❤️ Mondkapjes voor het goede doel! ❤️

Iedereen die met het OV reist moet nu mondkapjes dragen. En natuurlijk is het dan fijn als je niet elke keer een mondkapje weg hoeft te gooien na gebruik, maar het kunt wassen.

Als je op internet zoekt op stoffen mondkapjes zie je dat allerlei designers en winkels erop inspelen dat mensen een uniek of leuk of mooi mondkapje willen dragen. En de prijzen liegen er niet om.

Voor iedereen die op zoek is naar betaalbare mondkapjes en meteen een goed doel wil steunen heb ik een tip:

Ik schreef al eerder over Elisah . Zij heeft een levensreddende operatie nodig in Barcelona. De situatie is zeer urgent geworden en inmiddels is er een operatiedatum gepland in september. Alleen het benodigde bedrag is nog lang niet opgehaald. Er moet, uit mijn hoofd gezegd, nog iets van €60.000 worden ingezameld! Dat is veel geld in korte tijd.

Inmiddels lopen er meerdere acties om geld in te zamelen voor haar. Mondkapjes verkopen is daar één van.

Wat kun jij doen?
mondkapjes bestellen! Je kunt mailen naar aanminofmeer@gmail.com. Je krijgt dan van mij contactgegevens waarmee je kunt bestellen.
dit bericht delen
doneren: save elisahs life
– helpen : als jij ervaring met crowdfunding hebt is je hulp zeer welkom.
– de Facebook-pagina Save Elisah’s life liken, hun berichten delen en je vrienden uitnodigen om deze pagina te liken.

Elisah is al lang bezig met geld inzamelen, de situatie is zeer nijpend en het inzamelen gaat te traag. Stel je eens voor dat je dag in dag uit in bed ligt, te hopen dat je het redt tot september.

Dergelijke operaties worden tot op heden niet vergoed. Daar kunnen we ons over opwinden maar dat is een andere strijd voor een ander moment. Wat we nu wél kunnen doen is mondkapjes bestellen. Of doneren, je hulp aanbieden en/of haar boodschap verspreiden.

PS. De eerste bestelling is binnen! Wie volgt?





“once you’re in there is no way out.”

Precies 7 jaar geleden wandelde Dibbes onze tuin in. Hij wandelde ook zo mijn hart in. Daar woont hij sindsdien.

Geen kat werd ooit zo gekoesterd en verwend door mij.

Op de foto’s de eerste foto ooit die ik van hem nam en de tweede foto is gisteravond genomen. Het verschil zegt alles ❤️.

Veel mensen zeggen dat Dibbes maar boft. Dat we zoveel geld uitgaven en moeite deden om een zwerfkat te redden. Maar, het klopt echt wat ze zeggen: “once you’re in there is no way out.” Niets is zo overweldigend mooi als een verwaarloosd dier te zien ontspannen en merken dat hij zijn vertrouwen durft te geven. Geen grotere liefde dan van een dier dat nooit eerder liefde kreeg.

Om Hugo heen gaan staan

Dit najaar vroeg ik meermaals via het blog aandacht voor de situatie van Hugo. Hij heeft zeer ernstige ME en diverse andere aandoeningen. Zijn mantelzorgers draaien dagen van 24/7 omdat hij buiten de boot viel qua huisvesting en passende zorg. Er werd een inzamelingsactie gehouden om zorg in te kunnen kopen. Hij kon voorlopig blijven wonen in het huis waar hij verblijft maar een passende oplossing is er nog steeds niet.

Zijn situatie bleef schrijnend en ingewikkeld. Zijn verzorgster Lisa geeft soms via de fb-pagina WE WANDER ASIA updates. Eergisteren meldde ze dat zijn situatie dermate achteruit was gegaan dat hij met de ambulance werd opgehaald. Voor een patiënt met zeer ernstige ME die niet normaal kan communiceren, is een ziekenhuis waar ze meestal weinig verstand hebben van zijn aandoeningen een hel van prikkels. Er werden uitgebreide onderzoeken gedaan en daarna werd hij weer naar huis gebracht in afwachting van de resultaten.

