Stiekeme donderstralen, beetje achter mijn rug om vrede sluiten.
Er was een grote rol weggelegd voor mij
als vredesbemiddelaar
maar een lekker bed
met wollen deken
voldoet, blijkbaar
Samen nietsdoen verbroedert.
Hoewel nog steeds verkouden (al bijna 3 weken mensen!) ging ik deze week mee met de klas van S. op een uitje. Op de fiets naar een boerderij waarna uitleg volgde over ‘vrijerij op de boerderij’. Dat staat garant voor veel gegiechel in een klas met 11-jarigen. Ik genoot ervan. Het was voor het eerst sinds groep 2 (hij zit nu in groep 8) dat ik meekon met een uitje. Dan besef ik hoe ik vooruit ben gegaan. Zelfs met een fikse verkoudheid lukte het. Wel moest ik erna flink rustig aan doen. Op de dag zelf verkeerde in een soort hysterische overwinningsroes, na zo lang plat liggen is het echt een megastap om met 30 gillende kinderen op stap te gaan. De volgende dag kwam de klap en heb ik me in bed geïnstalleerd en daar bleef ik grote delen van de week in liggen. Ook dat is vooruitgang: voelen wat goed voor me is en de boel de boel laten.
.
Verder moest ik enorm mijn aandacht verdelen, ik had het druk zo vanuit het bed! Onze net geadopteerde Dibbes is extreem jaloers op de andere katten en enorm verliefd op ons. Aaien wij per ongeluk Moos of Smoes dan moet dat onmiddellijk door hem worden gecorrigeerd. Moos en Smoes hebben dat ongepaste gedrag even aangekeken maar nu was dan de maat vol. Ze zijn het zat. En ze willen niet met hem spelen. Voor Dibbes weer aanleiding om dan maar in een staart hier en daar te bijten. Dus lig ik hier of in bed met drie katten die net doen of ze elkaar niet zien of ik hoor flink wat gebolder en zie gekwetste ego’s voorbij rennen. Hopen maar dat het nog wat bijtrekt, vast wel.
Fijn weekend allemaal!
Deze week
ging ik
op dinsdagmorgen
mee
met een uitje
van school.
Thuisgekomen
voelde ik me goed.
Sterker nog,
ik verkeerde
in een hysterische
overwinningsroes.
Die roes
was zó sterk
dat ik in de middag
even moest
gaan liggen
en dat deed ik,
tot nu eigenlijk.
Drie dagen liggen
geeft tijd
om te denken.
Waarom
voelt dit
toch zo goed?
Want evengoed
lig ik nu plat.
Wat is het verschil
met vroeger?
Het verschil is,
hoe ik
ermee omga.
Het verschil is,
wat ik voel.
Het verschil is,
dat er geen pijn is.
Ik ben moe,
gewoon moe
van iets doen
terwijl ik niets
gewend ben.
Het verschil is
dat ik kon meegaan
zonder problemen
tijdens het uitje.
Het verschil is
dat ik erna
toegaf aan
het moezijn.
Dat was vroeger
vloeken in de kerk.
Dus lig ik
in bed
en wacht
tot de moeheid
wegzakt
en besef
dat als ik iets
heb geleerd
de afgelopen jaren
dan is het
dat een goed bed
héél belangrijk is.
Dat
en een portie humor,
een pondje geduld
en een kilo
onverwoestbaar
goed humeur.
Wat een stappen weer,
zo stilliggend in bed…..
Deze week gingen we met onze ex-zerfkatkat Dibbes naar de dierenarts voor nacontrole. Zijn oogoperatie is nu 5 weken geleden en we wilden graag zeker weten dat alles goed geneest. Zijn rechter ooglid hangt soms wat. De dierenarts was meer dan tevreden en vertelde dat het een paar maanden kan duren voordat het helemaal genezen zal zijn. Ook kan zijn rechteroog altijd wat meer blijven hangen, gezien de ernst van de aandoening. Het weefsel was daar zo verdikt dat het snijwerk moeilijk ging. De kat zelf wekt overigens een zeer tevreden indruk, los van de dag dat we naar de dierenarts moesten, toen heb ik hem weer gedrogeerd. Het blijft een straatkat met een verleden en zonder drugs laat hij zich niet in een mand stoppen.
In de avond moest hij even afreageren en zagen we wat mepwerk tussen de katten maar later kroop hij lekker tegen me aan in bed en was alles weer goed. Het verbaast me hoe snel hij van zwerver naar huiskat is gepromoveerd toen hij eenmaal over zijn angst heen was.
Hoe gaat het met Dibbes? Goed! Hij wordt steeds meer ontspannen en we hebben dagelijks veel lol omdat hij steeds speelse aanvallen heeft. Als een gek rent hij de trappen op en neer, kruipt onder de kleden, mept de nep-hamster door de kamer en weet soms van gekkigheid niet wat hij moet doen.
Speelt hij niet dan ligt hij lekker te pitten of loopt hij al miauwend achter me aan. Deze ex-zwerver geniet met volle teugen en er komt steeds meer ontspanning in zijn lijf. En wij genieten met hem mee. Wat een aanwinst.
