Deze week gingen we met onze ex-zerfkatkat Dibbes naar de dierenarts voor nacontrole. Zijn oogoperatie is nu 5 weken geleden en we wilden graag zeker weten dat alles goed geneest. Zijn rechter ooglid hangt soms wat. De dierenarts was meer dan tevreden en vertelde dat het een paar maanden kan duren voordat het helemaal genezen zal zijn. Ook kan zijn rechteroog altijd wat meer blijven hangen, gezien de ernst van de aandoening. Het weefsel was daar zo verdikt dat het snijwerk moeilijk ging. De kat zelf wekt overigens een zeer tevreden indruk, los van de dag dat we naar de dierenarts moesten, toen heb ik hem weer gedrogeerd. Het blijft een straatkat met een verleden en zonder drugs laat hij zich niet in een mand stoppen.

In de avond moest hij even afreageren en zagen we wat mepwerk tussen de katten maar later kroop hij lekker tegen me aan in bed en was alles weer goed. Het verbaast me hoe snel hij van zwerver naar huiskat is gepromoveerd toen hij eenmaal over zijn angst heen was.

Hoe gaat het met Dibbes? Goed! Hij wordt steeds meer ontspannen en we hebben dagelijks veel lol omdat hij steeds speelse aanvallen heeft. Als een gek rent hij de trappen op en neer, kruipt onder de kleden, mept de nep-hamster door de kamer en weet soms van gekkigheid niet wat hij moet doen.

Speelt hij niet dan ligt hij lekker te pitten of loopt hij al miauwend achter me aan. Deze ex-zwerver geniet met volle teugen en er komt steeds meer ontspanning in zijn lijf. En wij genieten met hem mee. Wat een aanwinst.

Fijn weekend allemaal!

Nadat bij Dibbes na zijn zware oogoperatie na tien dagen de hechtingen waren verwijderd, moesten wij hem nog een paar dagen binnen houden. Dat was om hem een paar keer per dag te zalven en wat pillen te geven om ontstekingen te voorkomen.

Afgelopen dinsdag mocht hij voor het eerst weer naar buiten en konden wij eindelijk ontspannen. Het was het einde van een spannende periode. En vooral een zeer gewenst moment, want een kat binnen houden die heel graag naar buiten wil en niet gewend is in een huis te wonen, is een enorm gedoe. Zeker in een huis met nog twee katten die ook graag naar buiten willen en dat wel mogen.

Het was natuurlijk wel even spannend hoe hij zou reageren: bedankt mensen en tot nooit meer ziens? Gelukkig kwam hij na een half uur aangestormd toen ik hem riep. Hij is nooit ver van huis of uit het zicht. Volgens mij is hij een enorme theemuts. Hij gedraagt zich nu al als de andere twee: kleine ommetjes en de rest van de dag wordt doorgebracht op de bank, de vensterbank, een lekker kussen of op een schoot.

Nu zijn we begonnen aan de tweede fase van de adoptie: Dibbes laten inzien dat niet alles een bedreiging is. Hoewel hij ons steeds meer vertrouwt, staat hij nog erg in de overleefstand. Een kat die vanaf de bar op de grond springt is voor hem een aanval. Hij reageert fel en soms met meppen en onze katten weten niet goed hoe daarmee om te gaan.

Wel zien we ook toenaderingspogingen die nog vooral erg onhandig zijn: Dibbes die op tafel gaat rollen voor Smoes die niet weet hoe te reageren en dan maar onder tafel gaat zitten. Als Smoes als antwoord uiteindelijk op de stoel springt richting Dibbes, heeft het Dibbes te lang geduurd en ontstaat er gedoe. Dat soort dingen dus, die gaandeweg vast wel gaan verbeteren. We zullen wel veel geduld moeten hebben. Gisteren was hij ineens heel erg bang voor mij. Hij zat bij mij op schoot en ineens zag ik zijn ogen helemaal veranderen en stoof hij ervandoor. Ik deed op dat moment niets, hij zat tegen mij aangedrukt. Ik bewoog niet en heb er geen verklaring voor anders dan dat het ineens helemaal fout kan voelen voor hem. Gelukkig kwam hij na een half uur weer naar me toe.

Met zwerfkat Dibbes maken we grote sprongen. Mocht ik hem zaterdag voor t eerst aaien (ik heb vervolgens snot en kwijl gejankt van ontroering), op dinsdag zat hij op schoot. Elke dag komt hij vaker en langer naar binnen, ook nadat de deur wordt dichtgedaan. In de nacht van donderdag op vrijdag bleef hij voor het eerst ook in de nacht binnen, een megastap! Wel is hij nog enorm schrikkerig en kunnen we alleen ons heel zacht en rustig door het huis bewegen.

Dibbes gaat zo snel als mogelijk – afhankelijk van het tempo dat hij aankan – naar de dierenarts voor onderzoek en castratie. Ook moet er worden gekeken of hij is gechipt en zo niet, worden gechipt. In geval van chip wordt dat nog wat. Dan kunnen we geen aanspraak op hem maken als zijn oude baas hem terug wil nemen. Is er geen baasje dan wordt hij na een jaar opvang door ons officieel van ons. Zo is dat geregeld in Nederland.

Ik maak me zorgen om zijn ogen. Het pus druipt er uit en hij ziet bijna niets. ik heb de dierenarts al eens foto’s van zijn ogen gemaild en ben daarna op haar aanraden gestart met een breed spectrum antibiotica dat ik door zijn eten meng. Sindsdien is het iets beter maar dat er iets niet goed zit, is duidelijk.

