Inspirerende leraren

21 mei 201325 februari 2019 ~ MB ~ 21 reacties

Als je aan de middelbare schooltijd terugdenkt, dan denk je vast niet aan alle details van die jaren. Veel is je misschien niet bijgebleven, maar wel die ene leuke jongen, dat stomme vak waar je buikpijn van kreeg of die inspirerende leraar.

Ik had een geweldige leraar Geschiedenis. De dag dat hij op school kwam werken, ging er een schok door het gebouw heen. Geen suffe ingedutte leraar maar een lekker ding, groot, mooi lijf, beetje onhandig, hij struikelde regelmatig over de tassen die wij in de klas lieten rondslingeren. Dit was een leraar die heel dicht bij ons stond, omdat hij zelf nog zo jong was en nog goed wist hoe het was om puber te zijn. En tjonge, hij kon ook nog eens geweldig goed les geven, was een begenadigd verteller, liet ons documentaires, boeken, platen zien, kortom sleepte er alles bij om de geschiedenis voor ons levend te maken.We hingen aan zijn lippen.

Later werd hij mijn klassenleraar en kreeg ik meer met hem te maken. Net als elke andere puber had ik mijn problemen en hij bood een luisterend oor. Na de middelbare school hadden we nog wel eens contact, totdat het verwaterde, wat ook goed was. Mijn leven ging van start en zijn leven nam een andere wending. Hij verliet de middelbare school en ging werken bij een HBO instelling. Hij hield zich onder meer bezig met de digitalisering van het onderwijs. Later was een volgende stap dat hij het onderwijs verliet en het zakenleven indook. Ook daar wist hij mensen te inspireren want hij werd een succesvol zakenman. Als klap op de vuurpijl was hij een tijd manager en sponsor van het Nederlands Volleybalteam.

Iemand met een interessant leven, dat heel plotseling een onbegrijpelijke wending nam. Sinds vorige week maandag wordt Lodewijk Severein en zijn partner oud volleybalster Ingrid Visser vermist. Na de incheck in hun hotel in Murcia in Spanje zijn ze een ommetje gaan maken en lijken ze van de aardbodem te zijn verdwenen. Natuurlijk verdwijnen er dagelijks meer mensen, elk geval op zich is uniek en verschrikkelijk. Alleen deze ene vermissing raakt me wel erg diep, ik ben er ziek van.

Heb jij ook een inspirerende leraar gehad waar je nu nog wel eens aan terugdenkt?

Zwerfkatten….

12 mei 201325 februari 2019 ~ MB ~ 12 reacties

Sinds een aantal weken geven we twee zwerfkatten te eten (althans, ze zien er erg verwaarloosd uit) en dat moest natuurlijk ook doorgaan tijdens ons weekje weg, dus hadden we de huisoppassers instructies gegeven om eten buiten te zetten. Gisteren zag ik één van de twee katten voor het eerst weer na onze thuiskomst. Hij krijgt wat meer vet op zijn botten. Toen ik naar hem toe liep om de buitenbak te vullen, rende hij hard weg, maar het resultaat (een volle bak blikvoer) was te aanlokkelijk om weg te blijven dus kwam hij terug. Wel moet ik overgaan op ander kattenvoer. Die verwende beesten van ons krijgen biobrokken maar met vier katers kunnen we dat echt niet betalen. We moeten maar zien hoe het loopt. Het plan is eerst bijvoeren en aanpappen, uitzoeken of ze echt bij niemand horen en zo nee: oplappen. Het motto is ‘we zoeken ze niet actief op maar alles wat aankomt lopen en wordt geaccepteerd door de anderen, mag blijven’.

Je bent zo vergeten dat….

24 april 201325 februari 2019 ~ MB ~ 3 reacties

Af en toe
kijk ik achterom
en kijk naar
waar ik stond
en waar ik
naar toe ga.

Doe ik dat niet,
schiet ik zó
in de mopperstand.
Wennen aan
meer kunnen doen
gaat snel,
héél snel.

Zou ik toch
zomaar vergeten
dat ik
vorig jaar
om deze tijd
begon met lopen.
Ik liep
tot het huis
van Pieter
en terug.
Dat duurde
vier minuten.