Fijn weekend allemaal!
Het gaat heel goed hier. Dibbes wordt steeds meer geaccepteerd door Moos en Smoes, de andere twee katten. Sinds een paar dagen mag hij bij ons op bed slapen. M. en ik vonden dat al lang prima maar Moos en Smoes moesten even wennen aan dat idee. Maar het lukt de heren om vlak bij elkaar te liggen en net te doen of ze elkaar niet zien en dan toch steeds meer naar elkaar toe te kruipen. Ook is Dibbes meerdere malen betrapt bij het kopjes geven aan Smoes. We kunnen dus wel zeggen dat het meer dan goed gaat hier!
Nadat bij Dibbes na zijn zware oogoperatie na tien dagen de hechtingen waren verwijderd, moesten wij hem nog een paar dagen binnen houden. Dat was om hem een paar keer per dag te zalven en wat pillen te geven om ontstekingen te voorkomen.
Afgelopen dinsdag mocht hij voor het eerst weer naar buiten en konden wij eindelijk ontspannen. Het was het einde van een spannende periode. En vooral een zeer gewenst moment, want een kat binnen houden die heel graag naar buiten wil en niet gewend is in een huis te wonen, is een enorm gedoe. Zeker in een huis met nog twee katten die ook graag naar buiten willen en dat wel mogen.
Het was natuurlijk wel even spannend hoe hij zou reageren: bedankt mensen en tot nooit meer ziens? Gelukkig kwam hij na een half uur aangestormd toen ik hem riep. Hij is nooit ver van huis of uit het zicht. Volgens mij is hij een enorme theemuts. Hij gedraagt zich nu al als de andere twee: kleine ommetjes en de rest van de dag wordt doorgebracht op de bank, de vensterbank, een lekker kussen of op een schoot.
Nu zijn we begonnen aan de tweede fase van de adoptie: Dibbes laten inzien dat niet alles een bedreiging is. Hoewel hij ons steeds meer vertrouwt, staat hij nog erg in de overleefstand. Een kat die vanaf de bar op de grond springt is voor hem een aanval. Hij reageert fel en soms met meppen en onze katten weten niet goed hoe daarmee om te gaan.
Wel zien we ook toenaderingspogingen die nog vooral erg onhandig zijn: Dibbes die op tafel gaat rollen voor Smoes die niet weet hoe te reageren en dan maar onder tafel gaat zitten. Als Smoes als antwoord uiteindelijk op de stoel springt richting Dibbes, heeft het Dibbes te lang geduurd en ontstaat er gedoe. Dat soort dingen dus, die gaandeweg vast wel gaan verbeteren. We zullen wel veel geduld moeten hebben. Gisteren was hij ineens heel erg bang voor mij. Hij zat bij mij op schoot en ineens zag ik zijn ogen helemaal veranderen en stoof hij ervandoor. Ik deed op dat moment niets, hij zat tegen mij aangedrukt. Ik bewoog niet en heb er geen verklaring voor anders dan dat het ineens helemaal fout kan voelen voor hem. Gelukkig kwam hij na een half uur weer naar me toe.
Voor wie net komt hier: vandaag kattenpraat met de laatste aflevering van een verhaal dat sinds mei verscheen in vele delen. De officiële adoptie van de zwerfkat….
Sinds mei geven wij een zwerfkat te eten, Dibbes. Het beest was uitgehongerd en verwaarloosd en had – zo leek het – flink ontstoken ogen. Hij was ook extreem schuw dus het duurde maanden voordat het lukte om zijn vertrouwen te winnen. Regelmatig eten doet wonderen, evenals een probiotica- en een antibioticakuur. We zagen na maanden geduld eindelijk normaal kattengedrag: zichzelf lekker rekken en strekken na het eten en dan uitgebreid poetsen en vooral veel dutjes doen. Ook werden de rondes dat hij op stap ging steeds beperkter en kleiner en nam hij zijn intrek in de voortuin.
Vorige maand kwam de doorbraak, we mochten hem aaien. Daarna ging het snel. Binnen een week lag hij binnen op het kleed, toen op de bank en toen op schoot. Al zijn de voeten van M. ook erg fijn om op te liggen. Door het voor hem geïnstalleerde kattenluik kan hij nu komen en gaan wanneer hij wil. Vorige week maakten we voor het eerst mee dat hij al in de keuken zat toen we in de ochtend naar beneden kwamen.
Tijd voor de volgende stap: castratie! Want Dibbes had flinke ballen en om hier te mogen wonen moet hij een je-weet-wel-kater zijn. Dit om te dominant gedrag naar onze andere reeds gecastreerde katers te voorkomen. En natuurlijk ook vanwege het niet meer mogelijk maken om poezen te bezwangeren.
Vorige week dinsdag hadden wij een afspraak voor een kattenaids-test, een enting, gechipt worden en een castratie. Dibbes in de mand krijgen was een drama en dat is nog zacht uitgedrukt. Afijn, drie uur later dan afgesproken brachten wij een gedrogeerde kat naar de dierenarts en had ik zelf ook enorme behoefte aan zware drugs. Thuis zaten we daarna vol spanning te wachten op het nieuws over wel of geen aids. Veel zwerfkatten hebben immers kattenaids. Na twee uur kwam het verlossende telefoontje: geen kattenaids!
