Omdat niets loopt in het leven zoals gepland, is het belangrijk dat je leert meeveren en anticiperen op onverwachte gebeurtenissen. Nou is de ene gebeurtenis natuurlijk de andere niet, maar kort gezegd is bij mij alles wat afwijkt van het normale stressvol en dat heeft impact. Meer impact dan de situatie zelf zou moeten hebben. Actie en reactie zijn bij mij al jaren volledig uit balans. Dat is zo met vervelende stressvolle gebeurtenissen maar helaas ook met leuke afspraken waar ik van geniet.
Dat komt omdat mijn stressthermometer kapot is. Het ding slaat overal van uit. Je kunt ook zeggen dat ik van alles overprikkeld raak. Sterke geuren, geluid, felle kleuren zorgen allemaal voor reacties. Zo ook gebeurtenissen die om directe actie vragen of die langer duren dan ik aankan. En wat ik aankan, verschilt nogal eens.
Hoewel ik echt een enorme kletskous ben – ik kan echt overal over praten – en van nature heel sociaal, moet ik tegenwoordig altijd zorgen dat ik er een rem op zet. Ik bescherm mezelf. Want van veel praten krijg ik ook lichamelijke reacties. Ik heb snel last van mijn stembanden maar ik krijg ook echt letterlijk spierpijn. Ga ik eens mijn grenzen over, dan voel ik de gevolgen nog dagen in mijn hele lijf.
Om die redenen zijn veel acties hier afgebakend. Komt er iemand klussen in huis dan is dat bij voorkeur als de man thuis is en zit ik boven. Ik houd me verre van dat soort dingen. Uit zelfbescherming. En ook omdat zelf afhandelen dus een prijs heeft die niet in verhouding tot de actie zelf staat.
Daarom baalde ik flink toen afgelopen woensdag de WC kapot bleek te zijn. De vlotter was afgebroken en doortrekken lukte niet meer. Dat is toch best vervelend met maar één WC in huis. M. was op zijn werk dus moest ik het toch echt zelf oplossen.
Eerst maar eens Zus gevraagd of dit iets is voor een loodgieter. Ja, dat is iets voor een loodgieter. Een nummer opgezocht en gebeld met de vraag of wij diezelfde dag nog geholpen konden worden. Dat kon gelukkig, tussen 1 en 3.
Meer was het niet. Daarna de telefoon neergelegd en met verbazing geregistreerd wat er met mijn lijf gebeurde. Hartslag die absurd hoog bleef, overmatig zweten, trillen. En dan stond de loodgieter nog niet eens in huis.
M. gemaild dat de loodgieter onderweg was. Hij reageerde dat hij naar huis kwam. Ik vond dat niet nodig – ‘het is zoals het is’ zei ik stoer – maar hij zei dat de applicaties op het werk er toch al uit lagen en dan kon hij de was doen die klaar stond en voor het avondeten zorgen.
Mijn man. Die naadloos en zonder morren na zoiets overstapt op plan B omdat hij weet dat iets lulligs en onbenulligs als een kapotte plee mij volledig onderuit kan halen. Ik ben blij dat hij altijd die klappen opvangt zonder mij ooit het gevoel te geven dat het te veel is. En dat we elkaar nog steeds kunnen uitlachen en toelachen in dit huis.
Overigens bleek onze WC héél oud – dat wist ik wel, het jaren ’70 retro groene toilet was daar wel een indicatie van – en zijn de onderdelen van dergelijke vlotters niet meer te krijgen. Dat betekende dat er een nieuwe WC geplaatst moest worden de volgende dag. Dus liepen de kosten nogal op. Maar heel onverwacht is dat natuurlijk niet met een oud huis dus haalden we ook dit maar weer van de buffer.
Vervelend vond ik het wel. Niet vanwege die WC, uiteindelijk is een frisse nieuwe pot waar je al eerste op kunt poepen best fijn. Maar vanwege de gevolgen. Niet alleen was mijn brein hysterisch en mijn lijf van de rel, ook Gerrie en Dibbes waren dat. Die zijn in blinde paniek het huis uit gevlucht toen het klussen begon. Gerrie kwam nadat het klaar was weer snel terug maar Dibbes reageert altijd wat extremer dus die was uren weg. Wat mij weer geagiteerd maakte. Ik weet dat hij altijd weer terugkomt, maar toch. Dat belooft ook weer wat over een paar weken als het dakraam wordt vervangen. Arme Dibbes.