En elke week
plakte ik
een minuut
aan mijn ommetje.
Ik ging van
het huis van Pieter
naar om de hoek
de steeg in
en dan naar links
en weer naar links.
Stond ik dan
weer voor het huis
dan had ik
zeven minuten
gelopen.

Dat was
het enige
wat ik deed
op een dag.
Lopen,
ommetjes,
van 7 minuten,
met telkens
een minuut
erbij.

De rest
van de tijd
lag ik
op de bank,
gevloerd
en tot vrijwel niets
meer in staat.

Dat zie ik
als ik
achterom kijk.
Kijk ik
weer voor me
dan zie ik
het IJsselmeer.
Ik loop
in een lekker tempo
en word
niet meer ingehaald
door buurvrouw van 80.

Ik loop
bijna elke dag,
een half uur.
Het lopen
is nog steeds
het belangrijkste
wat ik doe
op een dag.

Maar daarnaast
doe ik boodschappen,
kook ik,
draai ik
een was,
lees ik,
schrijf ik,
bel ik,
ga ik naar de bieb
en haal ik
mijn kind van school.
Niet alles tegelijk
en met veel pauzes.

Nog steeds
ben ik vaak moe.
Moe van
meer doen
en nog niets gewend zijn.
En dan mopper ik.
Altijd moe,
ik ga niet vooruit,
ik sta stil
lijkt het wel.

En dan kijk ik
achterom
en kijk naar
waar ik stond
en waar ik
nu naar toe ga.

Doe ik dat niet
dan schiet ik
in de mopperstand.
Wennen aan
meer kunnen doen
gaat snel,
heel snel.

Verjaarspartijtje

26 maart 201325 februari 2019 ~ MB ~ 41 reacties

Elk jaar is het best een uitdaging om iets leuks te verzinnen voor het verjaarspartijtje van S.. Sommige ouders zijn heel creatief, ik lees wel eens dat mensen een speurtocht in huis doen met in elke kamer andere spellen en opdrachten. Of alle kinderen doen braaf alle spelletjes die van te voren zijn uitgedacht. Ons lukt dat niet zo. Ooit tijdens het eerste verjaarspartijtje zijn we zo verschrikkelijk de mist in gegaan met een verkeerde inschatting van wat (volgens ons) leuk was en wat kon, dat we daarna altijd wat huiverig voor partijtjes zijn gebleven. Dat ik tijdens dit eerste partijtje één van de gasten voortijdig naar huis moest brengen wegens niet te hanteren wangedrag en ik dat kind krijsend en huilend afleverde bij de ouders (dat kind dan hè, niet ik) heeft een diepe deuk in mijn zelfvertrouwen als entertainer geslagen.

Wij kiezen het liefst voor activiteiten buitenshuis, onder meer omdat dit qua energie beter te behappen is voor mij. De kinderen worden hier wel ontvangen, we duwen er wat lekkers te eten en te drinken in, dan gaan ze met M. en ingeschakelde hulptroepen een paar uur weg. Bij terugkomst duw ik er weer wat eten en drinken in en dan is het weer klaar.

Na theaterbezoek, filmvoorstellingen en museumbezoek was het dit jaar de wens van S. te gaan zwemmen. Leuk, vooral voor 11-jarigen met teveel energie, dus een prima idee. Hoewel het niet de opzet was, bleek dit het goedkoopste partijtje ooit. Wij hebben meestal een budget van maximaal € 100. Eerst vond ik dat belachelijk veel maar na een paar partijtjes weet ik dat je dat zo uitgeeft zonder heel gek te doen. Naar een 3D film gaan met 7 kinderen en 2 begeleiders met in de pauze wat te drinken en te happen, dat is al € 100. Zoon gaat wel eens naar partijtjes waar ze gaan karten of lasergamen en die ouders zijn dan vast het dubbele kwijt. Dat hebben we niet en dat geven we dus ook niet uit.

Wij gaven voor het partijtje dit keer iets minder dan € 70,- uit:
€ 37 toegang zwembad
€ 16 ijsjes en wat te drinken voor M. en Opa.
€ 15 eten en drinken

Vooral op eten valt te besparen als je alles zelf voorbereid. Ik bakte chocolademuffins, kocht geen voorgesneden gourmetschotel zoals je die nu overal in de winkels ziet liggen maar maakte zelf gehaktburgers, maakte pannenkoekenbeslag, klutste wat eieren en maakte verschillende dipsauzen waarvoor ik niets speciaal in huis hoefde te halen. Eigenlijk het enige dat ik speciaal kocht voor dit partijtje was wat chips, gehakt en wat Turkse broden. De rest had ik allemaal al in huis. Dat is het voordeel van een goede voorraad en altijd alles zelf maken.

