Update, al langer dan een jaar bezig

~ MB ~ 16 reacties

Mijn éénjarig Gupta jubileum gleed geruisloos voorbij. In plaats van er bij stil te staan, schreef ik een blij stukje over het fietsen op de dijk. Steeds vaker word ik in beslag genomen door het normale leven. Maar is mijn leven nu ook weer normaal? Nee, nog verre van dat.

Als ik terugkijk op het afgelopen jaar heb ik, sinds 8 juli 2012 toen ik begon met Gupta, enorme sprongen gemaakt. Mijn leven is een stuk prettiger, makkelijker, leuker en meer ontspannen geworden. Pijnvrij leven doet veel met een mens! Niet meer alles eindeloos vooruit moeten plannen omdat een verkeerde inschatting zorgt voor weken terugslag, is wel zo relaxt. Maar ik ben er nog lang niet.

Sinds mei ben ik met behulp van de fysiotherapeut bezig met revalidatie. De eerste focus was herstel en balans, de tweede focus krachttraining en conditietraining. In gedachten zou ik nu al bezig zijn met het laatste, zou ik deze maand starten met een yoga workshop van 4 bijeenkomsten en had ik al diverse treintochten richting vriendinnen achter de rug. De praktijk is anders gebleken.

Twee keer in de week naar de fysiotherapeut is al een enorme uitbreiding van activiteiten voor iemand die zo lang plat ligt. Tel daar nog één keer in de week zwemmen bij op en dan begrijp je misschien waarom uitbreiden op andere gebieden minder soepel ging. Ik deed heus wel meer, maar dat gaat dan nog vaak ten koste van iets anders. Dat geeft niet, in gedachten was ik gewoon al wat stappen verder en nu blijkt dat niet haalbaar te zijn.

Voorlopig richt ik me dus nu op de fysiotherapeut en het zwemmen. De revalidatie gaat moeizaam. De oefeningen die ik de eerste weken deed bleken veel te zwaar te zijn en mijn lijf protesteerde enorm. Dus werd de revalidatie stopgezet en gingen we weer over op bindweefselmassage. Toen de ergste klachten verdwenen, hebben we de revalidatie voortgezet maar nu met minder belastende oefeningen. Dat ging redelijk maar ook nu kwam de klad erin omdat vanaf juli mijn oude schouderklachten weer opspeelden. De afgelopen 6 weken ben ik dus vooral weer gekneed en gemasseerd.

Wel ben ik doorgegaan met het zwemmen. Mijn oorspronkelijke plan van twee keer in de week zwemmen was veel te hoog gegrepen, dus nu zwem ik één keer in de week twintig minuten. Wel maakte ik promotie. Zwom ik eerder in de bejaardenbaan en werd ik door de bejaarden ingehaald, deze week zwom ik voor het eerst in de baan voor de ‘gemiddelde’ zwemmer. Dat voelt goed!

Ook fiets ik sinds deze week met minder trapondersteuning. Gewoon één tikkie zwaarder. Dat ik nog steeds veel te grootse plannen hebt blijkt maar weer. Toen ik het de fysio vertelde, zei ze, ‘hartstikke goed en dan over 6 weken weer wat zwaarder zetten’.  In gedachten zette ik toen maar een streep door mijn plan om dat volgende week al te doen.

Ik blijf regelmatig last hebben van chronische zelfoverschatting en dat is onhandig. Daardoor doe ik dingen die niet zo slim zijn en maak ik planningen die niet haalbaar zijn. Aan de andere kant, wie de grens nooit opzoekt, gaat er ook nooit overheen!

Op het gebied van prikkelverwerking gaat het nog steeds goed en steeds beter. Ik ging vorige week zelfs naar de kermis! Niet omdat ik van kermis houd maar puur als experiment. Als ik een kermis aankan (gewoon erover heen lopen, ik ben nergens ingegaan), dan moet ik ook een druk treinstation aankunnen. Het ging, dus ik kan een volgende stap zetten. Maandag ga ik met de trein naar Schiphol om M. uit te zwaaien die voor zijn werk 5 dagen naar Engeland moet. Heel spannend!

