Van boven naar beneden, en wat daarna gebeurde

Vorige week deelde ik op LinkedIn mijn blog “Van boven naar beneden”, over mijn ernstige ME-crash van 2020 en hoe ik die heb ervaren.

Meestal reageren vooral lotgenoten. Nu schreef iemand buiten deze bubbel aan mij: “Wat een verschrikkelijke ziekte, ik had geen idee.” Het bleek een HR-medewerker uit de zorgsector te zijn.

Ik ben zo ontzettend blij als ik iemand raak die niet wist wat het betekent om ME te hebben.

Als ME-patiënt ben je ziek, en daardoor beperkt in je zelfstandigheid, zelfredzaamheid, verdiencapaciteit en sociale leven. Hoe groot de gevolgen zijn, wordt niet altijd gezien, erkend en begrepen.

In 2020 kon ik slechts vier keer in een heel jaar douchen. Ik was te ziek om aanraking te verdragen, terwijl ik moest worden uitgekleed, op de douchestoel overeind blijven, ingezeept, afgedroogd en weer aangekleed. Voor gezonde mensen is dat bijna onvoorstelbaar. Soms ook zelfs voor lotgenoten.

ME kan ervoor zorgen dat je van de ene op de andere dag zo hard crasht, dat je niet meer kunt traplopen of zonder hulp naar het toilet kunt. Je kunt te ziek worden voor communicatie, zodat er met kaartjes moet worden gecommuniceerd, zoals nu bij een lieve vriend van mij.

Mensen worden te ziek voor online contact, geur, geluid, aanraking, licht, hygiëne en eten. Ze worden  te ziek voor het leven en te ziek voor een toekomst.

Ik hoop dat deze vrouw anderen vertelt over haar ontdekking dat ME zo’n verschrikkelijke ziekte is. Ik hoop dat ze anderen corrigeert als die lacherig doen en zeggen dat ze ook wel eens moe zijn.

En ik hoop dat ze zich mijn blog herinnert als ze vanuit haar werk iemand met ME tegenkomt. Dat ze beseft dat die persoon echt ziek is, en dat dit grote en levensveranderende beperkingen met zich meebrengt.

Ik hoop dat ik een zaadje heb geplant, en dat er nog velen mogen volgen.

Martine

Afbeelding: Pexels

Zeg het maar!