Categorie: vakantie

Mijn trainingsschema

~ MB ~ 29 reacties

Sinds we terug zijn van vakantie nu een week geleden, probeer ik weer meer te bewegen. Door allerlei omstandigheden lukte dat voor de vakantie niet. Eigenlijk was ik het hele voorgaande jaar te slecht om dagelijks wat te wandelen, laat staan om de activiteiten uit te breiden. Waarom je heel erg uit moet kijken met bewegen als je ME/CVS hebt, schreef ik hier maar de korte samenvatting is dat er een intolerantie voor inspanning is en een verstoord herstellend vermogen. Te veel beweging doet daarom klachten verergeren, maar te weinig beweging is minstens zo erg. Het is de kunst je ondergrens en bovengrens te kennen en daarbinnen te bewegen. Zo is het mogelijk de grenzen te verschuiven zonder ze te forceren.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik zaken graag groots en meeslepend aanpak en liefst met behulp van een excelletje. Dat is deels een kwestie van karakter en aanleg. Wat ik heb geleerd is dat die neiging me soms van de regen in de de drup helpt. Want uitbouwen van beweging met behulp van een vast schema werkt niet bij ME/CVS. Het is nu eenmaal zo dat wat de ene dag wél kan, de andere dag helemaal niet lukt en dat het net zo veel discipline vraagt om dát aan te voelen en er naar te handelen, als om iets op te bouwen met behulp van een trainingsschema.

Die karaktertrek van mij om zaken grondig aan te pakken, verergert de boel soms enorm. ME is een aandoening waarbij onder meer het brein heel snel overprikkeld is. Geluiden, geuren, contact met anderen kunnen leiden tot een enorme overprikkeling en hebben fysieke klachten tot gevolg. Zo kan ik spierpijn krijgen van bezoek en niet omdat ik daarmee lig te rollebollen ;-). Maar, die overprikkeling kan ook het gevolg zijn van té heftige voornemens en goed bedoelde plannen. En ik vergeet dat telkens weer. Dus trapte ik na de vakantie meteen weer in de vertrouwde valkuil. Maar anders dan andere jaren sprong ik er ook zó weer uit. En dat is vooruitgang mensen! 

Wat gebeurde er? Dat zit zo. Op vakantie hadden we het heerlijk. Echt heel fijn. De maanden voordat we vertrokken waren voor mijn doen erg hectisch en stressvol en ik kon echt helemaal bijtanken. Maar dat was het dan ook wel. Wat ik aankan en wat de mannen kunnen, loopt nu wel héél erg ver uit elkaar. Dus zat ik op het terras het ene boek na het andere te lezen en vertrokken de mannen elke dag voor een paar uur wandelen zonder mij. Wat overigens ook prima was. Ik houd van lezen en zij van wandelen. Dat ik ook van wandelen houd maar het nu niet kan wil niet zeggen dat mijn gezin dan maar mijn hand moet vast houden en zich moet aanpassen. Maar ’t wringt wel een beetje natuurlijk. Dat we geleerd hebben om elkaars grenzen te respecteren en de situatie te accepteren, is iets anders dan dit helemaal oké te vinden.

Bij terugkomst was ik dus helemaal opgeladen maar ook wel een beetje geschrokken van de staat van mijn potentieel goddelijke lijf. Deze zomer gaan wij 2 weken naar Bretagne, een reisdoel waar ik me enorm op verheug en ik hoop zó dat ik daar meer kan doen dan wat ik nu kan doen. Gewoon iets van de omgeving kan meekrijgen.

Dus besloot ik weer te gaan wandelen. Alle dagen een loopje. Klein beginnen en dan uitbouwen. Eerst in het park hier achter, dat is 5 minuten, dat kan ik wel. En dan de week erop een iets groter rondje. Dan kan ik in Bretagne vast wel wat grotere wandelingen maken. Stadjes bekijken. Een rotswand beklimmen. Ziet u de valkuil? Ik nog niet meteen.

Wie gaat bewegen moet ook vroeg opstaan. Echt, ik weet niet waar die gedachte ineens vandaan kwam, maar ik stond vorige week maandag om 7 uur in de ochtend onder de douche. Tot stomme verbazing van de huisgenoten. Daarna meteen maar een loopje gedaan. En dat loopje was natuurlijk niet het kleine loopje in het park hier achter maar een groter loopje van bijna een half uur. Beter meteen maar helemaal goed beginnen!