Slapen blijft moeizaam gaan. Ik ben sinds deze week gestopt met de slaapmedicatie die ik al twee jaar gebruik. Deze medicatie is niet verslavend en wordt gebruikt door centra voor slaapstoornissen. Een van de medicijnen heeft echter wat bijwerkingen zoals vocht vasthouden en overgewicht krijgen. Er is inmiddels meer dan genoeg van mij, dus besloot ik te stoppen. Ook omdat ik moet leren normaal te slapen. Mijn probleem is dat ik (bleek uit onderzoek) soms wel 20 keer per nacht wakker wordt en dus nooit in een diepe slaap raak. En dus ook niet voldoende uitrust en herstel. Nu ik op andere vlakken al zoveel beter ben geworden, wordt het tijd dit aan te pakken. Ik kan toch niet mijn hele leven die pillen blijven slikken. Beter nu stoppen en een terugslag krijgen dan die krijgen als ik weer aan het werk ben of allerlei verplichtingen heb.

Tot slot, komende week ga ik naar een orthomoleculair voedingstherapeut om meer zicht te krijgen op welke voeding ik nu beter kan vermijden en om te kijken of er sprake is van een hormonale disbalans (waar het slechte slapen ook op wijst). Dat is een stap die ik al lang wou zetten en nu ik wat minder tijd kwijt ben met Gupta, komt daar ruimte voor. Ik hoop ook mijn overgewicht aan te kunnen pakken. Curieus genoeg bleef mijn gewicht tijdens de bankjaren redelijk stabiel en ben ik nogal aangekomen sinds ik meer ben gaan bewegen terwijl mijn eetpatroon niet echt veranderde.

Veel aandachtspunten dus. Het voornemen voor de komende tijd is dingen klein te houden, de dagen te nemen zoals ze komen en mezelf niet vastpinnen op grootse planningen die niet haalbaar blijken.

Nieuwsflits

~ MB ~ 8 reacties

Onze vakantie nadert het einde. Zaterdag vertrekken we hier en rijden we naar

 

en tropisch gebied naar het huidige gebied, de gevolgen van diverse

Af en toe krijgen we bericht van het thuisfront tijdens onze vakantie (we zijn nu in de Auvergne). Net als andere keren, hebben we een oppas in huis voor de katten. Zij meldde dat onze zwerver Dibbes zich uiteindelijk weer liet zien. Twee weken voor ons vertrek stopte hij met regelmatig langskomen. Onze buren hebben een kleine kitten die ook in onze tuin rond banjert en die hem (en onze katten ook) de stuipen op het lijf jaagt. Het verschil tussen onze katten en de zwerver is dat de laatste zich nog niet voldoende thuis voelt om van zich af te slaan. Totaal geïntimideerd door de kitten verdween hij.

Ik hoop dat we als we straks thuis zijn toch weer een regelmaat weten te bereiken en hem uiteindelijk kunnen vangen. Maar goed, dat is voor later. Nu eerst nog even de vakantie afmaken…..

Spannend, gaat het lukken?

~ MB ~ 24 reacties

Heel misschien ga ik morgen op stap, met de trein. Dat feit alleen al is voldoende om mijn hoofd op hol te doen slaan. Zelfstandig als in alleen ergens met de trein naar toe gaan, heb ik de afgelopen 5,5 jaar niet meer gedaan. Maar nu is het zover, besloot ik. Ik weet nu dat als het toch teveel van het goede is, ik hooguit een paar dagen flink gammel ben. Er gaat niets kapot of zo.  Mijn lijf herstelt weer sneller van inspanning en langzaam komt het vertrouwen er in weer terug.

Of het doorgaat hangt van 2 factoren af. Hoe ik me voel en hoe de dame die ik ga bezoeken, zich voelt. Zij heeft geen ME zoals ik, maar wel ook een heel serieuze lijst van klachten en aandoeningen die haar leven ernstig beperken. Via de mail fantaseren we al geruime tijd over een ontmoeting en was het spannend of Zandvoort naar Hoorn zou komen, of dat Hoorn naar Zandvoort komt. Het wordt dus het laatste.

