Opgelucht om wat er niet is

~ MB

Al maanden heb ik pijn langs de zijkant van mijn borsten. Soms met een uitstraling naar de borst zelf en de oksels. Links meer dan rechts. In eerste instantie dacht ik dat het geïrriteerde tussenribsspieren waren en zo werd het ook door de fysio behandeld, met wisselend resultaat. De tape die in eerste instantie zoveel verlichting bracht, leverde na een aantal behandelsessies alleen nog een tegengesteld effect op omdat ik een allergische reactie op de tape zelf had en gek werd van de jeuk. Dus lieten we de tape voor wat het was en werd ik gemasseerd, met wisselend resultaat.

Toen voelde ik ineens naast mijn linkerborst een verdikking. Geen knobbel maar een verdikking. Natuurlijk ook meteen mijn borsten bevoeld maar daar voelde ik niets. Nou ja niets, een handvol borst maar geen knikkers op plekken waar het niet hoort. Maar toch. Meestal ben ik vrij nuchter maar nu even niet. Komt echt door de plek. Ik heb pijn en ontstekingen op zoveel plekken gehad de afgelopen jaren sinds ik ME heb. Dat hoort er ook echt bij. Maar zo naast de borst vind ik eng, geef ik meteen toe.

De huisarts bevoelde de boel en voelde wat ik bedoelde maar voelde net als ik in de borst zelf niets afwijkends. Wel ernaast. Voor de zekerheid stuurde ze me door naar het ziekenhuis voor een mammogram en een echo. Toen ik daar kwam werd mij verteld dat de echo een 3D-echo werd en dat kon pas een week later. En toen werd ik zenuwachtig. Echt zenuwachtig als in heel erg geagiteerd.

Enig gevoel voor drama heb ik wel dus was ik in gedachten mijn begrafenis al aan het regelen (kartonnen kist graag en na de ceremonie veel en lekker eten voor iedereen) maar gelukkig is de fantasie voortvarender dan de werkelijkheid en kreeg ik vrijdag uitslag dat alles goed is. In die zin dat er niets afwijkends is gevonden buiten een onduidelijke verharding naast de borst

Dus nu ben ik een blij ei. Want wat een opluchting. Advies van de huisarts was doorgaan met fysiotherapie. Maar eerst gun ik het rust. Dat gekneed op die plek heeft nog weinig opgeleverd (wel op andere plekken, ik heb de beste en meest geduldige competente fysiotherapeut van Nederland). Zelf heb ik het gevoel dat het ontstoken is en ben ik begonnen met ibuprofen. Dat levert verlichting op en werkt ook ontstekingsremmend. Dus even rust en slikken en kijken wat er dan gebeurt. Normaal ben ik niet van het slikken maar ik loop hier al maanden mee en voor nu weet ik het ook even niet meer. Maar dat hoeft ook niet. Niet alles kan meteen worden opgelost. Dus ben ik opgelucht om wat er niet is en geniet ik van wat er wel is. Zoals van de zon die vandaag zo uitbundig schijnt.

Onbekend's avatar

Gepubliceerd door MB

Schrijft over leven met de ziekte ME.

27 gedachten over “Opgelucht om wat er niet is”

  1. Hartelijk gefeliciteerd Martine. Wat fijn dat het niet dat is wat je dacht. Kanker! Ja ik spreek het gewoon uit, omdat het bij mij acht jaar geleden wel zo was. Maar ik ben er nog. Die angst kan ik me dus heel goed voorstellen en ook dat paniekerige gedrag. Wat het wel is, dat doet er even niet toe. Geniet van de zon en het leven.

    Like

    Beantwoorden

  13. Heel fijn!! Een tijd terug had ik moedervlekken die ook de HA onrustig vond. Gelukkig kon ik het weekend erna al naar de huidarts. Men… Het hele weekend ging ik van heel boedhistisch, we zien het maandag wel, het kan ook niks zijn naar inderdaad, ook mijn begrafenis/crematie plannen. Ik wil ook zo'n kartonnen doos, trouwens. Dat was maar een weekend en ik hoorde meteen dat er niets aan de hand was. Maar wat een weekend.. Geniet van het zonnetje!

    Like

    Beantwoorden

  27. Kan me helemaal voorstellen hoe opgelucht je je voelt, ondanks dat je klacht nog niet opgehelderd is.
    Ik had een paar jaar geleden 'opeens' een rare bult in m'n bovenarm en de huisarts kon het niet thuisbrengen. Toen vervolgens een echo gemaakt werd en het nóg onduidelijk bleef schoot ik in een stress-kramp. Opeens kwam ik in de medisch molen van het ziekenhuis terecht en werd het zgn. wekedelentumor-protocol gevolgd. Alleen al vanwege die naam is het moeilijk helemaal kalm en nuchter te blijven vond ik. Uiteindelijk duurde de hele episode 3 weken ( echo, MRI, nogmaals echo met biopsie)voor ik te horen kreeg dat er geen sprake was van kwaadaardigheid. Pfff…. heel blij natuurlijk,maar ook heel vreemd hoe je opeens in zo'n andere stroom terecht kan komen. Inderdaad, wat iemand hierboven ook schreef: heen en weer gaand van rust en volledige acceptatie van het moment, naar hyperonrustig en zorgelijk .
    Waarom ik dit verhaal ook vertel: het is nooit duidelijk geworden wat het gezwel in m'n arm nu is geweest , geleidelijk begon het te slinken en is het verdwenen . Blijkbaar gebeuren dat soort dingen soms in het lichaam ( en misschien sneller in een me/cvs lijf zoals dat van ons ?) .

    Like

    Beantwoorden

Zeg het maar!