
Onlangs zag ik bij een lotgenoot op Instagram in haar stories een interessant onderwerp voorbijkomen: ziekte en identiteit. En dan ging het specifiek over de opmerking die zieken wel eens krijgen, namelijk dat ze toch meer zijn dan hun ziekte (en met andere woorden: houd op je identiteit te ontlenen aan je ziekzijn)
Dat maakte iets in mij wakker. Want ook ik kreeg dat regelmatig te horen.
Natuurlijk ben ik meer dan mijn ziekte. Ik ben partner van Mischa, moeder van Sem, ik ben een dochter, zus, vriendin, activist, patiënt, dierenliefhebber en veganist, vreetzak, lekkerbek, blogger en boekenwurm in één.
Maar al die rollen worden beïnvloed door mijn ziekzijn, heel ernstig aangetast zelfs.
Mijn leefomgeving is gekrompen tot mijn huis, en dan specifiek 20 tot 22 uur per dag mijn slaapkamer.
Ik ontvang zelden bezoek, gezien de gevolgen ervan.
Mijn relatie met mijn partner is veranderd door de mantelzorgrelatie. Ook mijn kind zorgt soms voor mij. Mijn rol als partner en als moeder wordt hierdoor wezenlijk aangetast.
Mijn vriendschappen spelen zich vooral online af, via app, mail en social media. Het zorgt voor herkenning en afleiding. Want daar kunnen we naast praten en informatie delen ook keten en grapjes maken.
Ik ken mensen met een chronische ziekte die geen lotgenotencontact zoeken, en er bewust ver van wegblijven, omdat ze geen zin hebben om continue met het ziekzijn geconfronteerd te worden.
Dat snap ik. Ik heb het ook wel eens geprobeerd, en eigenlijk zou ik er ook wel van weg willen blijven, want zo leuk is het onderwerp ziekte niet. Alleen blijft er dan niets over in mijn geval. In de praktijk is afstand nemen van het ziekzijn leuk en haalbaarder als je nog fit genoeg bent om af en toe ergens met iemand af te spreken, je huishouden te doen en voor jezelf te zorgen, naar de film te gaan of een hobby uit te oefenen. Om dingen te doen, om te léven.
Leef je zoals ik voor het grootste deel bedgebonden, dan is het anders. Dan is er weliswaar van alles om je aandacht op te richten, maar de praktische uitvoerbaarheid bepaalt of het lukt.
Als je van douchen drie dagen moet bijkomen, is het makkelijk (en kwetsend) om te zeggen dat je meer bent dan je ziekte. Je ziekte beperkt je namelijk aan alle kanten. Als je helemaal niet meer kunt douchen, dan ben je niet méér dan je ziekte, maar heeft je ziekte de overhand.
Hoe je daarmee omgaat is natuurlijk persoonlijk. Maar daar open en eerlijk over praten betekent niet dat je de ziekte laat winnen. Het laat zien dat het een groot onderwerp is voor jou. En als je bijna nooit iets kunt doen, is (niet) douchen een groot ding. Dan benoem je dat.
Net zoals gezonde mensen over hun leven praten en vertellen wat ze meemaken op hun werk of in het weekend, doen wij dat ook. Voor ons is de dagelijkse struggle met het ziekzijn ons werk. We hebben daar geen vakantie van, nooit.
Martine
Afbeelding: Pexels