Dus hoe sneller hij naar de dierenarts kan, hoe beter. Eerst maar eens in de mand zien te krijgen.

Als jullie dit lezen ben ik op stap. Mijn moeder is in juli 75 geworden en dat vieren we met de familie in Drenthe. We zijn onder gebracht in een B & B en gaan lekker uit eten, wat wandelen en met een bootje Giethoorn verkennen. Hopen maar dat het weer meewerkt!

Er zijn wel wat zorgen om de zwerfkat. Ook nu is er voor deze twee nachten een oppas in huis. Maar vorige keer schoot dat niet op en liet hij zich nauwelijks zien. Wel is het zo dat de regelmaat er tegenwoordig goed in zit bij Dibbes. Hij komt al weken meerdere malen per dag scharrelen en om eten vragen. Ook slaapt hij sinds kort braaf in zijn hok of ligt hij bij mooi weer op de stoel in de voortuin te slapen.  Toch is het voor hem – extreem schuw als hij is- veel beter als we er gewoon zijn. Toen we met de familie dit weekend afspraken, was hij al weken zoek en rekende ik niet meer op hem. Dat hij nu toch weer komt is een fijne verrassing. Het is dus voorlopig de laatste keer dat we van huis gaan. De eerstvolgende keer is de zomervakantie van volgend jaar. Ik mag toch hopen dat hij tegen die tijd hier in huis helemaal gewend is.

Fijn weekend allemaal!

update: ik krijg net een smsje dat hij heerlijk heeft gegeten….

Houd jij niet van katten of van verhalen over katten, kom dan een andere keer terug. Misschien heb je dan meer geluk.

Eerder schreef ik over onze pogingen een zwerfkat te adopteren. Het plan was hem te voeren, aan ons te laten wennen, te vangen en te laten controleren en castreren en hem dan een thuis te bieden. Inmiddels zijn we een paar maanden verder en blijkt het niet zo makkelijk. Dibbes (zo hebben we hem genoemd) blijkt extreem schuw en absoluut niet te voldoen aan het profiel van de gemiddelde zwerfkat.  Volgens het asiel went een zwerfkat binnen een paar dagen aan eten op een vast tijdstip, waarna de dierenambulance de kat met een zwerfkooi vangt en het beest zijn route op weg ‘naar ballen er af en gelukkig verder leven’ vervolgt.

Zo niet ‘onze’ zwerver. Hij is zo schuw dat regelmaat ontbreekt. Komt hij aanwandelen en loopt er iemand in de steeg richting de achtertuin, dan spurt hij weer weg en zien we hem twee dagen niet. Met veel pijn en moeite was de enige regelmaat dat hij dagelijks langskwam maar het is geen man van de klok, dat kon in de ochtend, middag of avond zijn. En ik heb hem ook wel eens midden in de nacht verwachtingsvol in de tuin zien zitten, als ik even uit bed kwam om naar de WC te gaan.

De buren namen op een dag een kitten en dat was meteen het einde van het fragiele vertrouwen dat was opgebouwd. Kittens hebben de onhebbelijke neiging op alles te springen dat beweegt en dat is meer dan Dibbes kan verdragen. Hij is tijdens onze vakantie nog een paar keer langsgeweest vertelde de huisoppas maar ook net zo hard weer weggerend, achtervolgd door een enthousiaste kitten die dacht met een leuk spel bezig te zijn.

Terug van vakantie riep ik, rammelde ik met brokjes maar geen Dibbes. Eén keer zag ik hem op straat lopen maar hij reageerde niet, tot mijn grote verdriet. Loslaten dus, het is niet anders. En toen, op een dag toen ik me had neergelegd bij zijn afwezigheid, zat meneer in de voortuin te wachten op lekkere hapjes. Die boden we natuurlijk onmiddellijk aan! Hij was erg mager geworden dus hup, meteen 2 bakken voer tegelijk gegeven. Toen werd het weer een paar dagen stil en toch, ineens zat hij er weer. Toen na twee dagen weer. Uiteindelijk was het weer elke dag!

Dibbes kreeg zoveel goede moed dat hij het ook weer aandurfde om onze achtertuin in te lopen. Omzichtig om zich heen kijkend, zoekend naar de verschrikkelijke kitten, ontdekte hij te laat dat het echte gevaar van boven kwam. Boven op de schuur zaten onze goed doorvoede mormels vol interesse te kijken naar hoe Dibbes at. ‘Dat wil ik ook’, dacht Smoes en liet zich als een baksteen naar beneden vallen om bovenop de zwerver te landen.

Afijn, paniek in de tent, Dibbes weg en ik er rennend achter aan met zijn eten. Woon je in West -Friesland en zag je laat op de avond een verwilderde vrouw op straat lopen in pyjama en op blote voeten? Dat was ik. Het is maar goed dat ik geen enkele schaamte ken, want mijn inspanningen hadden wel resultaat. Bibberend kroop hij na een kwartier onder een auto vandaan en at het eten op dat inmiddels in de voortuin stond.

Sindsdien vind het adoptieproces in de voortuin plaats. Hij meldt zich dagelijks, op een tijd die hem uitkomt, eet wat en komt daarna nog regelmatig langs om even naar ons te kijken (je weet maar nooit of we nóg een keer eten geven op dezelfde dag…), te liggen, zich te wassen en om zich heen te kijken. Om hem uiteindelijk met een vangkooi te pakken te krijgen, is vanuit de voortuin wel een stuk ingewikkelder. Maar goed dat is een volgende stap waar we nu nog niet aan toe zijn. Eerst maar eens het beest weer op zijn goede gewicht terugbrengen….

Fijn weekend!