
We kennen allemaal wel de oudoom die aan zijn linkerknie voelt dat het gaat hagelen, of de vriendin die bij een verandering van de luchtdruk hoofdpijn krijgt. Veranderingen in het weer hebben effect op ons lichaam, óók als je ziek binnen ligt en nooit of zelden buiten komt.
De oktoberslide, zoals het wordt genoemd in patiëntengemeenschap, is een verschijnsel waarbij mensen met een chronische ziekte vanaf zo’n beetje oktober meer klachten ervaren of zelfs lichamelijk achteruitgaan.
Ik denk dat er ook overlap is met de herfstdip, al verwijst dat laatste volgens mij meer naar een emotionele achteruitgang en een daling van het humeur. Dat kan uiteindelijk natuurlijk ook samengaan met een fysieke dip. Het is alleen niet hetzelfde denk ik.
Ik heb van allebei last. Ik heb een herfstdip én oktoberslide.
Elk najaar ga ik onderuit, het ene jaar meer dan het andere. Ik ben meer en sneller uitgeput, heb meer PEM, pijn en spierzwakte en meer brainfog. Mijn POTS is veel erger, mijn hartslag stijgt sneller en feller bij het overeind komen en ik ben duizeliger dan anders. Dit gaat bij mij samen met depressieve buien, ik loop sneller vol en ben sneller overprikkeld.
In het najaar valt een aantal dingen samen. De luchtdruk, luchtvochtigheid en temperatuur veranderen. De klok wordt verzet en er is minder daglicht. Ook al lig ik grotendeels binnen, regelmatig nog met de gordijnen dicht, toch merk ik dat het mindere daglicht een grote rol speelt bij mij. Daarnaast zijn er in het najaar natuurlijk meer luchtwegvirussen, al heb ik daar persoonlijk gelukkig niet snel last van. Maar ook dat kan voor mensen met ME een extra belasting betekenen.
Er is over de oktoberslide weinig wetenschappelijk bekend volgens mij. Ik vond er niet veel over, behalve ervaringsverhalen. Maar veel lotgenoten, inclusief mezelf, hebben er last van en dus bestaat het voor mij.
Elke herfst voelt het alsof de door mij zorgvuldig opgebouwde balans door factoren van buitenaf wordt verstoord. Het voelt anders dan de zomerhitte, waar ik ook telkens door onderuitga. Die heeft ook impact, maar als de hitte voorbij is en het effect ervan wegebt, kom ik makkelijker weer op niveau. In de herfst gebeurt dat niet. Mijn niveau van kunnen zakt een paar punten en blijft daar tot het voorjaar.
Omdat ik elk jaar denk dat het dit jaar wel zal meevallen, ga ik telkens weer onderuit. Ik vergeet (of verdom) mijn weinige activiteiten aan te passen en te minderen. Kortom, ik doe dingen die me anders wel lukken en ga telkens op mijn smoel.
Dit jaar is het ingewikkelder dan anders. In vergelijking met vorig jaar ben ik namelijk fysiek vooruitgegaan en kan ik meer. Maar hóeeveel meer weet ik niet. Tegelijkertijd kan ik minder omdat het ‘die tijd van het jaar’ is. Wat ook meespeelt, is de rouw om onze kat Gerrie. Die legt een soort grauwe sluier over alles heen en maakt dat ik minder vooruit te branden ben.
Ik kan dus niet goed inschatten waar nu mijn grenzen liggen. Mijn belastbaarheid is niet alleen afhankelijk van wat ik doe, maar ook van dingen buiten mijn invloedsfeer. Dus wie weet wat ik nu precies veilig kan doen mag zijn vinger opsteken. Iemand?
Martine
Afbeelding: Pexels

Als ik het wist, zou ik het meteen met je delen. Zelf ook elke dag zoekende naar de juiste balans. 🫂
LikeGeliked door 1 persoon