Het partijtje zelf was zeer geslaagd. Om de kinderen hier in huis ook afleiding te geven, haalden we het keyboard uit de muziekkamer. Zo zat de ene helft nog aan de muffin en kon de andere helft zich lekker uitleven op één plek zonder heen en weer te rennen en te gillen en met ballen te gooien want dat schijnt heel erg leuk te zijn voor jongens….

We hebben het weer gehad, iedereen vond het leuk en zelf had ik dit keer geen gevoel van paniek of totale mislukking achteraf. Dit was voor iedereen gewoon een heel leuk partijtje.

Uitdaging

22 maart 201325 februari 2019 ~ MB ~ 7 reacties

Vandaag is een dag
met een uitdaging.
Wat deed ik veel
deze week.
Ik pakte het zo
verstandig aan,
vond ik zelf
dan toch.

Opruimen,
uitruimen,
uitmesten,
het moet
nu
allemaal
van mij.

Dus doe ik
telkens
even uitruimen
en dan
een kopje thee.

Na 2 dagen
staat er
onder de trap
een gigantische berg
voor de kringloop klaar.
Die berg
vertelt het verhaal
van een scheve verhouding
tussen uitruimen
en kopjes thee.

Vandaag sta ik op
maar iemand
drukt mij naar beneden.
Ik heb hartkloppingen
en ben misselijk.

De grens heeft
mij weer eens
gevonden
ook al had ik me
dit keer
zo goed verstopt.

Vandaag is een dag
met een uitdaging.
Ik moet met Zoon
naar de GGD.
Dat moet,
dat kan ik
niet afzeggen.

En daarna zou ik
met hem gaan lunchen
bij Bagels en Beans.
Dat moet,
dat heb ik beloofd.

Geen flauw idee
hoe we dit gaan doen.
Eerst maar eens
zien of aankleden lukt.

De man met de hamer

5 maart 201321 februari 2019 ~ MB ~ 6 reacties

Dit weekend
vierden we
de verjaardag
van ons zonnekind.

Een huis
vol bezoek
en ik doe van
blabla en klets klets
alsof het niets is.
Ik geniet van
de gezelligheid.

Wat een verschil
met vorig jaar.
Toen lag ik
op de bank
en werd
het bezoek
na 2 uur
de deur uitgezet
omdat ik
het niet meer trok.

Hoe anders nu.
De eerste
kwam binnen
om 2 uur
en de laatsten
werden uitgezwaaid
om 9 uur
in de avond.

De dagen erna
deed alles het nog.
Dat ging goed.
Dat viel mee!
Alleen vanmorgen
bij het opstaan
stond er ineens
een man naast het bed.
U kent hem vast wel,
de man met de hamer.
Hij haalde uit
en daar ging ik,
onderuit en plat op bed.

Dus lig ik nu
en sta pas weer op
als die man is weggegaan.

Het maakt niet uit,
ik lig wel lekker
en zo kan ik
even herkauwen
op wat was
en wat is
en wat nog gaat komen.

Niet zo lekker

21 februari 201321 februari 2019 ~ MB ~ 7 reacties

Deze week
voel ik me
niet zo lekker.
Een vol hoofd,
beetje rillerig,
u kent het wel.

Evengoed
ging ik
deze week
uit eten
met mijn moeder
en mijn kind,
wandelde ik
elke dag
een stukje
en deed ik
de boodschappen.

Deze week
was ik
niet zo lekker.
Ik ging daarom
’s avonds wat
vroeger naar bed.

En dat was dat.
Niet zo lekker,
betekent in
mijn nieuwe wereld
dat ik vrijwel alles
kan doen
wat ik normaal
ook kan doen.

Niet zo lekker
in mijn oude wereld
betekende
dat de wereld
tot stilstand kwam.
Dat ik op de bank lag
in de wetenschap
dat het plafond
voor mij geen geheimen had.

Niet zo lekker is
in mijn nieuwe wereld
hetzelfde als
geweldig goed
in mijn oude wereld.

