Het verhaal van Gerrie

We zagen Gerrie voor het eerst in het voorjaar van 2013 in onze tuin. Verwilderd, onbenaderbaar en hongerig. Hij verscheen samen met zijn broertje Dibbes. Beiden ongeveer twee jaar oud.

Een handjeklap met de buren van een paar huizen verderop bepaalde hun bestemming: wij zouden ons focussen op Dibbes, de buren wilden voor Gerrie gaan.

Gerrie koos anders. Nadat Dibbes op 15 oktober 2013 promoveerde tot huiskat, besloot Gerrie ook een poging bij ons te wagen. Ineens zat hij in de keuken, argwanend bekeken door drie katten.

Heel langzaam en vastberaden veroverde hij het huis. Van de keuken naar de woonkamer, de trap op en vervolgens naar zolder. Daar hadden we vele sessies samen. Ik praatte en hij luisterde aandachtig.

We mochten hem niet aanraken. Dus aaiden we hem met een afwasborstel terwijl hij at, om hem te laten wennen aan aanraking. Pas na maanden was hij zover dat hij knuffels voorzichtig  en zonder uit te halen in ontvangst nam.

In het voorjaar van 2014 werd hij officieel de onze. De buren brachten een zak brokjes, Gerrie werd gesteriliseerd en geënt, en het goede leven begon.

Hij moest van ver komen. Jarenlang bleef hij achterdochtig en schuw naar andere mensen, hij ging voor een rol op de achtergrond. Maar de tijd heelde de wonden uit zijn verleden en uiteindelijk klapte hij open als een bloem.

In zijn laatste maanden was Gerrie de enige kat. Van de laatste en laagste in de roedel was hij door het overlijden van de andere katten gepromoveerd tot nummer 1. Die plek beviel hem wel. Hij haalde zijn hart op aan alle knuffels, lag gelukzalig tussen ons in en liet aan alles merken dat hij de aandacht heerlijk vond.

Met zijn overlijden is het huis leeg. Voor het eerst in 36 jaar een katloos huishouden. Vannacht dachten we continu iets te horen: het kattenluikje, gemiauw, pootjes op de trap. Het is het geluid van oorverdovende stilte en verdriet.