Vrienden

Vorige week kwam een klasgenoot van S. hier een dag langs. Er moet na de vakantie een hele grote opdracht worden ingeleverd en de bedoeling is dat ze het samen doen. Dus kwam O. hier naar toe.

Hij is geen onbekende. We kennen hem al sinds groep 1 van de lagere school. Het was jarenlang een hele goede vriend van S. Sinds de middelbare school trekken ze wat minder op met elkaar, al kunnen ze nog steeds goed met elkaar opschieten. Ik had hem jaren niet gezien.

De eerste keer dat hij hier kwam spelen, was hij vier. Ze gingen samen op de kamer van S. spelen. Dat ging goed tot O. lijkbleek naar beneden kwam rennen, gillend dat er een verschrikkelijk ongeluk was gebeurd. Voor de zekerheid gilde hij nog even dat er echt overal bloed was.

De schade viel gelukkig mee, S. had een bloedneus doordat de heren een plank als glijbaan hadden gebruikt om van de hoogslaper te glijden 🙄. Die eerste afspraak was wel tekenend voor hoe speelafspraken met O.verliepen. Liep ik op straat met hem dan bond ik hem het liefst vast aan een touw. Want hij rende altijd zonder kijken de straat over. Liepen we een keer naar de stad met 6 kinderen, dan hield één begeleider er 5 in de gaten en de tweede liep naast O. klaar om hem vast te grijpen. In huis had ik hem het liefst continu in het zicht. Zag je hem niet en was het stil, geheid dat er iets niet klopte.

Hij was altijd dat kind dat met kinderfeestjes iets anders deed dan de bedoeling was. Deed de hele meute netjes met alle spelletjes mee, hij vond eens een pak met van die kartonnen onderzetters en die lanceerde hij door de kamer. Waarna de bende tot dan toe redelijk brave kleuters ineens in totale anarchie ons tot wanhoop dreven. Of ik was hem ineens kwijt en dan net als ik in paniek raakte en bedacht hoe ik dat aan zijn moeder moest uitleggen, was hij weer het huis uit geglipt, vond ik hem heel rustig in een donker hoekje boven waar hij al onze fotoalbums aan het bekijken was.

Geen vriend van S. heeft me zo vaak een hartverzakking bezorgd, maar dat maakte op de één of andere manier nooit uit. Hij was ook altijd ontroerend enthousiast, blij met alles, dol op gezelligheid.

En daar bleek hij niets in veranderd. Ik nodigde hem uit voor t eten. Hij kon niet maar zei meteen dat hij de volgende keer wel heel graag bleef eten. ‘want ik vind het zo gezellig hier!’

16 jaar en nog net zo enthousiast als toen hij 4 was. Ik vind dat ontroerend.

Meer pret

Gelukkig nieuwjaar allemaal. Leuk gehad? Hier was het prima. Ik heb er weinig mee maar dat komt vooral door het feit dat er slaap door mijn neus wordt geboord. Iets waar ik niet goed tegen kan.

Tegenwoordig is oudejaarsavond vooral het moment dat ik onze katten daar goed doorheen moet loodsen. Twee van de vier (Dibbes en Gerrie) krijgen drugs, eentje hoeft dat niet maar gaat tijdens het geknal wel onder het bed liggen (Smoes) en de vierde (Moos) kijkt altijd zeer geïnteresseerd naar het vuurwerk en spreekt dan de wens uit naar buiten te gaan, iets wat wij vanzelfsprekend niet goed vinden.

We keken een film met zijn drietjes, om half 11 stortte ik in en ben ik op bed gaan liggen met wat katten gezelschap. Om 5 voor 12 kwam puber me halen, om 12 uur riep ik hoezee! en om half 1 lag ik weer in bed. Het ergste geknal was zo rond 1 uur weer voorbij en ik was meteen onder zeil.

Jarenlang was Oud & Nieuw voor mij de leukste avond van het jaar. Ik vond het iets magisch. Het leverde hetzelfde gevoel op dat ik vroeger bij een nieuwe agenda had: al die beloften van wat zou gaan komen! ‘Dit jaar wordt alles beter, leid ik het perfecte leven, zijn al mijn valkuilen op wonderlijke wijze opgelost.’

Want dromen kan ik, ook toen al. Maar na 10 jaar achter elkaar te hebben gedacht dat komend jaar alles anders wordt, het jaar waarin ik mijn gezondheid terugvind, is dat veranderd. 2009 wordt mijn jaar! In 2010 word ik beter! In 2011 ontdekken ze de oorzaak van ME!

