Dat is iets anders dan je situatie of ziekte niet kunnen accepteren. Ik denk dat ik wel heel realistisch ben in wat kan en niet kan. Ik verwacht geen genezing de komende jaren. En hoewel ik me soms wel heel machteloos voel, is het niet anders. Zo lang de wetenschap niet opschiet, blijf ik ziek.
Wat ik wel kan doen is puzzelen met die problemen die de kop op steken. Ik doe aan symptoombestrijding. Vaak is het zo dat waar ik linksom profijt van iets heb (scooter/rolstoel doordat ik nu ergens naar toe kan), ik rechtsom problemen krijg (ik ga nog meer lichamelijk achteruit door het inactief zijn).
Dat is een gekmakende spagaat. Want dóór blijven fietsen om te zorgen dat mijn algehele lichamelijke conditie nog enigszins op peil bleef, was niet langer mogelijk. De combinatie van buiten fietsen (niet recreatief fietsen maar bijvoorbeeld een ritje naar de bieb) met het verwerken van de indrukken van het buiten zijn én het ter plaatse lopen naar bijvoorbeeld de winkel of de bieb, werd gewoon te veel. Ik kreeg daar telkens een flinke terugslag van.
Maar helemaal niet meer bewegen maakt dat de terugslag steeds sneller komt. Zoals het nu voelt, lijkt het er stellig op dat ik weer flink wegzak in mogelijkheden en ik weet dat ik straks dan weer de hele dag plat lig als ik pech heb.
En dat doet iets met mij. Het voelt alsof ik in een zwart gat gezogen word waar ik dan weer voor jaren opgesloten zit. Zo was het de beginjaren ook.
Het verschil met toen en nu is dat ik nu veel meer weet van mijn lichaam, signalen beter herken en me iets beter kan beheersen. Het MOETEN is wat minder op de voorgrond. Als ik iets doe, doe ik het tot de fijndrempel en niet tot de pijndrempel. Dus stop ik halverwege een vaatwasser uitruimen en ligt de was soms drie dagen te wachten om opgevouwen te worden. Dat is goed zo.
Wat ik dus wél in de hand heb, is hoe ik reageer. Wat ik niet in de hand heb is de grilligheid van mijn lichaam. Ik kan wel eindeloos gaan nadenken over waarom ik in deze spiraal de verkeerde kant op ga, maar dat heeft geen zin. Ik voel dit eigenlijk al ruim 1,5 jaar zo, tijdelijke oplevingen zoals onze heerlijke laatste vakantie ten spijt. Ik glijd terug. Dat ik een enorm gevecht tegen die klote parasiet heb gevoerd sinds november vorig jaar zal zeker een rol mee spelen. Tien keer per dag naar de WC rennen is gewoon best vermoeiend, zeker als dit ook vaak in de nacht gebeurt. Gelukkig is dát nu verleden tijd.
Dat maakt dat ik toch ook best trots kan zijn op mijn koppigheid. Waar de huisarts zei dat hij me niet kon helpen en de eerste diëtist die ik in december bezocht, ook vertelde dat ze het niet meer wist, ze dacht niet dat ik geholpen kon worden, ben ik gewoon verder blijven zoeken tot ik nét die ene kanjer vond die me wel kon helpen.
Dus met de moed der wanhoop en dan lukt het soms gewoon wel. Jeej!
Nu ik weer zo inactief ben, merk ik dat de anaerobe drempel ook de verkeerde kant op schuift. Anders gezegd: mijn lichaam verzuurt steeds sneller en mijn hartslag loopt steeds sneller op.
Om toch iets te doen stapte ik deze week weer op de hometrainer, vanuit de gedachte dan niet te worden afgeleid door de prikkels van het buiten zijn. Ik fietste op de lichtste stand en schrok me te pletter. Waar ik een half jaar geleden toch wel nog 5 minuten kon fietsen, voelde ik nu na 1,5 minuut mijn benen verzuren.
Essentieel voor ME-patiënten is te bewegen onder de anaerobe grens. Dus als je verzuurt ben je te ver gegaan. Om onder die grens te blijven is er een rekenformule, las ik laatst in de FB groep voor ME-patiënten. Die formule is speciaal ontwikkeld voor ME-patiënten en helpt bepalen wat de maximale hartslag is.