Dinsdag was een herhaling van maandag maar ik plakte er meteen een schoonmaaksessie van de keuken aan vast. Want die plakte. En was een chaos. Tja, dat ik die nacht niet in slaap kon vallen lag aan het feit dat ik moest denken over hoe ik alles ging aan pakken en uitbouwen. Zodat ik in Bretagne een marathon kan lopen en mijn huis voor die tijd ook spik en span is. Want er komt hier voor twee weken een oppas in huis en dan moet het wel een beetje schoon zijn. Dat ze niet denkt dat het hier een gore bende is.

Op woensdag of donderdag werd ik weer wakker. Of liever gezegd, ik lag in die vertrouwde valkuil, keek om me heen en dacht ‘Wegwezen. Dit ken ik al en hier trap ik niet meer in’. Dus is het doel voor nu: het zou fijn zijn als ik in Bretagne een keer mee kan als de mannen iets leuks gaan doen. Ik loop om de dag. Een klein loopje. Als dat lukt. Hoe kalmer het brein, hoe groter die kans is. Mijn trainingsschema bestaat er uit om het aantal meditaties op een dag op te schroeven. Want dát werkt wel.

Erg? Dat ik er weer intrapte? Voor de 1000ste keer? Ach nee. Mijn huis is inmiddels schoon na deze laatste aanval, dat is mooi meegenomen. Het is zoals het is. Ik ben de boosheid voorbij en moet tegenwoordig om mezelf lachen. Er zit zoveel pit en levenslust in mij ondanks de moeheid en dat uit zich blijkbaar zo. Neemt niet weg dat ik echt hoop dat ik deze zomer in Bretagne een beetje mee kan doen. Dat betekent ook prioriteiten stellen, voor mezelf kiezen. Geen afspraken maken in de weken voor vertrek maar alle ruimte die er is gebruiken voor mijn loopje en mijn herstel. Goed voor mezelf zorgen. Doen topatleten trouwens ook. Ik ben geen patiënt, ik ben een topatleet met een trainingsschema! Misschien ga ik vandaag een dubbel loopje doen. Eerst een dutje….

Opladen

~ MB ~ 18 reacties

Opladen doe ik deze week op een andere plek dan thuis. Wij zijn zaterdagavond in ons favoriete vakantiehuis in de Auvergne aangekomen. Hoewel M. mij van te voren hartelijk uitlachte om de enorme hoeveelheid eten die ik ook dit keer in de auto wist te proppen, was dat maar goed ook want gisteren was het 1 mei en dat is voor de Fransen een nationale feestdag en zijn de winkels gesloten. Normaal zijn de supermarkten open op zondag, maar nu was alles uitgestorven. Niet dat ik dit wist, ik heb gewoon een tic dat er altijd eten mee moet. Maar nu kwam mijn manische georganiseer eens goed uit…

Na enige speurwerk (nou ja speurwerk, er lag een folder met activiteiten in het huisje) bleek er een marktje te zijn in Blot l’Eglise, dat is ongeveer een half uur rijden hier vandaan. Markt met ‘regionale en lokale producten en demonstratie van oude ambachten’ is Frans voor 5 kraampjes met een kaasstalletje, een smid, en een bakker. Alle 375 inwoners van het minidorpje hadden zich verzameld in het dorpscentrum alwaar de wijn rijkelijk vloeide en het heerlijk rook. Maar deze gluten- en lactose-vermijder durfde dat niet aan, dus togen wij na aanschaf van enige kazen en lekkers voor de mannen, weer richting vakantiehuis. Het mocht de pret niet drukken want de tocht ernaar toe was schitterend met prachtige vergezichten en uitzichten op de besneeuwde toppen van de Puys. Die ik jullie helaas niet kan laten zien want we zijn het fototoestel vergeten en zo’n veraf foto, dát trekt mijn smartphone niet. Qua eten redden we het wel, er is voldoende eten om het tot vanmiddag te rekken, dus dat gaat helemaal goed komen.

Omdat ik een nogal hectische periode had zo vlak voor vertrek, is deze week vakantie heel welkom. We zitten hier in de natuur, met prachtige uitzichten en een geweldige weersvoorspelling. We gaan uitrusten, opladen, van elkaar genieten, lezen, spelletjes doen, dvdtjes kijken en in de zon zitten.

Omdat we de luiken vergeten waren dicht te doen werd ik vanmorgen wakker van een vogelconcert en een streep zonlicht op mijn kussen. En zat ik om 7 uur al buiten aan de koffie terwijl de mannen nog sliepen! Ga ik ze nu maar eens wakker zoenen.

Hoe was de vakantie?

~ MB ~ 15 reacties

De afgelopen vrije weken vlogen voorbij en we genoten enorm. De eerste week van de meivakantie was M. ook al vrij en hoewel we vooraf plannen hadden voor een dagje uit kwam daar uiteindelijk weinig van terecht. In plaats daarvan genoten we van de tuin en het weer en het was helemaal goed zo.

