Zieke Dibbes

🐾  🐾

Wie hier al lang meeleest, weet dat ik een groot kattenliefhebber ben. We hebben altijd katten gehad, en vrijwel altijd kwamen die aanlopen.

Zo ook Dibbes in 2013. Een magere jonge zwerfkat, extreem schuw en met een zeer ernstige vorm van entropion. Dat is een ziekte waarbij de wimpers naar binnen groeien.

Het had heel wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk lukte het hem te pakken te krijgen en te laten laten opereren aan zijn ogen.

Over het hele proces van zijn vertrouwen winnen, de operatie, zijn socialisatie en de start van zijn leven als huiskat heb ik ontelbaar veel blogs geschreven. Dibbes kreeg fans!

Inmiddels is Dibbes een bejaard mannetje. Met een hartruis. En een alvleesklier en gal  die af en toe opspelen. Maar nu is er iets anders aan de hand.

We zijn gisteravond met spoed naar onze dierenarts gegaan met Dibbes. Hij was al twee dagen niet zo lekker, vertoonde onzeker gedrag, zijn ogen staan anders en soms is hij wat versuft. Hij zocht wat vaker de warmte op van een verwarmingsrooster onder het logeerbed. Ook staan zijn ogen anders.

We hadden een afspraak gemaakt bij de dierenarts voor vandaag maar toen hij gisterenavond ineens door zijn achterpoten zakte met lopen, zijn we (ik ook 🙈) in de auto gesprongen. Hij was eigenlijk al gesloten, het was 21 uur, maar we mochten meteen komen.

Alles is uitgebreid onderzocht bij de dierenarts, lever, schildklier, nieren, elektrolyten, alle waarden zijn goed.

Dan blijft over, gezien de klachten die hij heeft: de hersenen. Waarschijnlijk is het een tia geweest of, een bloedpropje, een tumor of een ontsteking in zijn hersenen.

De andere uitdrukking in zijn ogen komt door beginnende staar.

We kregen pijnstilling en antibiotica mee voor als het inderdaad een  ontsteking  is

Het is afwachten nu. Van een  tia zou hij redelijk kunnen  herstellen, dat gebeurt soms. Een tumor of een bloedpropje is een ander verhaal. Een mri scan zou uitsluitsel kunnen bieden maar bij al deze drie oorzaken is behandeling  verder niet mogelijk. Zoals de arts zei, dan geef je 2000 euro uit om te weten wát het is maar kun je alsnog niets doen.

Nu proberen we er dus antibiotica in te krijgen wat vooralsnog niet lukt (geen tips aub, ik heb al mijn hele leven katten en ken echt alle trucjes van pillenschieters, easypill tot bolletjes kaas en leverworst en hen wikkelen in een handdoek).

Als het morgen nog niet lukt, gaan we over op eens per drie dagen antibiotica-injecties bij de dierenarts. We willen namelijk zo min mogelijk stress voor hem.

We zijn erg aangeslagen. En ik ben natuurlijk in een knallende PEM beland, maar zit ook nog vol adrenaline.

Martine