220 – je leeftijd x 0,6/ of 0,55 of 0,5 = je omslagpunt
Die vermenigvuldigingsfactor van 0,6 tot 0,5 is afhankelijk van je situatie. Kort door de bocht: kun je nog best wel iets, dan reken je met 0,6. Leef je vooral bankzittend dan doe je 0,55, lig je altijd plat dan doe je 0,5.
Mijn maximale hartslag is 92 volgens deze formule. Ik zou het ook nauwkeuriger kunnen uitrekenen en een fiets-inspanningstest kunnen doen, maar die deed ik ooit tien jaar geleden en dat kostte me toen de rest van de winter om bij te komen (nu maak ik helaas geen grap). De gegevens daarvan heb ik helaas niet meer.
92 dus. Dat is niet best. Want als ik een paar minuten fiets, dan zit mijn hartslag op 120. Als ik in huis wat heen en weer loop, is mijn hartslag zo tussen de 90 en 110. Maar niets doen is ook niet best.
Slow motion fietsen dus. En korter dan 1,5 minuut. Gisteren suggereerde de fysio dat ik kon proberen om 3 keer 1 minuut te fietsen met tussendoor 15 minuten rust. Kijken of dat te doen is.
Dus gaan we dat doen! Wegfietsen van dat zwarte zuigende gat, want zo voelt dat. Met de moed der wanhoop. Omdat ik daarmee wel vaker verder ben gekomen. Voorwaarts kruip!
Min of Meer 
Zoekplaatje blijft het, zelfs als het een stuk beter gaat, weet je slecht waar de grenzen liggen, de ene dag hoera, de volgende blèèh. Blijven doen wat kan is belangrijk, maar grenzen oprekken lukt vaak niet. Dilemma. Wees blij met elke milimeter meer, maar verwacht niks.
LikeGeliked door 1 persoon
Heb dat stuk gelezen in de Groene Amsterdammer en ben daardoor nog meer onder de indruk wat patienten allemaal moeten doormaken. Aan onbegrip. Maar ook aan desinteresse om naar de oorzaak te zoeken.
Lijkt me vaak een heel eenzame ziekte. En een uitermate frustrerend verloop.
LikeGeliked door 1 persoon
Oh oh oh…. het staat er ff snel: ‘halverwege stoppen met het uitruimen van de vaatwasser’. Ik vind het echt schokkend om te lezen waar je allemaal mee geconfronteerd wordt. Vaatwasser uitruimen is een klusje voor tussendoor bij mij…
Sterkte
LikeGeliked door 1 persoon
Pauze nemen, niets mis mee.
Was van de lijn, netjes in de mand, pauze.
Mand laten dragen naar bank of tafel.
Zittend vouwen met een kopje thee kost minder moeite.
Na ontbijt, evt op bed, aardappels schillen, onder water in pan,
Avonds koken.
Ik heb meer gezien toen ik op groeide. Nu zijn de pauzes vaker, maar ze werken. Ik pas ze zelf toe na mijn werk in huis dat werk in stukken knippen.
Als het werkt dan werkt het. Gewoon doen. Voor gezond en minder gezonde mensen.
AJ
LikeLike
Het gaat over het algemeen heel goed met mij, maar vandaag een flinke inzinking. En dan doe ik wat jij schrijft. Klusje doen, verplicht pauze nemen, weer een klusje en weer pauze etc. Zo ben ik de dag doorgekomen. Nog wel heel moe, maar toch…
Ik heb mijn huis te koop staan, dus het is belangrijk dat het netjes oogt…
LikeGeliked door 1 persoon
Poeh, ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen.
Heftig.
Ik snap die rekensommen en getallen nooit zo erg. Is het niet gewoon beter op je lichaam en de reactie te bewegen? Dus idd, op tijd stoppen en superlangzaam opbouwen?
xx
LikeGeliked door 1 persoon
Klopt, dat kan beter zijn. Maar ik voel het niet altijd vanwege bijvoorbeeld adrenaline die vrij komt 😊. Dus vooral die hartslag is een goede indicatie om mijn gedrag aan te passen.
