We hebben uitgebreid geknuffeld Dibbes en ik! Hij kwam naar me toe en ik legde eten op mijn hand. Hij at het er van af en begon daarna mijn hand te likken en kopjes te geven. Daarna mocht ik hem aaien en dat heb ik heel lang gedaan. Uiteindelijk eindigde Dibbes rollend op de grond zijn buik aanbieden en ik huilend. Wat een mooie dag!

Maandag gingen we naar de dierenarts met onze katten voor de jaarlijkse enting. Omdat ik elke maand €10 op een reserveringsrekening zet voor de katten, hoeven we nooit die enting ( zoals vroeger) uit te stellen ‘omdat het nu even niet uitkomt’. De katten zijn gezond en op het goede gewicht alleen moest ik iets aan het tandsteen gaan doen. Ik kocht peperdure speciale brokken (Oral Care) die door het gewone voer gemengd moeten worden waarmee dat probleem te lijf wordt gegaan. Beter dat dan twee enorm uit hun bek stinkende katten die onder narcose moeten waarna de tandsteen wordt verwijderd. Dat is prijziger dan die brokken.

Met de dierenarts bespraken we ook de voortgang met Dibbes, onze zwerfkat. Hoewel het woord zwerfkat de lading niet meer dekt. Dibbes woont inmiddels in de voortuin en verlaat deze af en toe voor korte ommetjes. Voorheen was het omgekeerd: hij kwam om te eten en vertrok erna meteen weer. Dibbes blijft dus plakken en wordt ook steeds meer gefascineerd door ons. Soms ligt hij uren op zijn hok of op een stoel door het raam naar binnen te gluren. Hij houdt elke beweging in de gaten, voor zover hij iets ziet overigens met die ontstoken ogen.

Ook loopt hij een paar keer per dag het huis in om een verkenningsronde uit te voeren en te kijken hoe wij daar op reageren. Hij treft het maar dat wij watjes zijn die bereid zijn zich dan even niet te verroeren en die ook de deur wagenwijd open hebben staan, zodat hij naar binnen kan lopen als hij wil. De verwarming staat toch nog niet aan. Aan koudere tijden straks is ook gedacht, M. gaat vandaag een kattenluik installeren. We weten dat Dibbes daarmee bekend is, hij is wel eens betrapt bij de buren….dus hopen we dat hij er hier gebruik van gaat maken tijdens koude nachten.

Tot slot is allerlei bezoek en regelmatig aanlopend volk geïnstrueerd via de achtertuin bij ons naar binnen te lopen. Wijzelf lopen wel inmiddels gewoon de voordeur in en uit, hij is steeds minder bang van ons.

Hoewel we eerst van plan waren Dibbes te vangen via het protocol van het dierenasiel, hebben we dat plan laten varen. Na een paar contacten met het asiel ben ik wat gefrustreerd geraakt. Ze geven me in ieder geval het gevoel dat ik het niet goed doe. Volgens hen moet je een zwerfkat binnen een week kunnen laten wennen aan eten op een vast tijdstip. Toen ik hun tips in de praktijk bracht was de regelmaat die we tot dan toe hadden bereikt met hem compleet zoek. Ik probeerde dat te overleggen maar kreeg op mijn kop. Het klonk in ieder geval als een standje. Toen de dierenasieldame ook nog het woord vieze zwerfkat in de mond nam, ging bij mij de deur dicht. Dan betalen we liever alle kosten zelf en hebben het zelf meer in de hand hoe we het aanpakken, wel in overleg met onze dierenarts. Dus gaan we voor de geleidelijke weg: hem langzaam aan ons binden. Ik geef hem drie keer per dag eten en tussendoor lekkere gistsnoepjes. Ik benader hem niet maar wacht tot hij naar me toe komt. Wel praat ik veel tegen hem en dat heeft resultaat. Hij reageert op onze stemmen en komt soms zelfs aanrennen als we roepen.

Sinds een paar weken krijgt hij probiotica om zijn immuunsysteem te verbeteren. Dat werkt heel goed. Hij kon bijvoorbeeld eerst geen droge brokjes eten, dat viel zo uit zijn bek, ik denk vanwege ontstoken tandvlees. Nu heeft hij daar geen problemen meer mee. Ook zijn er andere opvallende verschillen waaruit we opmaken dat hij zich veel beter voelt: hij verzorgt zichzelf goed, hij wast zich nu een paar keer per dag. Hij slaapt veel en lang. Je ziet hem zich veel rekken en strekken en diep zuchten. Normaal kattengedrag dus.

Omdat hij nu zo regelmatig eet, is het tijd voor de volgende stap. Hij heeft enorm ontstoken ogen, soms loopt het pus uit zijn ogen.Hij krijgt nu na overleg met de dierenarts via het voer twee keer per dag een breed spectrum antibiotica en dit slaat aan. Gisteren zag ik eindelijk de kleur van zijn ogen, groen. Zijn ogen gaan open en zijn geen spleetjes meer.

Mijn hoop is natuurlijk dat hij minder schuw wordt naarmate hij zich fysiek beter voelt. Een uitgerust mens is ook minder achterdochtig dus dat geldt vast ook voor een zwerfkat. En misschien koppelt hij het zich beter voelen wel aan ons, dat zou helemaal top zijn.

Jullie hebben het vast al gemerkt: ik ben een watje. Zeker als het om dieren gaat. Onze zwerver Dibbes wordt door mij gepamperd en vertroeteld als was het een prins, in plaats van een vlooienbaal zonder huis. Eerder schreef ik al dat wij een hok voor hem maakten van een oud tv-kastje, dat we bij de kringloop kochten.

Omdat Dibbes wegens omstandigheden alleen nog maar in de voortuin komt, werd het tijd het hok te verplaatsen van achter naar voor. Gelukkig heeft het wieltjes dus dat ging redelijk soepel. Nu staat het te pronken maar niet heus. We hebben het hok overdwars neergezet zodat we vanuit ons huis kunnen zien of hij erin zit, maar echt mooi staat dat natuurlijk niet. Alsof dat trouwens belangrijk is.

Afijn, het hok stond er maar ik wilde ook nog een mandje voor hem hebben. Binnenkort is het een stuk kouder en ik wil graag dat hij warm en beschut ligt, zolang hij nog niet in huis durft te komen. Ik was op zoek naar een betaalbare kattenmand die makkelijk schoon te maken is, maar schrok van de prijzen. Dat moet toch goedkoper kunnen! Het schoot me te binnen dat ik het oude kleuterdekbed hier goed voor kan gebruiken. Ik verleg dat dekbed al jaren van kast naar kast, onder het motto van ooit en misschien (voor als er een klein kindje een keer blijft logeren of wie weet, een kleinkind over pak em beet 20 jaar). Tja, in opruimen en dingen wegdoen ben ik niet zo goed. En dat komt nu van pas.

Dus dekbed in het hok, deken erover heen en Meneer Dibbes ligt warm en zacht en heel tevreden in zijn hok, ondanks dat ik de eerste nacht per ongeluk in plaats van een bak kattenbrokken een bakje gojibessen voor hem neerzette (ontdekte ik de volgende morgen). Ter verdediging kan ik zeggen dat het donker was, verder ben ik niet verstrooid of zo. Dibbes maakte het niet uit, negeerde de bessen en kwam later op de dag terug voor het echte werk. Het is nu alleen zo’n fijn plekje dat alle katten uit de straat regelmatig komen kijken, dáár moet ik nog even wat op verzinnen. Hoe maak je andere katten duidelijk dat deze plek gereserveerd is?