Niet dus. Dat krijg je ervan als je verwachtingen hebt waarvan de vervulling ervan op geen enkele manier door jezelf kan worden beïnvloed.

Dus zoek ik het nu dichter bij huis: klein en behapbaar. Als ik al een voornemen heb dan is het: meer pret in het nieuwe jaar. Want hoog vliegen in laag tempo, zoals ik laatst schreef, gaat ook over pret, ontspanning, ruimte voor mezelf.

Ga ik nu ontbijten met de restanten van de fruitcrumble. Mét suiker. Voor iemand die al jaren suikervrij leeft, is dat een knallend begin van een jaar met hopelijk veel pret.

Zondag

Zo, wij gaan een relaxte zondag hebben, hoop ik dan toch. Alhoewel, de eerste zin die de man uitsprak vanmorgen, bevatte het woord klussen.😲

Afgelopen dagen maakte hij voor mij een keukentrolley. ‘Een keukentrolley voor mijn keukentroelie’ zei hij. Ik ga er maar van uit dat het lief bedoeld is. Ik kan daar makkelijker aan zitten en groenten snijden dan aan het aanrecht. Hoewel de kruk die ik heb, in hoogte verstelbaar is, zitten mijn benen in de weg en uiteindelijk zit ik dan in een rare kronkel, niet goed voor mijn rug. Eerder had ik een zadelkruk maar dat werkte ook niet voor mij.

Dus sprak ik de wens uit iets van een tafel in de keuken te hebben waar ik aan kan zitten. Blijer kan ik de Grote Klusser niet maken en binnen een paar dagen had ik mijn trolley. Op wieltjes, dus als hij in de weg staat, schuif ik hem zo opzij.

Sorry voor de overdaad aan foto’s, maar ik ben er dan ook erg blij mee. Gemaakt van hout dat was overgebleven na het bouwen van de keuken. De buizen zijn wel nieuw aangeschaft.

Er is nog een beetje hout over en daar stort hij zich vandaag op, om een plaat van te maken die we op de hocker leggen. Die is hier in gebruik als salontafel.

Ik ga de klusgeluiden negeren – makkelijk, ik doe gewoon mijn gehoorapparaten uit – en stort me op de stapel bibliotheekboeken die ik nog moet lezen, zodat ik daarna zo snel mogelijk door kan met de oogst van de feestdagen.

Fijne oogst hè. Het boek van Witteman kreeg ik van een bloglezeres, lag zomaar ineens in de bus. Zo lief!

Ik ben nog steeds niet echt hersteld van het virus dat ik heb, dus afgelopen week hield ik me nog heel erg rustig, met uitzondering van tweede kerstdag, toen heb ik mijn familie even gezien.

Verder was het vooral lezen en liggen. Er waren veel vrije dagen voor de man, puber heeft vakantie dus we keutelen hier met zijn drieën wat aan.

Nu nog even oudejaarsavond er doorheen jassen en dan gaan we weer over op standje normaal. Zoals bekend ben ik geen fan van deze periode. Moos daarentegen….. Vooral de kerstboom zorgt voor vele fijne momenten. Hij zit er regelmatig helemaal met zijn kop in, dolgelukkig. Misschien moet ik dat ook maar eens proberen.

Oproep: gezocht stageplek

Onze zoon S. zit nu in de 5e klas van het tweetalig gymnasium. Net als andere middelbare schoolleerlingen moet hij stage lopen. De bedoeling is dat hij een week (40 uur) meeloopt bij een bedrijf, dat de voertaal overwegend Engels is en dat hij tijdens het meelopen het internationale aspect van het bedrijf kan ervaren (dus er moeten contacten met het buitenland zijn, of het is bijvoorbeeld een buitenlands bedrijf dat een vestiging in Nederland heeft). In mooi taalgebruik heet dat een international internship.

De stage moet gedaan worden in de week van 11-15 februari of eventueel 18-22 februari.

Hij is nu een aantal bedrijven aan het benaderen, waaronder bedrijven op Schiphol. Maar misschien heeft één van mijn lezers wel een gouden tip of zelfs wel een stageplek? Neem in dat geval even contact op met aanminofmeer@gmail.com.

Klussen

Vorige week ontdekte M. een vochtplek op de muur in zijn werkkamer, toen hij een kast opzij schoof. Die muur grenst aan de badkamer. Oei.