LikeLike
Ik schreef in mijn bericht dat ik vaak niet weet hoe te reageren en dat is nu ook eigenlijk weer het geval. Je bent gewoon een sterke vrouw want je blijft toch steeds zoeken terwijl menigeen al lang bij de pakken was neer gaan zitten en zou denken laat maar en dat doe jij niet ! Je zoekt en probeert steeds weer dingen en helaas moet je dat ook regelmatig bezuren .Hoe snel je hartslag soms is schrik ik dan wel weer van pfff
Elisabeth
LikeGeliked door 1 persoon
Das niet best om het zo te voelen. Denk dat het ook veel meer is dan angst voelen. De achteruitgang die er kan komen voor willen blijven. Zo als ik het nu typ lijkt het ook al op een wiskundige formule. Kom je op een zerolevel uit. En daar ben je al zolang hard voor aan het werken om daarop te blijven. Dan kan het lijken of er niks gebeurt. En je hebt ook zo veel achter elkaar meegemaakt wat “niet gedoseerd ” was. Verbouwing ,parasieten, zoon manke poot. Moeder gecrashed.zieke diertjes. Zelf mankementen.vriendinnen in de sjit. Dat zou iedereen al veel energie kosten. Klinkt stom om dan te zeggen. Hoort erbij. Want inderdaad. Dat zorgt voor een opdonder voor de ME. Achteruitgang door het leven ,begin ik te leren accepteren. Door dat anderen onrust stoken nog niet . Nu veel pijn in een arm omdat een vriendin een dekwasslang op het dek had laten liggen.ik daarover uitgleed en iemand me met geweld om hoog trok. Moet echt gaan leren om die adrenalineflases af te toppen. Mooi stomme afwijking hebben we he.
LikeGeliked door 1 persoon
Kloteziekte is het….
LikeGeliked door 1 persoon
Ik vind het allemaal zo oneerlijk,wat een rotziekte is het toch.
Bewondering voor je hoe je het toch allemaal doet op jouw manier.
LikeGeliked door 1 persoon
Heftig Martine 😦 ik weet niet goed wat zeggen… maar wat ik wel zeker weet is dat ik je een enorm sterke stoere vrouw vind,je geeft niet op en dat is super. Zoals iemand hierboven al zei;de laatste tijd heb je het niet makkelijk gehad, je mama ziek, de poesjes ziek, vriendinnen die afhaken om onbekende reden…. Heftig allemaal hoor.
Liefs Eveline
LikeGeliked door 1 persoon
Och arme jij, ik zou zo graag iets voor je willen doen. Weet niet goed wat te zeggen, behalve een dikke knuffel.
LikeGeliked door 1 persoon
Het is den kunst om je grenzen te bewaken, daar heb ik het ook moeilijk mee. Maar als je grenzen zo laag liggen, moet dat mentaal enorm frustrerend zijn…
LikeGeliked door 1 persoon
Voelt de terugslag nu zwaarder, omdat je zo’n goede vakantie hebt gehad?
Je kent ze vast wel, waarschijnlijk via de fysio, maar je hebt van die fietswieltjes/trainers (geen idee hoe ze genoemd worden)waarbij je ‘gewoon’ op de bank/stoel/bed kunt blijven zitten. Een aantal cliënten van mij maakt er gebruik van.
LikeGeliked door 1 persoon
Zou deze achteruitgang in bewegen ten grondslag liggen aan het idee dat ME te genezen is door sporten? Heb nooit begrepen waarom ME-patiënten intensief moeten sporten, maar nu ik je verhaal lees dat je door minder te bewegen je steeds slechter voelt kan ik me voorstellen dat daar de oorzaak zit (niet je slechter voelen, maar de oorzaak van het idee dat ME door sporten geneest)
Er zijn ook van die bewegingsbanken (Slenderen? zoiets), zou dergelijke beweging iets voor jou zijn? Banken trillen en/of bewegen waardoor jij ook beweegt zonder inspanning. Ik begrijp dat je niet naar sportschool of dieetcoach of waar dergelijke banken staan, kunt gaan maar ik kan me voorstellen dat die manier van bewegen goed zou zijn. Zijn er ME-patiënten die bewegen middels zulke banken?
Ipv hometrainer misschien zo’n fietsgeval die je bij gewone stoel of bank kunt gebruiken. Je maakt dan wel de fietsbeweging, maar zit je niet ongelukkig op zo’n oncomfortabele hometrainer. Geen idee of het voor jou minder inspannend is, maar dat idee heb ik ervan.
LikeGeliked door 1 persoon
Ik snap je vraag niet zo goed.
Iedereen , ook gezonde mensen, die weken plat ligt gaat zich vanzelfsprekend slechter voelen want alles verslapt.
