Heel druk was de week niet qua activiteiten. Ik zat midden in een terugslag dus deed ik zo weinig mogelijk. Toch waren er afspraken die doorgang moesten vinden, zoals met de orthodontist (al vier keer afgebeld) en fysiotherapeut (grote behoefte aan want geeft veel verlichting) en gebeurde er genoeg enerverends.

Maandag was rustig. Ik ging douchen en deed verder niets. Op dinsdag moest ik naar de orthodontist, het was de laatste controle! Nu precies een jaar geleden hebben ze bij mij de slotjesbeugel verwijderd. Afgelopen jaar moest ik nog drie keer langskomen voor controles om te kijken of de overbeet niet terugkomt. En nu ben ik ervan af! Ik ben heel blij, zowel met het feit dat ik mijn energie niet meer hoef te stoppen in de afspraken als met het resultaat.

Zoals ik eerder schreef, dinsdagmiddag kwam de man met de hamer langs en daarna heb ik alleen maar plat gelegen. Dat was niet makkelijk. Vrijdag zat ik er goed doorheen en heb ik heel wat afgejankt. Het besef dat ik achteruit blijf gaan in combinatie met voortdurend fysiek ongemak, maakt dat het lijntje soms breekt.

Ook blijf ik worstelen met keuzes. Ik ga al sinds september van PEM naar PEM en dat moet doorbroken worden. Maar er blijven telkens dingen gebeuren waarvan ik vind dat ik het niet aan me voorbij kan laten gaan. Zoals het vieren van de verjaardag van puber (er waren maar een paar gasten maar toch…) of het ronde tafelgesprek van 27 maart in Den Haag.

Ook de komende tijd staat er een en ander op stapel wat een aanslag is op mijn lijf, zoals een etentje met de schoonfamilie nog voor de verjaardag van puber, een familieweekend met mijn moeder en het gezin van mijn zus, de expositie in Gent en het traject bij een tandarts om mijn amalgaamvullingen te vervangen, dit als onderdeel van mijn behandeling bij de orthomoleculair therapeut.

Natuurlijk is het makkelijk om te zeggen, ‘bekijk het per dag’. Maar voor die tandarts heb ik vier maanden op een wachtlijst gestaan, dat zeg je dan niet zomaar af.  En de  praktijk is dat ik me best bezwaard voel als ik bijvoorbeeld niet meega met het familieweekend, terwijl alles zo is uitgezocht en geregeld dat het voor mij meer haalbaar zou zijn, zoals een groot huis in een rustige omgeving met veel slaapkamers en privacy. De afweging die ik moet maken is of ik het oké vind om veel mensen teleur te stellen door thuis te blijven als ik voel dat het niet lukt, terwijl dit wel voor mij het beste zou zijn. Of ga ik mee en vind ik het oké als ik daar vrijwel alleen maar in een slaapkamer lig? Uit ervaring weet ik dat ik me best eenzaam en buitengesloten voel als ik elders in een aparte ruimte plat lig en de rest van het gezelschap leuke dingen doet.

Behoefte aan zelfzorg, gezond verstand, verwachtingen van mezelf (en van anderen), behoefte aan rust, behoefte aan contact en ‘erbij willen horen’ vormen momenteel een continu strijd in mijn brein en ik probeer daar een uitweg in te vinden.

Enerzijds is er het besef dat ik het beste per dag kan bekijken en voelen wat lukt. Anderzijds heb ik het gevoel dat als ik me echt ga gedragen naar wat kan, ik alleen nog maar in huis leef. Want eigenlijk kan er vrijwel niets meer. Dus forceer ik me toch te vaak en ga van terugslag naar terugslag.

Daarnaast gebeurt er vaak gewoon meer dan ik aankan. Ik ben nu bijvoorbeeld al drie weken bezig om te regelen dat ik bloed kan laten prikken. Tot zover heb ik een keer een dag voor niets op de huisarts gewacht (ze waren vergeten mij af te bellen), een ochtend gewacht en bij nabellen bleek dat ze me naar de middag hadden verplaatst, een keer voor niets op de prikdienst gewacht en toen ik de huisartsenpraktijk belde om te vragen wat er mis is gegaan, kreeg ik eerst twee uur een bandje dat ze met lunchpauze waren en daarna een bandje dat de praktijk in de middag gesloten was. Veel bellen en regelen dus en nog is het niet voor elkaar ook al zegt iedereen elke keer dat het goed komt. En was dit alles (thuis prikken en huisbezoeken) op initiatief van de huisarts, omdat dit makkelijker voor mij zou zijn

Wat ik maar wil zeggen is dat veel van mijn energie gaat naar rompslomp, naar het trekken aan een dood paard. Dat zal voor iedereen gelden. Maar met nul veerkracht zijn dat vaak net de dingen die me over de rand doen flikkeren.

Met M. daarover gepraat en afgesproken dat ik nu echt even terug naar nul ga en kijken wat er gebeurt als ik dat een paar weken doe. Geen stress of spanning. Gewoon alleen maar kiezen voor mezelf en wat ik kan en wil op een moment. Verwachtingen overboord gooien.

Hij bracht me vrijdag naar de fysio. Hoe slecht ik me ook voel, dát probeer ik altijd door te laten gaan. Ik had nu erg last van mijn nek en onderrug en ging er een stuk beter vandaan dan dat ik daar binnenkwam.

Afijn, zaterdag besloot ik inderdaad alleen te doen wat lukte. Dus werd koken gedelegeerd, opdat ik kon douchen. Dat was sinds maandag niet gelukt dus dat mocht wel weer. Toen ik even later naar beneden liep, viel mij onmiddellijk een grote vochtplek op het plafond op, recht onder de plek van de badkamer. WTF!

Twee maanden geleden zagen we ook een vochtplek in een muur grenzend aan de badkamer. Nadere inspectie leverde op dat het voegwerk van de tegels beschadigd was. Dat hebben we opgelost door opnieuw te voegen.

Dat was dus niet afdoende. Omdat we toch wel zo snel mogelijk wilden weten wat er aan de hand was, stond er binnen een uur een loodgieter in huis met een lek-detectieapparaat. Dat kan heel nauwkeurig aanwijzen waar een lek zit en zo hoef je niet meteen de hele vloer open te breken om te zien wat er aan de hand is.

Over terug gaan naar nul gesproken en alleen doen wat lukt 😋. Ja, dat is een mooi voornemen maar de praktijk is dus gewoon anders. Ik zat meteen qua stress tegen het plafond (kon ik meteen die plek goed bekijken) en was bang voor opengebroken vloeren en klusherrie. Maar het lijkt mee te vallen.

De voeg bij de afvoer in de badkamer is ook beschadigd en dat hebben we toentertijd niet gezien. De loodgieter heeft het dichtgemaakt met sneldrogend cement en er een soort kit over heen gedaan. Nu ziet het eruit alsof iemand er een emmer met modder overheen geeft gegooid, maar hopelijk is dit afdoende. De vochtplek is omringd met een paar stukken tape. Zo zien we meteen of de plek toch weer groter wordt. Gebeurt dat, dán gaat alsnog die vloer open.

Tja en nu weer over naar standje nul. Volgens mij wordt het 19 graden vandaag en ik hoop dat het lukt even in de tuin te zitten. Komende week is het dus me, myself and I. En de fysio en huishoudhulp. Verder niets. Beloofd.