Toen de uitslagen bekend waren, moest hij onmiddellijk terug en werd per ambulance opgehaald. Hieronder het verhaal van Lisa zoals ze het publiceerde op de fb pagina WE WANDER ASIA. Hugo vecht voor zijn leven en heeft alle positieve kracht nodig die we hem kunnen sturen. In gedachten bij hem zijn, kaarsjes branden, bidden, wat jouw ding ook is, zet het nu in.

Lisa:

“Minutes after I published the previous post I got a call from the Emergency Room. They told me there was an ambulance on its way to pick Hugo up. He had to be hospitalized and taken into isolation immediately. Hugo urgently needed treatment.

His overnight blood culture showed that Hugo has got a threatening bacterial infection called Acinetobacter Calcoaceticus, also called a Superbug or Hospital-Aquired Infection. It’s a multidrug resistant bacteria () which can be fatal for those with bad health and a compromised immune system, which is the case for Hugo.

Hospital admission when dealing with very severe ME, being intolerant to sound, light and touch, can be extremely challenging and causes further deterioration most of the time. Stress arose as we heard he would be isolated all by himself, alone, in a new place, under fluorescent lights, with beeping machines and people walking in and out.

Luckily, with an indication from court that Hugo needs 24/7 care in proximity and with high exception from the hospital (as they cannot deliver that kind of intensive fulltime care and we do understand) I, Lisa, am placed in isolation with Hugo to proceed caregiving while Hugo is receiving treatment. Meanwhile Natasja moved our home-hospital-situation to the official hospital, and together with the kind nurses were doing the best we can. They even allowed us to cover all windows with plastic bags to darken the room and other adjustments has been made within their range of possibilities to meet Hugo’s very specific needs.

Although it is intense beyond words and we are all shocked and scared as hell, we are doing our very best and we’re extremely proud of Hugo for being such a warrior. I can’t even imagine how this must be for him to experience…

He’s currently receiving intravenous antibiotics, 3 times a day: an extra strong type that is rarely used in order to maintain its effectiveness in severe cases like this.

We hold our breath as all previous antibiotic treatments in the past years had to be aborted after 2 or 3 days, as Hugo’s body couldn’t tolerate it at all. We know we don’t have a choice if we want him to survive, because not treating this bacteria would be even more dangerous.

Meanwhile we’re researching the options for bacteriophages, which is not officially acknowledged by the Dutch/European health care, but shows to be extremely effective. It even got people out of coma that were already given up on. There is a good chance that this horrible bacteria will survive the current treatment, but of course we pray for a positive outcome.

Nobody can tell us how long Hugo needs treatment and thus will be in isolation, but you’ll hear from us soon.
Thank you from the bottom of our hearts for your support and love. What a blessing you all are!
Much love from us, all the way from this quarantine hospital room to the outside world!”

Voor het oorspronkelijke bericht zie hier.

De verkeerde ziekte

De laatste dag van ME-awarenessmaand.

Ik kreeg deze maand veel liefdevolle ondersteunende reacties. Ik heb ook het geluk dat mijn familie als een blok achter mij staat.

Hoe anders was het in de beginjaren. Ook toen steunde mijn familie mij, maar al die vrienden die ik had? De meesten zijn verdwenen. In het begin dacht ik dat het aan mij lag. Dat ik niet goed genoeg meer was, iets fout had gedaan. En het zal zeker hebben meegespeeld dat het moeilijk is contact te houden met iemand die chronisch ziek is.

Maar wat ook meespeelde is dat ik blijkbaar de verkeerde aandoening kreeg. Mijn leven stortte in en veel mensen toonden geen enkele empathie.

In eerste instantie werd ik gediagnosticeerd met een burn out. Toen kreeg ik wel veel begrip. Maar toen ik maar niet beter werd, werd dat al minder. Ik maakte mee dat vrienden die ik op de hoogte bracht dat het inmiddels duidelijk was dat het geen burn out was maar ME, nooit meer iets hebben laten horen

Het is moeilijk zoiets te moeten ervaren. Ik heb me nog nooit zo alleen voelen staan.