De plek bleek wel droog, vreemd genoeg. Meten met een vochthermometer wees bovendien uit dat de kamer zelf absoluut niet vochtig was. Toen we vorig jaar een vochtplek aan de kant van de buitenmuur in onze slaapkamer hadden, was de luchtvochtigheid ook veel te hoog. Dat hebben we toen opgelost door de buitenmuur aan beide kanten te impregneren.

Nadere inspectie van de badkamer leverde op dat het voegsel tussen de vloertegels hier en daar los zat. Dat is wel iets dat moest worden aangepakt natuurlijk.

Onze badkamer is zeker 30 jaar oud, zo niet ouder. Maar buiten dat hij schijtlelijk is en er dus wat voegsel los laat, staat vervanging niet hoog op de prioriteitenlijst. In de toekomst zou ik graag wat nu de logeerkamer is, willen omtoveren tot badkamer, mét ligbad. Maar de donkere smalle ruimte die onze badkamer nu is? Daar geef ik liever geen geld aan uit. Ook omdat het er niet is nu, gezien de totaal andere prioriteiten die we hebben (hoge zorgkosten, aflossen, lege buffer weer op peil brengen).

Maar kansen op lekkages moeten natuurlijk de kop worden ingedrukt en dus ging M. aan de slag. Zondag bikte hij het voegsel tussen de vloertegels weg, impregneerde hij de voegen op de tegelwand en voegde een deel van de vloertegels.

Maandag bleek het op de vloer niet helemaal goed te zijn gegaan en er volgde nog een ronde van voegen. Toen impregneren en drogen. En weer impregneren en drogen.

Nu is het donderdag terwijl ik dit schrijf en verheug ik me op de eerste douchebeurt in dagen. Hopen dat dit voorlopig de laatste klus was. Nu even klusrust.

We wonen in een oud huis dus de klussen vallen vanzelf in je schoot. Ook moet er gewoon weer hier en daar eens geschilderd worden. We wonen hier nu 11 jaar en de huiskamer kan wel weer een lik verf gebruiken.

Maar dat is voor later. Nu even niets.

De week

Afgelopen week was niet echt oké, ik zat niet lekker in mijn vel. Mijn lijf gaat geheel haar eigen gang en dat betekent continu verspringende stekende pijnen waar ik geen peil op kan trekken. Vaak kan ik daar redelijk stoïcijns mee omgaan maar nu even niet. Dat het donker schijtweer is, zal ongetwijfeld bijdragen aan het sombere gevoel. Bovendien is deze periode van het jaar, de aanloop naar Kerst en de feestdagen zelf, bepaald niet mijn favoriete tijd. En dan druk ik me heel zacht en netjes uit.

Was alles dan prut? Nee, zeker niet. Ik kreeg een heerlijke behandeling van de fysio die mij na zoveel jaren door en door kent en goed weet wat ze kan doen om mijn lijf weer een beetje normaal te laten voelen.

Ik kreeg een hele leuke mail uit Frankrijk. Dat zit zo. Na onze heerlijke vakantie van afgelopen zomer wilden wij graag komend jaar weer terug naar dezelfde plek in de Dordogne. Helaas is dat vakantiehuis verkocht en moesten we op zoek naar een andere plek. Omdat wij graag nog eens naar deze streek willen gaan, zocht en vond ik een gite die volgens mij qua ligging en rust niet onderdoet voor die van afgelopen zomer. In het contact met de verhuurder vroeg ik of de directe omgeving geschikt is voor wandelingen met de rolstoel. Want dat was eigenlijk het enige nadeel van de laatste plek: behoorlijk heuvelachtig. Dat heb je natuurlijk al snel in de Dordogne.

Net dat deel waar we komende zomer naar toe gaan, is het iets vlakker en de verhuurder gaf aan dat zij wel wat wandelingen voor ons wilde uitzoeken. Zodat we als we er zijn geen tijd verdoen met lopen en rollen en er na tien minuten achter komen dat het toch niet geschikt is voor de rolstoel. Voor mij maakt dat niet zoveel uit maar voor M. wel. Sommige wandelingen waren een wel heel zwaar fitnessparcours voor hem 😉 .

Ze heeft de daad bij het woord gevoegd en mailde deze week dat ze al een paar wandelingen had gemaakt, waarvan er in ieder geval al twee uitermate geschikt zijn voor een rolstoel. Ze gaat ook nog verder uitzoeken maar wilde me dit alvast even laten weten. Dat vind ik een geweldige service! Ik verheug me nu al op de vakantie.