Om alvast wat voor te bereiden bezocht ik de site van de NS en kreeg zowat hartkloppingen. Nu werd duidelijk dat ik al 5 jaar niet heb gereisd met de trein en dus echt geen flauw benul meer heb van prijzen. Een gewoon (zonder korting) dagkaartje Hoorn-Zandvoort kost € 21. Als ik 1e klas wil reizen, kost dat € 35. Sodeju! Grote kans dát ik 1e klas wil reizen. Als het morgen redelijk goed weer is, heb je meer kans op strandgangers en wil ik wel rustig kunnen zitten. Ik ben dan wel redelijk opgeknapt maar om nog in staat te zijn op de plek van bestemming een gesprek te voeren, moeten onderweg zoveel mogelijk prikkels worden afgeschermd.

Als ik over die prijs nadenk, krijg ik buikpijn. Dus draai ik het om. € 35 voor een mijlpaal waar ik heel lang naar toe leef is goed te doen. Zelfstandig met de trein ergens naar toe gaan, stond op mijn lijst van dingen-die-ik-dit-voorjaar-wil-doen.  Ik loop dus wat achter, want inmiddels is het zomer.  Beter worden na heel lang ziek zijn is niet alleen leuk maar ook een kwestie van heel veel stappen zetten. Ik heb jaren in een luchtbel gezeten en stap nu de wereld in om erachter gekomen dat de prijzen enorm zijn gestegen…..

Als je morgen op station Hoorn iemand tegenkomt met oordopjes in op zoek naar de 1e klas coupé, zwaai dan maar naar me, zonder daar geluid bij te maken. Want grote kans dat ik het ben, onderweg naar mijn afspraak. En ben ik het niet, dan heb je vast iemand anders heel blij gemaakt met zo’n spontane groet.

Op stap

~ MB ~ 3 reacties

We fietsen op de dijk.
‘We’ dat is S,
zijn beste vriend A. en ik.
Het is mooi weer,
we gaan naar het strandje
bij Schellinkhout.

Als we daar zo fietsen,
besef ik me dat we
weer een mijlpaal
hebben bereikt.

A. komt al jaren
bij ons over de vloer
maar het is
voor het eerst
dat ik met hem en S.
op stap ben.
Op stap als in:
je fietst ergens naar toe
doet daar je ding
en dan fiets je weer terug.

A. komt al jaren
bij ons over de vloer,
hij eet vaak mee,
logeert hier regelmatig
en zag mij
jaar in jaar uit
op de bank liggen

Ik was de liggende moeder
van zijn beste vriendje.
Nu ben ik de fietsende moeder
van zijn beste vriendje.

Leuk, voor t eerst iets
heel normaals doen
met iemand die je
al jaren kent.

Op het strand
kijk ik om me heen.
Allemaal ouders
met kinderen
en aanhang.
Het ziet er
zo normaal uit.
Maar dat is het niet.
Want ik zit hier
en kijk om me heen.

Ook dit is
een mijlpaal.
Op stap met mijn kind
en zijn beste vriend.

Leve de kringloop

~ MB ~ 37 reacties

Om onze zwerfkater een schuilplek te geven kozen we eerst voor een tijdelijke oplossing: een kattenbak bedekt met plastic. Zo zat meneer in ieder geval droog. Maar het was wel krap. Omdat het er naar uitziet dat Dibbes gaat blijven, besloten we een groter hok te maken. We verwachten wel dat hij blijft maar niet dat hij snel in huis durft te komen, in de zin van op de bank liggen of in de vensterbank zitten. Er stond niet meer zo veel hout in de schuur. Even naar een bouwmarkt rijden lokte niet, omdat je dan toch snel veel geld kwijt bent aan hout. Ook is de dag van grof vuil nog ver weg, dus langs de straten struinen heeft nu ook niet veel zin.

M. kwam met het idee om een oud tv-kastje op de kop te tikken en dat aan te passen. Dus hup naar de kringloop en zie, daar stond een perfecte kast voor € 15 die kon worden verbouwd….één kastdeurtje haalden we er uit zodat de kat makkelijk naar binnen kan en de andere deur houden we dicht, zodat hij beschut zit. Bovenop de kast maakten we een afdak van de plank die we in de kast aantroffen. Even flink in de beits gezet, bovenkant werd bekleed met zeil, kleed erin en klaar. Aan de witte kattenharen te zien, heeft hij er al in gelegen.