Best bizar,
als je erover nadenkt.
En bijna
niet uit te leggen
aan iemand
die nooit
hele dagen
op de bank lag.

Vergelijk jij jezelf wel eens met anderen?

21 februari 201321 februari 2019 ~ MB ~ 43 reacties

Hebzucht, jaloezie. Heb jij daar wel eens last van? We lezen allemaal over besparen en consuminderen en doen zo ons best en benaderen het zo positief mogelijk. Maar toch vergelijken we onszelf regelmatig met anderen. Al is het maar dat anderen met een groot inkomen maar voor de crisis moeten betalen. Of dat de graaiers hun bonus maar moeten inleveren. Omdat we vinden dat zij het beter hebben in vergelijking met ons.

Ook op kleiner niveau hebben we vast wel eens last van jaloezie. Als blijkt dat de buren 4 weken op vakantie gaan en jij dat ook wel zou willen. Of je hoort de verhalen van een vriendin over uitjes en feestavonden en vraagt je af waar ze dat allemaal van betaalt.

Ook ik heb wel eens last van jaloezie. Dat weet ik omdat ik dan in mijn hoofd aan het mopperen ben. Alsof ik vind dat iemand mij iets aan doet door iets te doen wat ik zelf niet kan doen. Als ik daarover doordenk dan zou het kunnen zijn dat gevoelens van jaloezie bij mij te maken hebben met zorgeloosheid. Ons leven is allesbehalve zorgeloos en door te luisteren naar de leuke dingen die anderen doen, lijkt het alsof iedereen een zorgeloos leven heeft behalve wij.

Dat slaat helemaal nergens op en dat weet ik. Toch zijn deze gevoelens niet alleen maar slecht. Door jezelf te vergelijken met anderen en soms wat kinderachtige jaloerse gevoelens toe te geven, kan er ook ruimte komen. Bijvoorbeeld om na te denken over wat het is dat steekt. Vaak heeft dat niets met de ander te maken en veel meer met hoe jij in elkaar zit.

Zo realiseerde ik me na een bezoek van een vriendin, dat ik jaloers was. Haar leven lijkt zo spannend en avontuurlijk, terwijl ik al jaren op de bank zit. Hierover door denkend kwam ik op iets anders uit. Haar vermogen om te genieten, de gretigheid waarmee ze alles omarmt, dat is wat steekt. En daar kan ik wel iets mee. Want wie en wat belet me om ook te genieten. Obstakels zijn obstakels omdat ik die zo benoem en ervaar. Dat wil niet zeggen dat ik vanaf nu ga genieten door sloten met geld uit te geven. Maar iets meer luchtigheid in mijn levenshouding mag best wel. Dat kan ik vast. Heus.

Ben jij wel eens jaloers op een ander? Wat doe je met die gevoelens?

De dag erna

3 januari 201321 februari 2019 ~ MB ~ 5 reacties

Het is 1 januari 2012.
Ik lig in bed
en alles doet pijn.
Gisteren bleef ik op
tot 12 uur.
Waarom toch?
Ik ben niet
in mijn eigen huis
dus ik sta op
en ga naar beneden
waar de tafel feestelijk
is gedekt.
Na het ontbijt
moet ik weer liggen.
Ik ben zo beroerd
dat naar huis gaan
even moet worden uitgesteld.
Beroerd,
niet van de alcohol,
maar van het laat
naar bed gaan.
Het duurt zeker
twee weken
voordat ik weer
stabiel ben.

Het is 1 januari 2013.
Ik lig in bed
en maak de staat op.
Gisteren ging ik
om twee uur naar bed.
Nu voel ik me moe.
Gewoon moe,
geen rampen-moe,
geen dit-komt-nooit-meer-goed-moe.
Gewoon moe,
zoals jij ook
wel eens bent
als je laat
naar bed gaat.

Ik stap uit bed
en maak het ontbijt klaar,
zwaai het bezoek uit
en voel me goed.
Moe, maar goed.

De volgende dag
stap ik op de fiets
en maak een rondje
langs de bieb,
de pinautomaat,
het postkantoor
en de boodschappenwinkel.

In de avond in bed
overdenk ik mijn dagen
en kan mijn geluk niet op.
In één jaar tijd van
Groot Alarm naar
gewoon moe

Dit jaar is
nu al geslaagd
en dan was dit
nog maar dag 2.