Alleen sporten bij ME is vaak nog schadelijker. Vanwege onder meer die verzuring.
Artsen met verstand van ME zullen nooit intensief sporten aanraden.
Die trilbanken ken ik wel. Ik denk dat t getril iets te veel van het goede zou zijn. Ik kan bijvoorbeeld ook al heftig reageren op een bubbelbad
LikeLike
‘Ik snap je vraag niet zo goed.
Iedereen , ook gezonde mensen, die weken plat ligt gaat zich vanzelfsprekend slechter voelen want alles verslapt.’ Gezonde mensen liggen weken of dagen plat bij ziekte, mensen met ME langer. Dus ik dacht dat daar misschien het kromme idee was ontstaan dat mensen met ME moeten bewegen omdat ze anders teveel zouden verslappen. Ik ben eens op cursus geweest waar ook iemand met ME was. Na 1 dagdeel cursus was hij doodop, ging dan slapen. Hij vertelde dat hij 3 (of 4?) keer per week een uur moest sporen bij een fysiotherapeut. Was verplicht. Ik vond dit toen nogal schokkend om te horen. Na 3 uur op een stoel was hij al helemaal kapot.
LikeGeliked door 1 persoon
Nu snap ik je
Ja dat is heel schokkend. Er zijn veel me patiënten in een rolstoel terecht gekomen door die manier van bewegen en gedachtegang..
Het bewegen wat ik probeer is vooral om te zorgen dat ik de normale dingen als lopen in huis kan blijven doen.
Maar op zich is dát al topsport voor mij.
Een voormalige fysio zei eens dat een uur sporten voor mij gelijk zou staan aan ongetraind een marathon lopen.
LikeLike
Het lijkt mij zo heftig om hier mee te moeten leven. Ik ruim gedachteloos de vaatwasser uit, ruim verder de keuken op, hang de was buiten, enz. Dan is het schokkend om te lezen dat je na een halve uitruiming van de vaatwasser rust moet nemen.
Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen.
Liefs Joanne
LikeGeliked door 1 persoon
Ik vind het schokkend om te lezen hoe snel je achteruit bent gegaan met je hometrainer, en tegelijkertijd ook bemoedigend om te zien hoe je onmiddelijk begint na te denken over een variant hoe dan wèl.
Zelf ben ik behoorlijk gezond. Maar 17 jaar geleden stond ik op een ander punt. Eerst Pfeifer, toen cytomegalo (CMV), chronisch slaapgebrek en een druk gezin. En slechthorend, dat ook.
Achteraf waanzinnig geluk gehad dat ik een bedrijfsarts had, die de gevaren van ME op de loer zag, mij stil zette, adviezen te lezen gaf over supplementen. Ik ben er goed uit gekomen, en wat ben ik blij dat het zo gelopen is. Want ik dacht natuurlijk dat hij gek was. Beginnen met een uur per dag, twee keer per week? Gestoord. Maar wat was het nodig.
Nu ik lees wat jij schrijft word ik weer eens geconfronteerd met waar ik ook had kunnen staan en ben ik dankbaar.
Mijn hoed af, voor hoe je het vol houdt. Hoe je moed weet te putten uit de kleine dingen. Hoe je het zwarte gat signaleert en je er tegen wapent.
Veel sterkte en balans gewenst.
LikeLike
Ik kan je alleen maar sterkte wensen, ik wist niets van ME maar door jouw blog krijg ik er meer begrip voor.
groetjes,
Sacha
LikeGeliked door 1 persoon
Wat moet het frustrerend zijn om steeds weer te merken dat je grenzen van wat je wel kan, verschuiven en dan niet (altijd/vaak) in de verkeerde richting. Ik ben ook al jaren aan het worstelen met mijn lijf en gezondheid (andere oorzaken) maar ik klim inmiddels weer uit het dal en glij geregeld een flink eind terug, maar altijd hoger dan waar ik vandaan kwam. Jouw verhalen helpen me enorm. Ze komen enorm binnen, want ik realiseer me dat ik het geluk heb weer te verbeteren en ik zou willen dat ik iets kon doen, waardoor jij het makkelijker krijgt.
LikeGeliked door 1 persoon
Dat woordje niet in de eerste zin moet dus eigenlijk weg. Heeft mijn telefoon er tussen gegooid, zucht….