De totale kosten waren dus € 15. We gebruikten verder alleen wat schroeven die we nog hadden en een stuk zeil dat in geen jaren een bestemming had. Waren we naar een bouwmarkt gereden om hout in te slaan, dan zouden we denk ik zeker drie keer meer hebben uitgegeven.

onder toeziend oog van onze eigen katten bekijkt Dibbes zijn hok

Loslaten

~ MB ~ 26 reacties

De afgelopen tijd was voor mij weer eens een les in loslaten. Niets loopt zoals ik het vooraf bedacht had. Zwerfkatten kunnen blijkbaar niet klokkijken (hoe wonderlijk) en komen dus niet eten op het door mij en het dierenasiel bedachte tijdstip. Zo schiet ik in de stress, want hoe kan ik dan ooit een afspraak met de dierenambulance maken?

Mensen gaan dood en daarmee omgaan kost verdriet en veel energie. Ik moest en zou naar de herdenkingsdienst van Lodewijk Severein en Ingrid Visser vorige week zaterdag en kon maar moeilijk accepteren dat daarvan bijkomen meer duurt dan één dag.

Boodschappen doen is momenteel ook telkens schrikken. Wat ik ook doe, de supermarkt gaat voor de overtreffende trap. Wat is alles duur geworden! Ik kom niet goed uit met mijn budget, ook al heb ik het onlangs verhoogd.

Ook ben ik aan het revalideren en dat betekent twee keer in de week een afspraak en nu ook één keer in de week zwemmen. Hartstikke fijn maar ik ben nu mijn balans kwijt. Wist ik voorheen precies wat kon en wat niet kon, nu ben ik weer zoekende.

Voeg daar een ruzie met de buren aan toe over botsende opvattingen hoe je met kittens van 8 weken omgaat en ik kan nog maar één conclusie trekken: ik moet een stap terug doen en loslaten.

Loslaten, want hoe meer ik vasthoud, hoe meer alles door mijn vingers glipt. Dus besloot ik afgelopen week vakantie te vieren. Ik gooide toen de zon scheen een voor mijn doen ongelofelijke voorraad vlees op de bbq, opende een witbiertje en klokte dat naar binnen. En zie, dat ging goed. Tijd voor nog één! We hadden een heerlijke zomeravond in de tuin en ik genoot. We gaan de zesde zomer meemaken sinds we hier wonen en deze zomer zit ik voor het eerst in de avond in de tuin. Ik las lekker veel boeken en luierde wat. Dat ging me prima af en deed wonderen voor het humeur.

Ik besloot vervolgens de doctrine van het dierenasiel te negeren over voedertijden en na een gesprek met onze dierenarts weer over te gaan op de zwerfkat voeren wanneer we hem zien. En binnen een dag had hij dat door, hij komt nu braaf in de ochtend en in de namiddag langs en eet sinds een dag zelfs binnen, in de keuken, samen met onze katten.

Ook heeft hij door dat het hok in de tuin voor hem bedoeld is en zat hij er gisteren tijdens de fikse regenbuien heel tevreden in. Een zwerfkat die al jaren op straat leeft en gewend is ad hoc en hap snap zijn eten overal vandaan te graaien, is niet binnen een week in een ritme te duwen. Dat weet ik nu. Dus gaan we eerst maar eens goed aan elkaar wennen en hem vooral verwennen, voordat we project TNR gaan uitvoeren. Waarna hij mag blijven als hij wil.

Zo liet ik ook de boodschappen los. Ik kan wel enorm mijn best doen maar het lukt me nu niet er verder op te bezuinigen of het oude budget te handhaven. Niet in een periode waarin de prijzen zo zijn gestegen. Dus doe ik dat ook niet meer. Heel spijtig maar tegelijk ben ik blij dat er ruimte is om het op te vangen.

Langzaam meer ontspanning

Loslaten dus. Hoe minder verwachtingen ik heb, hoe meer het lukt om te genieten. Dat wist ik al maar soms moet ik even op herhaling. Loslaten is ook erkennen wat is en stoppen met vechten. En zie, meteen had ik gisteren weer energie om een lekkere taart te bakken!