Dat gebrek aan empathie komt niet omdat mensen stom zijn. Maar vanwege de onbekendheid van myalgische encefalomyelitis en het stigma.

Inmiddels heb ik veel nieuwe mensen leren kennen. Ik voel me onderdeel van een gemeenschap en allemaal hebben we dezelfde wens, beter worden. Een aantal van deze mensen staat zeer dicht bij mij, al liggen ze soms 100 km verderop in een ander bed.

Maar het kwijtraken van die vrienden waarvan ik echt dacht dat ze heel dicht bij mij stonden heeft wel flinke sporen nagelaten. Daarom is het nog steeds nodig aandacht te vragen voor ME. Opdat mensen begrijpen en beseffen dat deze diagnose afschuwelijk is om te krijgen en afschuwelijk is om mee te leven.

En voor die lieverds die wel zijn gebleven (of erna in mijn leven zijn gekomen), you know who you are ❤️.

(Credits afbeelding millionsmissingvoice)

Komt dat zien!

Elke dag bezoek ik het kattentheater, dat doorlopend, 24/7, voorstellingen geeft. Het kost wat zo’n doorlopend abonnement maar dan krijg je ook wat.

Als je dit theater zou willen omschrijven, dan denk ik dat improvisatietoneel het beste de lading dekt. Een regisseur lijkt niet aanwezig te zijn. Acteurs wisselen hoofd- en bijrollen af. Waarbij opgemerkt moet worden dat dit vaak gepaard gaat met het zwiepen van de staart in andermans snoet. Voor de ontvanger van de staartzwiep een teken dat het staan in de spotlights lang genoeg heeft geduurd en dat er gewisseld moet worden.

Elk van de acteurs heeft een eigen specialisme. Zo zorgt Dibbes voor dramatische diepgang maar hij is ook een zeer goede clown en acrobaat. Hij kan zeer overtuigend een dwingeland spelen maar je als toeschouwer ook tot tranen toe roeren.

Smoes is het soort acteur dat altijd de goedzak moet spelen en er een vrolijke boel van maakt. Springt dwars tussen de zorgvuldig opgestelde decorstukken heen, verstoort elke scène maar niemand die het iets kan schelen want iedereen houdt van hem.

Moos wenst alleen koningsrollen te spelen en claimt soms te lang de plek in de spotlights. Al zit daar als we er een psycholoog op loslaten, vast een enorme behoefte aan bevestiging achter. Het is grappig te zien dat die behoefte aan bevestiging ook bij Dibbes een grote rol speelt. Maar de uitwerking van het toneelspel van beide acteurs is heel anders.

En dan Gerrie, de vierde en laatste acteur. Dat is er een met onvermoede talenten. ‘Kan niets zijn’ denk je. ‘Mwah, even kijken wat dat is’. En dan eist hij met zijn optreden de volledige aandacht op en maakt een verpletterende indruk. Vooral scènes waarin hij kopstoten moet uitdelen, laten diepe sporen achter bij het publiek. Het wordt dan ook aanbevolen paracetamol mee te nemen gezien het feit dat er sprake is van een continu wisselwerking tussen publiek en toneelspelers.

Van de bezoeker wordt een actieve deelname verwacht. Deze bestaat uit plat liggen op bed en bereid zijn te fungeren als decorstuk, toneelvloer en mede-acteur. Deze interactie tussen toneelspelers en publiek gaat op een speelse en natuurlijke manier en doet niet geforceerd aan.

Ik bezocht al veel voorstellingen van dit gezelschap. Vooral het spektakelstuk ‘Hoeveel katten passen op één mens’ mocht rekenen op een staande ovatie. In gedachten dan, want ondergetekende kon door het gewicht van de katten niet meer opstaan.

Een aanrader!

Gezien: kattentheater, doorlopende voorstelling
Waar: huistheater Hoorn, reserveren verplicht
Eindoordeel: *****

Een slap aftreksel



Er ligt een vreemde vrouw
In mijn bed
Die doet alsof ze mij is!