Om me lekker te maken had ze ook al wat foto’s gemaild

Verder leukte ik mijn rollator wat op. Zoals ik al op mijn FB account schreef, ik ben liever dat gekke wijf met dat bloemenkarretje dan ‘gewoon’ een vrouw met een rollator. Natuurlijk is het té kitsch, maar ach, als mensen ook hun fietsstuur opleuken met nepbloemen, is het niet zo raar om dat ook met een rollator te doen, vind ik.

Over opleuken gesproken, mijn volgende opleukproject weet ik ook al. Ik stuitte op Izzywheels, een Iers bedrijf dat hoezen maakt voor rolstoelwielen. Het wordt gerund door twee zusjes waarvan er één ernstig invalide is. De gezonde zus maakte hoezen om de rolstoel van haar zus een persoonlijker tintje te geven.Van het één kwam het ander en inmiddels hebben ze een samenwerking met kunstenaars en een bedrijf met een uniek concept.

Izzywheels. Ontwerp Jess Phoenix

Gaaf hè. Net als een bril ook zorgvuldig kan worden uitgezocht zodat deze bij jou en je persoonlijkheid past, zo kan een rolstoel natuurlijk ook worden aangepast. Ik ben er nog niet helemaal over uit voor welk ontwerp ik ga – ze hebben er ook een met heksen en katten, ook leuk – maar dat maakt niet uit, kan ik nog even sparen. De covers worden per twee geleverd en kosten 129 euro.

Meer heb ik niet te melden. Ik duik weer mijn grot in om te simmen en van de zomer te dromen. Fijne dag allemaal!

Studiekeus

Afgelopen maandag had hij een proefstudeerdag Medische Informatiekunde in het AMC. Het programma was speciaal voor 5 en 6 VWO studenten die overwegen deze studie te gaan doen. Hij volgde een hoorcollege, kreeg een rondleiding in het AMC, bezocht verschillende afdelingen die relevant zijn voor de opleiding, zoals nucleaire geneeskunde en radiotherapie en volgde een practicum.

Eenmaal thuis was hij een spraakwaterval, vol van indrukken en heel enthousiast. Hoewel hij natuurlijk zelf zijn keuze moet maken, denk ik dat deze studie heel goed bij hem past. Het is qua opzet heel kleinschalig en praktijkgericht. Alle lessen en practica zijn in het AMC. Hem kennende vormt de link met de zorg voor hem nét dat beetje extra, een beetje sociale bevlogenheid en idealisme heeft hij wel.

De opleiding is interdisciplinair en is een combinatie van informatiekunde, kunstmatige intelligentie, zorg en management. Hij zou dan na zijn studie beschikken over medische kennis maar ook over ICT-kennis en het procesmatige inzicht hoe bijvoorbeeld de kennis en gegevens van patiënten kunnen worden opgeslagen en gedeeld (denk aan het elektronisch patiëntendossier) of kunnen worden ingezet om het verloop van een ziekteproces bij individuele patiënten te voorspellen of te monitoren. Denk aan een app die belangrijke patiëntgegevens registreert en meldingen doorstuurt naar het ziekenhuis, zodat er op tijd kan worden ingegrepen als dat nodig is. Ook niet onbelangrijk, er is vrijwel zeker een baangarantie. Er studeren gemiddeld 40 studenten per jaar af en er zijn jaarlijks 120 vacatures werd er verteld.

Nou ja, dát was de eerste proefstudeerdag. Half januari gaat hij een dag meelopen met een student Future Planet Studies. Maar even zien hoe hij dan thuiskomt. Aardwetenschappen is gevoelsmatig al wat van de radar verdwenen vertelde hij. Het is in ieder geval best spannend, voor hem maar ook zeker voor ons. Als ouders wil je toch het liefst dat je kind iets kiest waar hij zijn hart en ziel in kan leggen én waarmee hij ook goed zijn eigen geld kan verdienen. 

De week

Eigenlijk is het elke week hetzelfde verhaal: bijkomen van de dingen van de voorgaande week en energie sparen voor wat er de komende week op stapel staat.

Het hakte het er best in dat hier vorige week zaterdag een dakraam werd geplaatst. Omdat het op die maandag ervoor niet lukte wegens te veel regen, werd het verzet. Ik was dus voor niets het huis uit gevlucht die maandag. Zaterdag kwam best rot uit aangezien ik de dag ervoor naar de orthomoleculaire therapeut moest. Maar het was de enige optie, anders zou het ergens in december worden. Met een dakraam dat niet dicht kon was dat niet fijn.