Het wrede leven

~ MB ~ 19 reacties

Vandaag ga ik met pijn in de buik en een vol hoofd op weg naar Almere waar de herdenkingsbijeenkomst voor Lodewijk Severein en Ingrid Visser gehouden, een dag met een zwart randje. Samen met vele anderen sta ik stil bij het leven van deze mensen die zo wreed vermoord werden. Voor mij is dit een afscheid van een held uit mijn jeugd maar ik besef me dat het voor de families hierna pas gaat beginnen, een oorverdovende pijnlijke stilte en een loodzwaar verdriet. De impact van dit nieuws is op mij al groot, als buitenstaander want oud-leerlinge van Lodewijk, hoe zwaar moet dit dan wel niet voor de familie zijn.

Ik heb nauwelijks geslapen deze week en als ik sliep had ik telkens dezelfde absurde droom. Ik kwam Lodewijk tegen in zijn onvermijdelijk gebreide trui terwijl ik onderweg was naar de herdenkingsbijeenkomst. Hoe kon dat nou, hij was toch dood? Dat probeerde ik te zeggen. Maar hij wuifde mijn woorden weg, hij moest nog het één en ander doen. Ik reed in zo’n oude Ford truck met open laadbak vol met groenten en moest een brug oversteken. Maar telkens als ik dat probeerde, ging de brug open, waarna ik er toch overheen probeerde te rijden, als was ik een monstertruck chauffeur. Ik moest en zou naar die herdenking.

Dromen kennen geen logica en het wrede leven kent dat ook niet. Op naar Almere.

Zwerfkatten update

~ MB ~ 18 reacties

Nadat ik posters had opgehangen met een foto van één van ‘onze’ zwervers, kreeg ik een aantal reacties. Van mensen die niet het baasje zijn van deze schuwe kat maar hem wel eten geven, omdat hij overduidelijk een zwerver is. Zo krijgt deze slimmerik eten van ons, van de buren 4 huizen verderop, van onze oude buurvrouw in de straat om de hoek waar we eerst woonden én van een kattenvrouwtje uit de straat hierachter. Meneer zal dus niet van de honger omkomen als we er een keer niet zijn.

Toch is het wel belangrijk dat zijn situatie beter wordt dan dit. De buren van 4 huizen verderop willen met ons de kosten delen van een castratie. Het plan is om hem te vangen, door de dierenambulance te laten ophalen, ballen eraf te laten halen en dan weer terug laten zetten in de straat. Dan kan hij daarna wel kiezen op wat voor wijze hij zijn bestaan wenst voor te zetten. Ik schat zomaar in dat zijn leven als gecastreerde kater wat rustiger wordt. Mensen benaderen een kat nu eenmaal vriendelijker als hij niet overal tegenaan loopt te piesen.

Met de andere kat gaan de vorderingen tergend langzaam. Hij komt regelmatig in de vroege avond langs, voor een hap, maar blijft ook zomaar af en toe twee dagen weg. Met hem moeten we iets meer geduld hebben, maar ook met hem zijn we – samen met de buren – hetzelfde van plan.

Waarom een castratie betalen voor twee katten waarvan we niet zeker weten dat ze ons als baasje kiezen? De kans is groot dat ze te schuw blijven om nog te kunnen socialiseren. Toch helpen we ze graag, om nog meer zwervers te voorkomen. Er zijn al katten genoeg en zeker zwervers kunnen ziektes oplopen en verspreiden. Om hun best ellendige bestaan een beetje beter te maken. Zwerfkatten worden vaak verjaagd vanwege de overlast die ze veroorzaken. De meeste gecastreerde katers worden rustiger en sproeien niet meer continue. In die zin zullen ze dus ook hopelijk anders benaderd worden door mensen en minder vaak een emmer water over zich uitgestort krijgen.

Ondertussen maak ik dagelijks kleine overwinningen mee met onze zwerver. Van blijven zitten eten terwijl wij naar hem kijken, tot in een stoel liggen en dan telkens even over de rand gluren of we hem wel zien tot de grootste overwinning zondagavond: ik zit op mijn hurken met een bak eten in de hand en hij komt naar me toe en gaat eten, terwijl ik op 5 centimeter afstand blijf zitten. Hij kijkend en etend, ik kijkend en genietend. In overleg met het plaatselijke asiel hebben we nu de volgende stap genomen: één keer per dag eten geven op een vast tijdstip. Zo kan de dierenambulance hem straks makkelijker vangen.