Ze lacht wat
Praat wat
Schrijft wat
Huilt wat
Doet haar dingen
En ondertussen
Schuift ze mij
(Het origineel!)
Geniepig en beslist
Het bed uit

Daar lig ik
Onder het bed
Te luisteren
Naar dat slappe aftreksel
Dat doet alsof ze mij is

Niemand die het merkt
Niemand die het ziet
Maar ik weet
Dat zij niet mij is
Een grof schandaal
En dat is het

©MinofMeer 🍀

Magie

Sinds ik sinds half september vooral plat lig, krijg ik niet heel veel meer mee van de seizoenen. De herfst ging over in de winter en inmiddels is het volop voorjaar. Ik lig vanwege de overprikkeling vaak met de gordijnen dicht dus maak het niet echt mee. Een heel enkele keer kan ik even buiten zijn.

Soms gluur ik als ik richting toilet loop door de luxaflex naar buiten. Dan zie ik onze tuin in volle glorie, het is één grote bloemenpracht nu. Onze tuin grenst aan een park en ook dat ziet er schitterend uit.

Die gluurmomentjes zijn heel fijn en heel pijnlijk tegelijk. De buitenwereld zo te moeten beleven, het gevoel afgesloten te zijn van alles, het raakt me diep. Vooral op zonnige dagen voel ik dat sterk omdat ik juist dan door het felle zonlicht overprikkeld raak en de gordijnen echt zoveel mogelijk dicht heb. Ik hoor spelende kinderen, weet dat mensen in hun tuin genieten en het gaat allemaal aan mij voorbij.

Maar op die zonnige dagen is er altijd één moment dat de pijn verzacht. In de avond staat de zon recht op onze slaapkamer. Het zonlicht is dan zachter, warmer. Als ik dan de gordijnen iets open schuif komt dit avondlicht door de luxaflex naar binnen. Één magisch kwartier lang baadt de hele slaapkamer in een warme gouden gloed. En tijdens dat kwartier is alles goed, zo goed. Alsof iemand me vasthoudt en zachtjes wiegt.

Geslaagd

Sommige lezers lezen en leven al mee sinds ik begon met bloggen op 7 december 2010. Ik scheef in het begin vooral over consuminderen en besparen maar in die berichten sijpelde regelmatig wel wat over het gezinsleven door.

Lezers die mij al zo lang volgen, hebben onze zoon Sem hierdoor als het ware zien opgroeien. Ik ben nooit vergeten dat hij een skeelertocht voor een goed doel reed en geld inzamelde. Het merendeel van het bedrag dat hij ophaalde werd gedoneerd door bloglezers. Iets waar hij natuurlijk dolblij mee was.

Inmiddels deel ik bewust niet heel veel meer over hem. Ik schrijf over mijn leven en hij is daar weliswaar onderdeel van maar mijn openheid matcht natuurlijk niet altijd met andermans behoefte aan privacy. Toch wil ik nu wel iets met jullie delen.

2020 is een bijzonder jaar voor hem: hij werd in maart 18 jaar, haalde een paar dagen voor zijn verjaardag zijn rijbewijs en moest schoolexamen doen terwijl de wereld op zijn kop staat.


En…..geslaagd! 💕💪

Dát wilde deze trotse moeder even delen.

Myalgischewatte?

Vorige week ging er op Facebook een oproep rond afkomstig van een Australische patiëntengroep. De bedoeling was aandacht te vragen voor ME door mensen uit te dagen de naam van de ziekte voluit uit te spreken terwijl ze zichzelf filmen.

Myalgische encefalomyelitis….

Kan jij het uitspreken? Na 12 jaar krijg ik het nog steeds niet vloeiend mijn strot uit ..de eerste jaren zei ik vaak encefalohupseflups. Het is toch te zot voor woorden dat mensen met bijna permanent brainfog een ziekte hebben waarvan de tong breekt bij het proberen uit te spreken van de naam. 🙄

Deze video van mezelf plaatste ik vorige week op mijn fb tijdlijn, voor diegenen zonder Facebook nu dus hier ook.

“I’m taking the #mecfschallenge to raise awareness of ME/CFS and people living with myalgic encephalomyelitis – hard to say, harder to live with.”