Tot zover het goede nieuws. Het slechte nieuws was dat Dibbes een zeer ernstige oogaandoening had, entropion, waarbij de oogleden en wimpers naar binnen groeien. De dierenarts had nog nooit zo’n ernstig geval gezien, het beest moet helse pijnen hebben geleden. Verder vond ze hem in goede conditie, ze schatte hem op 5, 6 jaar oud.
Gelukkig is entropion te verhelpen met een operatie waarbij de onderoogleden worden ingesneden en naar buiten worden gerold en vastgezet met hechtingen. We konden eind van de middag een zwaar toegetakelde kat zonder ballen en vol met hechtingen ophalen. Normaal krijgt een kat dan een kap om zijn kop om te voorkomen dat hij gaat krabbelen, maar dat is bij hem niet gelukt. Zonder kap dus. De oplossing was hem 9 dagen versuft te houden in een aparte kamer, totdat de hechtingen eruit konden.
Tja, en dat bij een zwerfkat die niet gewend is binnen te leven. Wat volgde was een helse week met veel spanning en stress, vooral van onze kant. Voor Dibbes was de situatie nog niet eens zo slecht: hij lag warm, beschut, droog, werd veel geknuffeld, kreeg veel eten en lekkere hapjes en de pijn aan zijn ogen werd aangepakt met pijnstillers. Ook gaf ik hem twee keer per dag kalmerende middelen op advies van de dierenarts. Waarschijnlijk was deze situatie een enorme verbetering in vergelijking met wat hij gewend was. Voor ons was het behoorlijk heftig. Ik kreeg buikgriep en sliep niet goed van de stress.
Wat zeker niet meehielp aan een ontspannen gevoel was dat na een paar dagen zijn ogen begonnen te ontsteken. Naast de kalmeringsmiddelen en pijnstillers moesten we nu ook een paar keer per dag zijn ogen druppelen. Een hels karwei want het beest is bang voor veel en vooral voor mensen die hem stevig vastpakken en dan iets in zijn ogen druppelen. Ik was erg bang dat zijn fragiele vertrouwen in ons een flinke deuk zou oplopen. Het ontroerde me dan ook enorm dat hij toch weer keer op keer naar ons toekwam en zich overgaf aan knuffels.
Afgelopen donderdag – tien dagen na de operatie – gingen we opnieuw naar de dierenarts, nu om de hechtingen eruit te laten halen. Ik had me op het ergste voorbereid maar dit keer stapte hij zo in de mand nadat ik een lekkere-brokjes-spoor had gemaakt. Wat een verschil met de week ervoor! Bij de dierenarts hoefde hij geen roesje, hij bleef keurig zitten terwijl de hechtingen werden verwijderd. De wonden zijn goed genezen al is de binnenkant van de oogleden nog wat lobbig. Komende maandag maken wij foto’s van zijn ogen en die mailen we naar de dierenarts. Zij zal dan verder adviseren. Voor nu was het advies om door te gaan met de ogenzalf, de pijnstillers en de antibiotica. De kalmeringsmiddelen mogen worden afgebouwd. Wel moet hij nog een paar dagen binnen blijven.
Tussen Dibbes en de andere twee katten gaat het wisselend. De afgelopen maanden zagen we dat ze veel van elkaar kunnen hebben. Maar een kat tolereren die regelmatig in de tuin zit, is iets heel anders dan een kat accepteren die ineens in het huis woont. Vooral Moos heeft het er moeilijk mee, iets wat Dibbes feilloos aanvoelt en uitspeelt. Er is dus wat geblaas en gegrom waar ik me zo min mogelijk mee probeer te bemoeien, ze zullen het zelf moeten uitzoeken. Wel hebben ze allemaal hun eigen plekje zodat ze zich kunnen terugtrekken en als het te heftig wordt, grijp ik in.
Tot zover. Dibbes hoort nu officieel bij ons, met chip en dierenpaspoort en al. Binnenkort gaat hij weer naar buiten en kan hij zijn prachtige zeegroene ogen aan de buurt laten zien.
 |
||||
| voor de operatie |
 |
twee dagen na de operatie
 nu |
Moe ben ik, heel erg moe. Ik slaap heel slecht op het moment, ik heb flinke nek- en schouderklachten, mijn linkerhand doet pijn en in mijn rechterarm zit weinig beweging. Dat is al 2 jaar zo maar het ging de laatste tijd veel beter. Nu gaat het helaas weer een stuk minder, ondanks twee keer per week fysiotherapie. Ook is het druk in mijn hoofd, meer dan ik eigenlijk aankan. De zwerfkat slokt veel van mijn energie op. We werken nu toe naar de Grote Finale aanstaande dinsdag: dan wordt hij gecastreerd, gechipt, krijgt hij zijn entingen en wordt hij van onder tot boven gecontroleerd door de dierenarts. Daarna zijn we flink wat euro’s lichter en kan ik hopelijk weer wat ontspannen. Zo dus.
Fijn weekend allemaal!
Min of Meer 