Ik kan niet het leed van de wereld oplossen maar wel het bestaan van en zwerfkat dragelijker maken. Meer weten over zwerfkatten? Kijk eens op de site van de Dierenbescherming.

Schok

~ MB ~ 22 reacties

Gisteren veranderde een stralende dag in een inktzwarte maandag door het nieuws dat Lodewijk Severein en zijn vriendin Ingrid Visser bruut zijn vermoord en begraven. Vorige week schreef ik al een stukje over de onuitwisbare indruk die Lodewijk op mij heeft gemaakt. In de krant en op internet lezen we alles over wat Ingrid en Lodewijk hebben bereikt in hun leven. Dat is veel. Succesvolle carrières in de volleybalwereld als spelers en als manager, succesvol in het zakenleven.

Wat ik niet lees is dat Lodewijk als leraar ook zeer succesvol was en op veel scholieren een stempel heeft gedrukt. Hij kon geweldig lesgeven en zag jou als scholier, de persoon die je was. Hij wist ons te bereiken en te motiveren. Je kon met hem over van alles praten, of dat nu de lesstof was of je persoonlijke sores. Hij was een warm en hartelijk mens die de hele klas uitnodigde om zijn pasgeboren oudste dochter te komen bewonderen. Ik weet zeker dat er de afgelopen week honderden, zo niet duizenden oud-leerlingen van Lodewijk met een baksteen in hun maag rondliepen, levend tussen vrees en hoop.

Ik kreeg gisteren veel lieve mails van lezers die mij een hart onder de riem wilden steken omdat ze het nieuws hadden gehoord en mijn stukje van vorige week hadden gelezen. Hartelijk dank allemaal. Maar het gaat natuurlijk niet om mij en mijn eventuele verdriet. Want hoe groot moet de schok en het pijn wel niet zijn voor zijn dochters en de familie van Ingrid Visser. Hoeveel kracht moeten ze wel niet hebben om de komende tijd te doorstaan, om te verwerken wat er is gebeurd en de rechtszaken die gaan volgen mee te maken.

Het leven kan keihard zijn. Het enige wat ik nu kan doen is genieten van mijn gezin, blij zijn met wat ik heb en voelen dat ik leef. Ik ga verder met een diepe buiging voor mijn oud-leraar. Ik doe mijn ogen dicht en zie hem voor me. Voor mij blijft hij altijd de held in zijn door Stofke gebreide truien die als geen ander een brug wist te slaan tussen de wereld van de volwassenen en ons, de scholieren.

Gast aan tafel

~ MB ~ 38 reacties

Verhaal over katten met veel sterke doch levensechte gebeurtenissen. Ben jij kattenhater, lees dan vooral niet. 

Omdat we nu al een paar weken twee zwerfkatten eten geven, zien we ze veranderen van magere scharminkels in katten met een normaal postuur. De grootste en snelste vorderingen maken we met de oudere kat. Het is ontroerend om te zien hoe het contact en gedrag zich ontwikkelt. De eerste twee weken rende hij direct na het leeg slobberen van de bak de tuin weer uit. Het eten zelf was een stressvolle bezigheid, voortdurend om zich heen kijkend.

Gisteren zagen we voor het eerst na het leeg eten van de bak het bekende rekken en strekken wat onze katten ook doen na een lekker maal. Daarna volgde een korte poetsbeurt en uiteindelijk ging meneer liggen rollen. Ik moet bekennen dat de tranen in mijn ogen sprongen. Deze kat hebben we ook al een naam gegeven, omdat het handig is in het aanduiden welke kat al zijn eten is komen halen en welke nog niet (en natuurlijk omdat we een beetje verliefd geworden zijn). We noemen hem Dibbes en die andere heet voorlopig nog, nou ja, die andere…

eerst op een afstand, klaar om weg te rennen

 

dan gluren naar dat mens dat eten uitdeelt

 

nu krijgen we goede moed, een meter afstand            

Gelukkig waren de kattenbrokken in de aanbieding bij onze supermarkt deze week, dus ik sloeg groot in. Overdag staan er droge brokken buiten onder de tafel en in de avond geef ik ze blikvoer. Alleen zijn deze zwervers niet de enigen die kattenbrokken lekker vinden. De eksters die aan de overkant van de sloot een nest hebben staan regelmatig ongeduldig hippend op de schuur, te wachten tot het zwerversvolk weg is. Na de eksters komt regelmatig een stel tortelduiven eten. En slakken zijn ook dol op kattenbrokken, weet ik nu.  Wat nou consuminderen, ik ben helemaal de weg kwijt…..