De tweede week vertrokken we naar Frankrijk, een beetje beteuterd omdat de weersvoorspelling echt prut was. Nu vermaken we ons ook wel met slecht weer – er is een houtkachel in de gite – maar het is natuurlijk wel fijn als je buiten op een terras kunt zitten na 900 km te hebben gereden. En wat viel het mee! Hoewel we onderweg voor het merendeel in de regen reisden, stopte dat na aankomst en hadden we regelmatig heerlijk zonnig weer.

Ik deed niet veel. Meestal stel ik mezelf een doel op vakantie. Zo was 2 jaar geleden mijn doel om te kano-varen, vorig jaar was het doel om op de Puy de Sancy te lopen. Die doelen hebben dus meestal met beweging te maken. Of liever gezegd met uitbreiding van beweging. Niet vreemd natuurlijk als je na jaren van bed- en bankliggen weer meer kunt doen.

Toen ik in het najaar van 2014 boekte voor deze week besloot ik dat mijn doel zou zijn om 3 keer een korte wandeling te maken. Het is daar (Auvergne, omgeving Clermont Ferrand) nogal heuvelachtig, dus dat is best een uitdaging voor mij. Maar kort voor vertrek veranderde ik van plan. Ik besloot dat mijn doel zou zijn om mijn energie voor mezelf te houden. Met andere woorden: ik mag me best iets energieker voelen én niets doen. Ik hoef niet meteen de herwonnen energie uit te geven. Dat is nieuw voor mij en volgens mij het gevolg van de behandeling bij de acupuncturist. Ik begin me nu ook meer te realiseren waarom ik het afgelopen jaar minder vooruitgang heb geboekt. De extra energie is vooral gestopt in meer doen, meer lopen/wandelen, meer oppakken in huis. Zonder dat er reserves waren. Met als gevolg dat ik dan toch telkens weer een terugval kreeg in de vorm van of uitputting of spierpijnen en ontstekingen.

Nu ben ik energie aan het hamsteren. En dat voelt goed. Dus deed ik in Frankrijk behalve een rondleiding door een oude steengroeve en een korte wandeling langs de rivier niets. Nou ja niets, ik genoot. Ik zat op het terras en zag dit:

Prachtig hè! Nog wat sfeerplaatjes van de omgeving…

En bij thuiskomst werden we begroet door 4 stralende katten en bleek dat ik me volkomen onterecht zorgen had gemaakt. Mijn angst dat Gerrie door onze afwezigheid volkomen zielig miauwend zijn knapzakje zou pakken of erger nog, door Dibbes zou worden weg gejaagd, bleek nergens op gebaseerd. Het ging prima met de heren.

waterval, te bereiken vanuit het dorp

Mocht je nou denken, jee wát een mooie omgeving: de gite die we nu een paar keer hebben gehuurd is echt fantastisch. Zelden zo’n mooie plek in de natuur gezien, in combinatie met een fantastisch ingerichte vakantiewoning. Het huis ligt in het departement van de Puy de Dôme waar het heuvelachtig tot bergachtig is, het wordt ook wel het Massif Central genoemd. Een prachtig landschap met vulkanen, meren, kastelen, mooie wandelingen o.a. zo vanuit het huisje te maken, een paar mooie steden en de mogelijkheid tot kanovaren op de rivier de Sioule. En ook echt een aanrader is de boeddhistische tempel op 5 kilometer afstand, dit is de grootste Boeddhistisch Tibetaanse tempel in Europa! De gite ligt vlak bij het dorp Saint Priest des Champs en niet al te ver van de stad Clermont Ferrand. Het grootste voordeel van deze plek voor mij is de stilte. Je hoort er buiten de vogeltjes niets. Heerlijk.

   
De gite is van een Nederlands stel dat sinds 2007 permanent op deze plek woont. De gite staat naast hun woonhuis, maar het verhuurdeel is volledig afgescheiden met een eigen stuk tuin en een grote heg zodat er veel privacy is. De gite zelf is schitterend en met veel liefde en oog voor detail opgeknapt en heel comfortabel ingericht tot en met hangmat aan toe. Verder zijn er een wasmachine, een zeer uitgebreid ingerichte keuken met oven en vaatwasser, er is een houtkachel, TV, dvd/radio, spelletjes, wifi…

En nu komt het mooie: er is nog plek van zaterdag 27 juni tm zaterdag 4 juli! Deze week is nu te boeken voor €475 in plaats van €550 Dus, mocht je dringend toe zijn aan vakantie én laaiend enthousiast zijn geworden door mijn bescheiden promotiepraatje (kuch), kijk dan eens op de website van Domaine Le Cluzel.

Fijn weekend allemaal!