Een ander gevolg was dat ik daardoor donderdag niet naar de begrafenis kon gaan waarvoor ik deze week mijn energie aan het sparen was. Want wél gaan zou een roodstand hebben opgeleverd die ik voor mezelf niet kon verantwoorden. Komt natuurlijk ook door de gebeurtenis zelf, die is al beladen, veel prikkels, veel verdrietige mensen, lang zitten. Dat vroeg een reserve van mij die er niet was door een kapotte WC.
Het is zoals het is maar soms is het meer klote dan anders.
Min of Meer 
Jeetje Martine, wat vervelend allemaal weer. En dat je dan voor zoiets, wat natuurlijk moet gebeuren, een streep door je ander plannen moet halen is extra zuur. Wat fijn dat je vriend zo reageert. Petje af voor hem ook.
LikeGeliked door 1 persoon
Herkenbaar, en ik leef alleen dus moet alles zelf opvangen. Ben er wel wat stoïcijnser van geworden, maar dat is toch beperkt. Het hoort erbij, kennelijk .
LikeGeliked door 1 persoon
Zo gaan die dingen dan. Zucht…
Ik moest van de week de buurvrouw ergens op aanspreken en ik ben nogal van het conflict vermijden. Gaf direct reactie in mijn lijf, pijn en spierspanning en opeens heel heel heel moe. Was vlak voor etenstijd ook nog. Dus ipv een zelfgemaakte verse maaltijd werd het soep uit zak met brood. Dan maar zoals het wel kan. Ik woon net als Vlasje alleen.
LikeGeliked door 1 persoon
Vind het knap hoe je ermee om gaat. Dat onzekere, dat je de ene keer iets wel kunt, en de andere keer datzelfde ding dan weer niet. En dat je ook “weet” (want dat is ook weer elke keer anders) wanneer je op de rem moet.
En ook zo’n vreemde gedachte dat je lijf ineens zo op hol slaat, terwijl je hoofd dat niet wil.
Gelukkig is de rust weergekeerd en kun je weer bijtanken!
Fijn weekend!
LikeGeliked door 1 persoon
Getver…. en dan heb ik het niet persé over dat retrogroene design…
LikeGeliked door 1 persoon
Ja, dat was zó lelijk dat het mooi werd…
LikeLike
wat een tegenslag… maar wat heb je een fantastische man!
LikeGeliked door 1 persoon
He wat vervelend voor je, ik denk dat dit een zwak soort van medeleven is,
Wel heerlijk dat je vriend zo reageerd, hou hem in ere, maar dat doe je vast wel.
Ik hoop voor je dat het nu voorlopig klaar is met al die onverwachte dingen.
Fijn weekeinde.
LikeGeliked door 1 persoon
Ach Martine, wat erg weer voor je. En dan bedoel ik niet alleen de toilet en de onverwachte grote reparatie die er dan moet gebeuren. Dat je dan niet naar de begrafenis kunt is ook erg, maar zeker te begrijpen. Doordat ik overspannen thuis zit door het werk en er een vrouw van een overleden collega ook overleed, wel 96, maar je begraaft geen leeftijd, kon ik daar niet naartoe. Juist vanwege de confrontatie met de andere collega’s o.a. Een begrafenis is altijd een bewogen gebeurtenis en dat kun je er dan ook niet bij hebben. Bovendien gaan mensen vragen hoe het met je gaat, en ja het gaat niet goed maar daar heb je geen behoefte aan om te vertellen. Toen heeft mijn coach gezegd, en dat geldt dan ook voor jou denk ik, als iemand overleden is kun je altijd nog iemand herdenken met een kaarsje thuis of een gedachte of een gebed wat je maar wilt. Dat is ook goed.
Het is zoals het is. En je doet er juist goed aan om niet te gaan, want het kost jouw lijf teveel.
En dat kan gewoon niet. Dat is ook niet de bedoeling.