Het is niet voor het eerst dat we zwervers adopteren. Ik heb nog nooit een normale kat uit een nestje gehad. Er zijn wat asielkatten geweest en wat aanlopers. In Amsterdam kwam Job bij ons aanlopen. Ik was hoog zwanger en er liep bij ons in de tuinen achter regelmatig een zwarte kater rond, luid miauwend en aandacht trekkend. Op een dag zat hij bij ons binnen, hij lag op de vensterbank. Wat volgde was een periode dat hij overdag bij ons binnen was op voorwaarde dat de deur openbleef. Achteraf vind ik het onbegrijpelijk dat deze kat ons uitkoos, want S. werd geboren en dat babygehuil was voor de katten die we al hadden veel stress. Maar Job trok zich daar niets van aan.

Op een dag verdween hij weer en was een tijd spoorloos. Toen werden we gebeld dat hij ergens in het blok doodziek in een tuin had gelegen en naar een kattenopvang in Amstelveen was gebracht. Wij belden daarheen. Hij was meer dood dan levend, was geopereerd aan een liesbreuk, mankeerde van alles en nog wat en was meteen ook maar gecastreerd. Op hun vraag of het onze kat was, antwoorden wij dat dit nog niet helemaal het geval was (hij was immers aankomen lopen en weer verdwenen) maar dat we hem wel graag wilden houden. De kosten van het oplappen van Job werd gedeeld door de kattenopvang, onze bovenbuurvrouw (ach, dat is zo’n schat, dat beessie) en ons.

Afijn, Job kwam ontmand en opgelapt ons huis weer in alwaar wij hem een tijd  binnen hielden om hem goed aan ons te laten wennen.Toen hij weer naar buiten mocht ging het dagelijkse leven verder met onze net geboren baby, 3 katten en een konijn (dat overigens ook is aan komen lopen, echt waar!).

Op een dag werd er aangebeld. Ik deed open. In de deuropening stond Job met achter hem een man en een vrouw. Ze vroegen me of ik de kat kende. Ik legde uit dat hij was aankomen lopen en sindsdien bij ons woonde. Het stel vertelde toen een ongelofelijk verhaal: Job was een paar maanden daarvoor bij hun aan komen lopen. Op een dag werd het voor hem tijd om gecastreerd te worden. Dus hop, kat in de doos, in de auto en op weg naar de dierenarts. Bij het verlaten van de auto zag hij zijn kans (ontmand worden, dacht ’t niet!) en ging er vandoor. Om vervolgens bij ons aan te komen lopen, 2 of 3 huizenblokken verderop. Ze hadden hem enorm gemist en naar hem gezocht. Meneer was ineens weer op komen draven en had ze meegelokt naar ons huis, alwaar hij voor de deur ging miauwen. Toen ik opendeed, wandelde hij naar binnen en was klaar met het verhaal.

Je kunt je voorstellen dat we dit stel echt heel vreemd aankeken, onze nieuwe kat is naar zijn oude baasjes gegaan, heeft ze meegelokt naar ons huis en ze voorgesteld aan zijn nieuwe baasjes? Heel bizar! Even was er een ongemakkelijk moment want ik was bang dat ze hun kat zouden opeisen maar ze besloten dat Job duidelijk had gekozen en duidelijk afscheid van hen had genomen.

Als ik dit niet zelf had meegemaakt, zou ik moeite hebben dit te geloven! Ik zou nu graag willen schrijven dat Job nog lang en gelukkig heeft geleefd, maar helaas. Hij is vlak na onze verhuizing van Amsterdam naar Hoorn overleden, hij lag ineens dood in een hoek van de kamer, heel vreemd.

Nog vreemder is dat onze kat Moos (die ook is aan komen lopen) een exacte kopie van Job is (die toch echt was gecastreerd) qua uiterlijk en gedrag. Het leven haalt vreemde fratsen uit.

Zou jij zwerfkatten te eten geven?