Afijn, het nieuwe dakraam zit en het gesprek met de orthomoleculair therapeut was weer verhelderend. Ik kreeg naar aanleiding van de uitslagen van de bloedonderzoeken weer wat nieuwe supplementen voorgeschreven en wat meer uitleg over een eventueel traject om de amalgaamvullingen te vervangen. Ik zal er een andere keer meer over schrijven.

Daarna lag ik een paar dagen voor dood in bed. Nou ja, zo voelde het dan toch. Woensdag ging ik even naar de fysio, donderdag bleef ik weer liggen want vrijdag hadden wij een diploma-uitreiking op school. Puber heeft vorig jaar zijn Cambridge CAE diploma gehaald en dat werd nu uitgereikt!

Hij is verspreid over twee dagen getoetst – denk aan spreken, schrijven, luistervaardigheid en teksten lezen – en hij had het heel goed gedaan. Na het halen van het CAE heeft hij ervoor gekozen om door te gaan en hij is nu bezig met een International Baccalaureate. Het is best pittig want het CAE examen werd door native speakers afgenomen en de toetsen die hij moet maken voor het International Baccalaureate worden ook extern beoordeeld.

Ik vind het tof dat hij dit kan en doet. Er zijn veel klasgenoten die na het CAE examen hebben aangegeven niet door te willen gaan met het IB, ze vinden het wel best zo. Ik verwacht dat hij – als hij straks naar de universiteit gaat – in ieder geval geen moeite zal hebben met het studiemateriaal dat overwegend in het Engels is. 

Zo, genoeg trotse moederpraat! 😊 Ga ik nu weer bijkomen van de diploma-uitreiking. Voor komende week staan er twee afwijkende activiteiten in de agenda: regulier onderhoud aan de verwarmingsketel en geiser (heb ik al een keer afgezegd dus nu toch maar laten doorgaan) én een bezoek aan de dierenarts met Moos en Gerrie. Altijd een feestje!

Fijn weekend allemaal! 

Rust

Zo, het kapotte dakraam is vervangen en nu gaan mens en dier bijkomen. Opstaan lukt niet omdat ik ingebouwd ben en eigenlijk vind ik dat wel prima vandaag 😂.

Bijkomen van de onrust én van de financiële aderlating want we zijn in één klap €1300 lichter. Natuurlijk kan dit, we wonen in een oud huis, maar net als de kapotte WC vorige maand komen dit soort dingen altijd onverwacht en een beetje pijn doet dat wel. Maar ik ben ook blij dát we het weer bij elkaar konden schrapen zonder in de problemen te komen.

Fijne zondag allemaal!

Het loopt altijd anders

Ik had me net bij mijn moeder geïnstalleerd toen M. belde dat het feest niet doorging. Het regende en omdat het dakraam niet door het trapgat paste moest het buiten om. Vanwege de regen waren de dakpannen spekglad. Normaal halen ze die dan weg – dat kan wel even – maar omdat wij een vreemde knik in het dak hebben, blijft de regen daar dan liggen. De kans op lekkage was te groot.

Het plan van het dakraambedrijf was eerst naar het volgende adres op hun lijst te gaan om daar een raam te plaatsen en dan eventueel in de middag hier terug te komen, als het droger zou zijn. Dat is niet gelukt – terugkomen – en dus komen ze aanstaande zaterdag. Best balen. M. had er speciaal voor vrij genomen.

Dibbes was nu ondanks dat de klussers zo weer weg waren, flink over de zeik en die hebben we uren niet meer gezien. En ik ben altijd over de zeik van alles wat afwijkt van het normale en geplande. Zo flexibel als ik vroeger was, daar kan ik nu alleen nog maar van dromen.

Ik ben meteen weer naar huis gekomen nadat M. mij belde want bij mijn moeder bleek het ook niet rustig te zijn. Bij haar worden in het hele gebouw cv-ketels en roosters vervangen en hoewel zij pas eind van de week aan de beurt is, was het lawaai bij vlagen oorverdovend. Dát hadden we even niet voorzien. Dan lig ik liever in mijn eigen bed in plaats van dat ik bij haar in de herrie wacht of er hier thuis wel of niet een dakraam vervangen wordt.

Nou ja, wordt vervolgd.