Maar als de toilet niet kapot was gegaan had je daar wel naar toe gegaan, en dat is waar jouw ziekte zo toeslaat. Ik ben blij voor je dat M. zoveel voor je kan betekenen.
Dat is echte liefde.
Carola
LikeGeliked door 1 persoon
Wat moeilijk dat nu juist in een reparatie je energie is gaan zitten.
Ik herken het. Hier gaat het ene na het andere stuk, extra onderhoud, dingen laten doen en er is iets mee. Ik heb bijna dagelijks werklui in huis. Donderdag was ik daar ineens helemaal klaar mee. Paniek. Ik wil mijn huis weer voor mezelf. Zal nog ff duren. Nu moet er een afspraak met een elektricien komen, de douchecabine lekt. Het kost allemaal extra energie. En al helemaal als het een afspraak is die niet vast staat op tijd maar vaag als ‘tussen elf en vier’.
LikeGeliked door 1 persoon
Die elektrcien en de douchecabine hebben trouwens niks met elkaar te maken. Staat wel heel maf in mijn reactie🤪
LikeGeliked door 1 persoon
Ach..wat leg je het weer helder en goed uit, zo herkenbaar. En ik vind het ook een soort troost om bij jou, en in sommige reacties eronder, bevestigd te zien dat dit dus is hoe een ontregeld zenuwstelsel in de praktijk werkt. Ik wéét het wel, maar toch kan ik me soms nog steeds een watje voelen dat ik ( m’n lichaam) zo raar van slag raakt van de simpelste dingen zoals een onverwacht telefoontje, of , inderdaad , een klusjesman over de vloer. ( Oja, en wat VeggieMo schrijft : zo irritant , voor het zenuwstelsel , als er ‘ergens tussen 11 en 16 uur iemand komt !)
En ja, steeds maar weer meeveren met wat zich per dag en per week aandient. Dat geldt voor jezelf , maar ook voor je partner. Net als jij ben ik zó blij dat ik een begripvolle, geduldige, stabiele partner heb die zonder drama overwachte situaties opvangt voor zover dat kan natuurlijk.
Kan me voorstellen dat de begrafenis er niet meer bijkon op een verantwoorde manier . Maar herdenken kan gelukkig op meerdere manieren, en de nabestaanden je medeleven betonen ook. Sterkte met alles en een goed weekend !
LikeGeliked door 1 persoon
Wat jammer dat je niet naar die begrafenis kon gaan. Maar (chronisch) ziek zijn eist zijn tol. In crisissituaties reageer ik juist heel rustig. Ook mijn lichaam doet dat. Maar als ik op ‘gewone’ dagen te veel moet praten door bijvoorbeeld bezoekjes, dan reageert mijn lichaam nog steeds. Ik krijg keelpijn en vaak ook hoofdpijn. En dan moet ik toch echt bezoekjes e.d. af gaan zeggen, anders word ik zo moe dat ik niet meer kan denken, of de juiste woorden kan vinden. Waar ik dus heel erg van kan balen.
Ik zeg dan ook wel tegen mezelf “het is zoals het is”, maar zo voelt het niet altijd.
Wat een attente man heb jij!!!
Sterkte met alles
Aafke
LikeGeliked door 1 persoon
Dat je begrafenisbezoek in feite door de plee is getrokken vind ik wel erg voor je. En dan helpt het niet om te zeggen dat je er in gedachten bij bent; dit is niet waar je de hele week voor hebt ‘gespaard’, zoals je eerder schreef. Moedig en helder beschreven. Dat maakt het niet minder shit uiteraard.
LikeGeliked door 1 persoon
Jouw man verdient een dikke kus xx
LikeGeliked door 1 persoon
Lichamelijke reactie, als een lege ballon voelen, alle energie weg door het afhandelen van een telefoontje… ik dacht dat alleen ik dat had… zo’n super energie opslobberende actie lijkt het immers niet.. toch heb ik dat steeds weer en zeker als er zaken geregeld moeten worden voor mijn anders dan standaard kids. Nu krijg ik de start reactie vaak al voor ik ga bellen. Raak gewoon allergisch… dank voor het inkijkje in jouw beleven, ik voel me nu iets minder stom 😁
LikeGeliked door 1 persoon