🐾 🐾
Wie hier al lang meeleest, weet dat ik een groot kattenliefhebber ben. We hebben altijd katten gehad, en vrijwel altijd kwamen die aanlopen.
Zo ook Dibbes in 2013. Een magere jonge zwerfkat, extreem schuw en met een zeer ernstige vorm van entropion. Dat is een ziekte waarbij de wimpers naar binnen groeien.
Op mijn artikel over persoonlijke hygiëne kwamen veel reacties, soms geschokte. Voor sommige mensen werd de realiteit van ernstige ME hiermee meer duidelijk en ze schrokken enorm.
Gisteren was er een webinar over ME , georganiseerd door Voices for Women met huisarts Jojanneke Kant en lotgenoten Laure Wiggers.
In aansluiting daarop publiceert Voices for Women vandaag mijn ziekteverhaal over hoe ik ziek werd, hoe ik verslechterde en hoe ik nu leef.
Lees het hier
Als ik vroeger, vóór ik zelf ME kreeg, al nadacht over de gevolgen van chronisch ziek zijn, ging dat vooral over verlies van werk, lichamelijke pijn of ander ongemak. Ik kon me daarnaast ook voorstellen dat verlies van gezondheid rouw met zich meebracht.
Een nieuw jaar is aangebroken en een onbeschreven bladzijde is voor mij altijd een goed moment om na te denken over richting, zo liggend in bed.
Ik heb niet zozeer goede voornemens maar wel een intentie die ik wil zetten voor 2026.
Zo op de een na laatste dag van het jaar wil ik stilstaan bij die patiënten die het zwaarst getroffen zijn. Mensen die in het donker liggen, dag in dag uit, hopend op betere tijden.
Doorgaan met het lezen van “Stilstaan”
Op sommige dagen kan ik naar beneden. Dan lig ik daar op de bank. Soms een half uur, soms twee uur. Heb ik echt een topdag, dan eten we beneden of kijken we samen iets op Netflix. Op andere dagen lig ik de hele dag plat, soms niet in staat mijn tanden te poetsen.
Doorgaan met het lezen van “Belastbaarheid en beperkingen die fluïde zijn”
Je kent vast wel de uitdrukking: je ogen zijn groter dan je maag. Dat betekent dat je meer opschept dan je naar binnen kunt werken. Zo voelt deze kerst voor mij, en waarschijnlijk ook de komende dagen.
De afgelopen week zag ik boude uitspraken over mensen met ME die me niet goed loslaten.
Uitspraken die niet nieuw zijn, maar die wel hardnekkig herhaald worden, vaak in telkens iets andere bewoordingen
– “Je moet wel beter willen worden.”
– “Er zijn ook mensen die niet wíllen genezen.”
– “In de ME-groep zit het merendeel in de slachtofferrol.”
Vorige week schreef ik een kritische reactie op het artikel in NRC over een Nederlands onderzoek naar de effecten van het verdovingsmiddel lidocaïne op post covid patiënten.
Doorgaan met het lezen van “Lidocaïne nieuws, het vervolg”
Min of Meer 