LikeGeliked door 1 persoon
Rotziekte. Soms gaat het heel ietsje beter, maar bij de minste of geringste afwijking in je dagelijkse levenspatroon val je terug en soms nog meer. Duurt dagen/weken om wat te herstellen. Ik vind dat je heel goed weergeeft hoe het is.
LikeGeliked door 1 persoon
wat jou allemaal overkomt, is om moedeloos van te worden.
Ik hoop dat je de kracht houd, om positief te blijven.
Het is makkelijk praten, jij moet het aan gaan.
Ik heb grote bewondering voor jou.
Houd moet.
Lieve groet,
Bea
LikeGeliked door 1 persoon
ik heb al moeite met het feit dat ik artrose in mijn handen heb.. dat ik midden in een verhuizing zit en niet meer kan helpen met muren verven dat vind ik al lastig.. Ik kan me geen voorstelling maken te moeten leven met een lichaam wat zo snel uitgeput is. Martine ik wens je veel sterkte en ik leer van jou met compassie kijken naar mensen met me en andere niet aan de buitenkant zichtbare ziekten.
LikeGeliked door 1 persoon
Ik heb nog over je “trainingsschema” nagedacht en wil ondanks dat ik al een reactie geplaatst heb, hierbij nog eentje. Zoals je weet houd ik me graag ver van enig advies aan jou vanwege mijn ondeskundigheid. Jij bent immers niet alleen ervaringsdeskundig maar je hebt in de afgelopen jaren ook alles wat los-en-vast zit allang gelezen en onderzicht. Maar in dit geval waag ik me er toch een keertje aan. Ik ben immers ook een trainer en in die zin heb ik wél enige deskundigheid. Ondanks dat jouw lijf zich niet aan enige wetmatigheid van gezonde mensen lijkt te willen houden, zie ik hier toch een parallel.
Niet alleen mensen zoals jij, met ME, hebben moeite met het vinden van hun grenzen. Raar misschien om deze vergelijking te maken, maar ook veel topsporters hebben daar moeite mee. Zij zichzelf immers getraind om ondanks alle alarmsignalen van hun lichaam, waaronder verzuring, toch gewoon door te gaan. Prima tijdens een wedstrijd en tijdens trainingen waarbij het doel ook echt is om dit te trainen (het zijn immers topsporters dus die kunnen wel wat hebben…) maar het is natuurlijk super schadelijk om dat altijd te doen.
Daarom trainen veel topsporters (ik ben als trainer vooral bekend met mijn eigen sport natuurlijk) geperiodisieerd en daarin zitten ook herstelperiodes waarin ze echt dik onder hun max zitten.
Dat gaat vaak aan de hand van een inspanningstest, waar jij het ook over hebt. En aangezien je aangeeft dat jij bij anderhalve minuut verzuurd was, heb je die inspanningstest bij jouw huidige conditie dus gewoon al gedaan. Dat advies van de fysio ondersteun ik van harte, ik zou daar zelfs in de eerste weken nog verder onder blijven en dan vaker herhalen. Dus bijvoorbeeld twee keer per dag twee keer een halve minuut fietsen of zo. En dan vanuit daar na een week opbouwen naar twee keer per dag drie keer een halve minuut, vervolgens twee keer per dag drie keer 40 seconden etcetera. Hoewel ik bij dat opbouwen dus wat onzekerheid voel omdat de ME daarin wel echt een dingetje is…..
Dikke kus!
LikeGeliked door 1 persoon
Juist fijn dat je meedenkt! Dat waardeer ik zeer. De vergelijking met topsporters is inderdaad helemaal niet vreemd.
Er onder gaan zitten deed ik eigenlijk al. Gisteren 2 x 40 seconden gedaan, met kwartier rust ertussen.
Dat ga ik niet alle dagen doen. Mijn lijf reageert vaak met een vertraging. Ik verzuur weliswaar snel (dat is niet vertraagd) maar de echte klap (qua vermoeidheid) komt bij mij meestal na 48 uur. Dat is de inspanningsintolerantie (PEM), ik reageer met een vertraging en niet conform de geleverde inspanning.
Dus ga ik nu dinsdag weer verder, als er geen PEM (terugslag) is opgetreden.
Je opbouwschema is wat te voortvarend voor mij, weet ik uit ervaring.
Want als ik volgens een vast schema opbouw is de kans groter dat ik grenzen negeer, omdat ik nu eenmaal dat opbouwen met mezelf heb afgesproken.
