Rouw

Het huis is stil en leeg. Geen getrippel van kattenpootjes. Er zijn geen miauwtjes te horen. Geen klepperend kattenluik. De waterbakken blijven leeg en worden uiteindelijk weggehaald. Het kattenvoer gaat naar het asiel. De overgebleven medicatie naar de dierenarts. Wat nog kan worden gebruikt, wordt doorgestuurd naar Roemenië en Griekenland.

We proberen om te gaan met de nieuwe realiteit. Voor het eerst in jaren leven we in een huis zonder katten. Er zit een groot gat in ons hart en we hebben moeite met deze nieuwe werkelijkheid.

We hebben maanden aangestaan. Eerst werd Dibbes in januari ziek, hij overleed in februari. Toen werd Gerrie in juli ziek, dat ging langzamer. Twee keer kort op elkaar hoop, stress, verdriet, uitproberen, nadenken, uitzoeken, gesprekken voeren over “het is nog niet zover” en “volgens mij is het tijd”. Tot het onvermijdelijke ook met Gerrie gebeurt.

Smoes, een schildklierpatiënt overleed in 2021 aan hartfalen, Moos overleed in 2024 nadat hij blind was geworden en neurologische  problemen kreeg. Dibbes bezweek in februari aan wat vermoedelijk een hersentumor was, na meerdere malen een alvleesklier ontsteking te hebben gehad, en Gerrie overleed twee weken geleden, hij had vermoedelijk ook een tumor, naast schildklierproblemen.

Ze waren allemaal op leeftijd, Smoes, Dibbes en Gerrie zijn naar schatting 15 jaar geworden en Moos 18.

Dibbes en Gerrie verzorgen toen ze gezondheidsproblemen kregen, was niet makkelijk. De achterdocht uit hun zwerfverleden was weggezakt door de goede tijden maar kwam weer naar boven drijven bij het toedienen van medicatie, dierenartsbezoeken en onderzoeken.

We besloten daarom om bijvoorbeeld niet alles te doen bij Gerrie aan onderzoeken, omdat de uitslag niets meer aan de uitkomst zou gaan veranderen. We gingen voor comfort in plaats van tot het naadje gaan.

We verloren dus vier katten in vijf jaar tijd. Dat is best veel. Katten worden oud en ziek. Je wéét dat het gaat gebeuren maar het komt toch als een klap.

Wat kregen we veel liefde van onze heren. Hoe bijzonder was het om met vier katten op bed te liggen, allemaal tegen me aan. Hun liefde te voelen. Te zien hoe de voormalige zwervers open klapten als een bloem. Wat een steun kreeg ik in de donkerste dagen van mijn ziekte, van hun lijfjes.

We praten veel. Weet je nog die keer dat Dibbes in paniek het huis uit vluchtte…En Smoes die in katzwijm op de kattenkrab-bol lag….Moos met zijn moodswings en de aanvankelijke terughoudendheid van Gerrie, hoe lang het duurde voor hij ons vertrouwde.

De rouw tast mijn baseline aan. Alles gaat zwaarder en moeizamer. Er is minder energie en mijn pogingen om mezelf af te leiden, leiden tot PEM. Ik weet immers door mijn recente vooruitgang waar nu rouw overheen komt, helemaal niet meer waar mijn grenzen liggen.

Bij elk kattenfilmpje dat ik op Instagram zie, komen de tranen omhoog. En als ik een winter trui aandoe die onder de kattenharen zit, breek ik. Ik ben een kattenvrouw zonder katten. Dat klopt niet en het doet pijn.

Martine