Grenzeloos begrensd
Maand: januari 2024
Het grijze gebied
Weer thuis
Vrijdagmiddag laat hebben we Dibbes weer opgehaald bij de dierenarts. Hij was inmiddels beter “aanspreekbaar” dan donderdag.
De pijnstilling met morfine is verhoogd en daardoor lukt eten weer goed. Bij de dierenarts hebben ze hem wel moeten dwangvoeren. Maar inmiddels is zijn spijsvertering weer zo goed op gang gekomen dat dat niet meer hoeft.
Prognose valt nog niet te geven want elke kat reageert anders op de pijnstilling en deze ontsteking. Dus het blijft afwachten hoe lang we nog morfine moeten geven. Maandag hebben we weer overleg met de dierenarts.
Update Dibbes
Omdat Dibbes vanmorgen nog steeds eten weigerde op twee theelepels na, hebben we hem na overleg met de dierenarts daarnaartoe gebracht.
Daar blijft hij tot morgenmiddag. Daarna gaat hij of weer mee naar huis of naar een dierenziekenhuis.
Bij de dierenarts heeft hij gegeten maar niet voldoende naar hun zin om zijn systeem weer op gang te brengen. Hij wordt dus nu gedwangvoerd. Een volgende stap is een neussonde of intraveneus.
Een kat kan maar heel kort zonder eten itt honden of mensen. Door t niet eten, wordt hij misselijk en wil niet eten. Een vicieuze cirkel dus.
De echo die er vanmiddag is gedaan bevestigde de diagnose alvleesklierontsteking. Opluchting dat er geen tumor oid is gevonden.
Maar spannend blijft het.
Ziek
Ik ben Dibbes en ik ben heel erg ziek. Ik heb een alvleesklierontsteking en de situatie is zorgelijk.
Ik zit de hele dag verstopt onder het bed want dat is de enige plek die veilig voelt nu, nadat ik twee dagen achter elkaar in de mand werd gestopt en naar de dierenarts moest. Waar ik prikken kreeg.
Ik krijg morfine en antimisselijkheidsinjecties en pillen en ik doe mijn best maar ik voel me heel erg beroerd.
Branden jullie een kaarsje voor mij? En ook voor mijn mens, want die houdt haar hart vast en vindt het verschrikkelijk dat ik niet op schoot wil liggen nu. Ik wil dat wel maar kan het niet.
Uitje naar mijn zus
De stadsomroeper in mijn hoofd
Kondigde twee dagen geleden al aan
Dat de adrenalinemachine
Mocht worden geactiveerd.
Dat is altijd goed nieuws voor de ME
Dus na wat gepruttel
En met een paar flinke knallen
Werd het apparaat aangeslingerd
Trillende handen, hoge hartslag,
Een gebroken nacht
En een opgejaagd gevoel
Geheel volgens het boekje dus
Ik ben al aan het reizen
Voor we zijn vertrokken
Mijn hoofd is al daar
Mijn lijf is nog hier.
Dat is een megaprestatie
Al zeg ik het zelf
En als we reizen naar daar
Blijft mijn hoofd denk ik hier
Want stel je voor
Dat ik ben waar ik ga
Het gedoe en mijn gedrag
Uit de oude doos (2012):
Het gedoe en mijn gedrag
Donderdagochtend 8 uur.
Ik ben net opgestaan
en drink een kop koffie.
Straks ga ik ontbijt maken.
Daarna rusten.
Wachten tot de ergste pijn wegtrekt.
Daarna kleed ik mij aan.
De telefoon gaat,
het is Mischa
die roept dat het plastic-ophaaldag is.
Of ik maar even,
de plastic zak buiten wil zetten?
Ik loop naar de bak
en haal de deksel eraf.
De zak komt niet los,
dat valt nog niet mee.
Ik krijg de zak er niet uit,
begin wat te rukken.
Nu valt de bak om,
overal plastic in de keuken.
Even staat de tijd stil
en ik hoor mijn Betere Ik
mezelf toespreken.
Wijsheid is de bak
de rug toe te keren
en verder gaan met die kop koffie.
Wijsheid is mij niets aantrekken
van plastic-ophaaldag.
Wijsheid is te wachten
met die zak vervangen
tot mijn lijf voldoende tijd heeft gehad
om met de dag te beginnen.
Maar de bak stinkt
nu de zak is gescheurd.
Ik wil af van die geur.
Ik wil niet dat Mischa
een vrouw heeft
die geen bak kan verschonen.
Ik ben een tijger
met een tijdelijk niet functionerend lijf.