Beter voor mij is het om op te bouwen als ik voel dat het trainen langer goed gaat en de huidige training geen terugval in overige activiteiten (douchen, koken, concentratie) veroorzaakt. Dan is t tijd voor een volgende stapje. Dat kan over een week zijn. Maar ook over een maand.
Dát aspect (niet volgens een vast schema kunnen opbouwen) wordt niet gerespecteerd in de door instanties aanbevolen huidige therapieën voor ME patiënten en maakt dat ze daardoor vaak nog verder terugzakken in mogelijkheden.
LikeLike
Heel veel sterkte Martine!
Intelligentie en doorzettingsvermogen zijn een belangrijke hulp in jouw situatie, jij maakt daar naar mijn indruk ruimschoots gebruik van. Doordat je nu soms een beveiligde blog hebt kan je misschien iets meer ‘van je af schrijven’. Lijkt me niet verkeerd.
LikeGeliked door 1 persoon
Dank je. Ja dat voelt inderdaad veiliger voor mij 😊
LikeLike
k vind het schokkend om te lezen hoe snel je achteruit bent gegaan met je hometrainer, en tegelijkertijd ook bemoedigend om te zien hoe je onmiddelijk begint na te denken over een variant hoe dan wèl.
Zelf ben ik behoorlijk gezond. Maar 17 jaar geleden stond ik op een ander punt. Eerst Pfeifer, toen cytomegalo (CMV), chronisch slaapgebrek en een druk gezin. En slechthorend, dat ook.
Achteraf waanzinnig geluk gehad dat ik een bedrijfsarts had, die de gevaren van ME op de loer zag, mij stil zette, adviezen te lezen gaf over supplementen. Ik ben er goed uit gekomen, en wat ben ik blij dat het zo gelopen is. Want ik dacht natuurlijk dat hij gek was. Beginnen met een uur per dag, twee keer per week? Gestoord. Maar wat was het nodig.
Nu ik lees wat jij schrijft word ik weer eens geconfronteerd met waar ik ook had kunnen staan en ben ik dankbaar.
Mijn hoed af, voor hoe je het vol houdt. Hoe je moed weet te putten uit de kleine dingen. Hoe je het zwarte gat signaleert en je er tegen wapent.
Veel sterkte en balans gewenst.
LikeGeliked door 1 persoon
Zo herkenbaar! Onze dochter is als tiener door de ‘behandeling” in een revalidatiecentrum in een rolstoel terecht gekomen en uiteindelijk geheel bedlegerig geweest gedurende een jaar. Uiteindelijk is ze door heel geleidelijke opbouw van eerst het zitten (wat ze ook niet meer kon) en later het staan, weer een stukje hersteld. De opbouw die bij haar paste en werkte was; 1 min per keer 3 maal daags en dat een week lang. Een week later weer een minuut erbij. Tergend langzaam dus, maar uiteindelijk leidde dit na ruim 3 maanden wel tot ongeveer een kwartier zitten per keer. Voor haar en ons een mijlpaal! Inmiddels is dat wel veel verder uitgebouwd, mede door gebruik van supplementen, dieet en wekelijkse glutathion-infusen. Maar het blijft een dagelijkse worsteling om om te gaan met een hoofd dat wel, maar een lichaam dat niet wil. Los nog van alle onbegrip en tegenwerking van de medische wereld, hoewel dat laatste langzamerhand aan het veranderen is.
Maar samengevat; opbouw lijkt alleen te kunnen vanuit een basaal punt dat voor iedereen anders is.Maar dan heb je het bij ernstige ME-patiënten soms echt maar over een opbouw van seconden en minuten per week. Een lange weg met vele hobbels dus…
LikeGeliked door 1 persoon
Ik zit te lezen met een brok in mijn keel. Ik vind het zo een ongelooflijke k#@*ziekte. En ik kan me die angst om af te glijden zó goed voorstellen. En iedere keer jezelf moed inpraten en nieuwe manieren vinden om iets verbetering te brengen kost ook heel veel energie. Dus lieve Martine heel veel liefs en een dikke knuffel ..
LikeGeliked door 1 persoon
Heftig om te lezen wat de marges zijn waar het bij jouw variant van ME om gaat. Maakt nog meer indruk dan de lepeltheorie. Respect voor je manier van uitleggen en ik wens je veel succes met balanceren.
LikeGeliked door 1 persoon