Heel creatief ben ik nooit geweest. Knutselen betekende bij mij dat ik als kind de kleuterschool uit kwam stormen met lijm in mijn haar en iets onbestemds aan mijn handen geplakt.

Ik vond het altijd wel leuk om te doen. Vol enthousiasme stortte ik mij op tekenen, kleien en knutselen. Om er altijd te laat achter te komen dat het eindresultaat beter wordt als je vooraf even bedenkt wat je wilt maken. Tenzij je een genie bent natuurlijk. Maar tot die categorie behoor ik niet.

Schrijven ging mij wel altijd makkelijk af. Als kind herschreef ik vaak het einde van een boek als het me niet beviel. Opstel schrijven was mijn favoriete lesonderdeel en ik ben eigenlijk altijd blijven schrijven.

Schrijven doe ik nu op een scherm. En omdat ik mijn schermgebruik moet minderen, zocht ik een creatief alternatief.

Tot mijn stomme verbazing ben ik aan het tekenen geslagen, niet gehinderd door enige talent. Ik probeer kleurpotloden en stiften uit, werk op wit en zwart papier en klooi lekker aan. Dit alles liggend in bed. Kleurpotloden om mij heen. Eeuwig zoekend naar het gummetje en nog net zo chaotisch als toen ik een kleuter was.

Maar ik geniet. Ik hoef er niets mee. Wat ik teken hoeft niet eens te lijken om er toch emoties in te kunnen stoppen. En gewoon kleuren combineren is zen.

Mischa is wat argwanend want zoals altijd is hij bang dat ik doorsla en teveel doe. De “misdaad” is ook nu moeilijk te verbergen als ik na het tekenen onder de stift zit en hij concludeert dat dat niet van 5 minuten tekenen kan zijn. Als dit zo doorgaat krijgt mijn omgeving dit jaar met Kerstmis getekende misbakselkaarten van mij. En ik geneer me niet eens.