Dus doe ik de bak
een vuilniszak om
en keer hem ondersteboven.
Flink schudden en vloeken
Het zweet druipt van mij af.
Ergens door een waas
hoor ik Sem roepen:
mama doe je niet te veel
Nu is de situatie nóg erger.
Niet alleen ben ik niet in staat
om de vuilnis uit de bak te krijgen,
ik geef ook het verkeerde voorbeeld
aan mijn kind van 10
dat over mij moedert
om kwart over 8 in de ochtend
terwijl hij eigenlijk onderweg
naar school moet zijn.
Ik weet wat ik doe.
Ik besef wat ik doe.
Maar het ego komt toch steeds
weer in botsing met realiteit.
Half 9,
ik stink naar afval.
Op de vloer loopt een
nattig spoor van iets,
ik wil niet weten wat….
Ik ben op mijn sokken
naar buiten gelopen
en heb de zak neergezet.
Ik kijk om me heen
en buig voor het daverende applaus
dat alleen ik hoor.
Als ik binnenkom
zie ik de vrouw in de spiegel
die met een opgeheven vingertje staat
en op het punt staat om te vragen
of dit nu echt het slimste was
dat ik kon doen.
Maar ik snoer haar de mond
‘Hou toch je mond mens,
sta toch niet zo klaar met je oordeel’.
Kwart voor 9.
Ik zit op de bank met een bak koffie,
vers gezet en denk na.
Wat is wijsheid?
Wijsheid is het besef
dat ik niet altijd wijs hoeft te zijn.
Wijsheid is het vuil buiten zetten
op mijn eigen manier
zonder daar een conclusie aan te verbinden
over een wel of niet functionerend lijf.
Wijsheid is het vuil
buiten de deur te houden
en verder te gaan met koffiedrinken.
Statistieken en advertenties bekijken
Alle reacties:
77
4 opmerkingen
Leuk
Opmerking plaatsen
Delen
Overprikkeling
Een brein is als een hal waar heel veel prikkels binnenkomen.
In de hal verzamelen ze zich en reizen dan verder, naar andere hallen. Soms worden ze even in de wacht gezet. Soms mogen ze meteen doorreizen. Sommige prikkels moeten even geduld hebben, tot hun emotie zich ook heeft gemeld of de lichamelijke reactie.
U begrijpt, het is een enorme drukte in de hal. Daarom hebben we Chef Sorteren in dienst genomen. Hij houdt bij wie er binnenkomt, wie meteen doorreist en wiens reisgezelschap nog niet compleet is.
U ziet, het is heel wat om Chef Sorteren te zijn!
In mijn ME-brein werkt ook een Chef Sorteren. Maar dan eentje die kleurenblind en overwerkt is, pijnprikkels voor emoties aanziet,
vermoeidheid verbindt met herinneringen, inspanning koppelt aan pijn, het niet begrijpt wie nog op wie wacht en daarom iedereen maar laat zitten in de centrale hal.
Dus die centrale hal van mijn brein is een speelplaats voor prikkels die gaan klieren en kattenkwaad uithalen en verstoppertje spelen.
Zo gaat dat als niemand de leiding neemt.
Dus ik dacht, ‘dat ga ik wel even doen!’ Ik schoof Chef Sorteren opzij en ging aan de slag met lijsten en aanmeldformulieren,
met tijdschema’s en stopwatches om er vrij snel achter te komen dat het nog niet zo simpel is, om Chef van het sorteercentrum te zijn.
Hoe meer ik riep dat de rij hier begon hoe minder er naar mij geluisterd werd. Héél onattent. Dus sloot ik de deuren en hing een bord op de deur van de hal. Met ingang van heden verboden voor harde geluiden, onaangekondigd bezoek, verplichtingen, veel drukte, gluten, lactose, stress, moeten, plannen, wilskracht en het verleden. Vrije doorgang voor katten, chocola, boeken, man en kind.
En nu? De hal is leeg. Nou zo goed als, vind ik dan toch. Af en toe gaan de deuren op een kier en mogen er prikkels naar binnenkomen. Niet te veel en niet te vaak. Want de hal wordt opgeknapt. Veel deuren naar kamers worden gesloten, kasten worden weggehaald en het archief gaat in de papierversnipperaar.
Ik ga voor een minimalistische look, lekker overzichtelijk met veel ruimtelijk effect en een meditatiehoek voor Chef Sorteren zodat ik die man gerust zijn werk kan laten doen.
Kan ik dat ook eindelijk loslaten…
(Uit de oude doos)
Min of Meer 