Tag: Kinderen

Skeeleren voor het goede doel – een school in Nigeria

~ MB ~ 8 reacties

Op de school van S. is enige tijd geleden een actie gestart waarbij er geld wordt ingezameld voor de bouw van een school in Nigeria. Het bouwen van die school is een initiatief van de Stichting Life and Peace International . Deze stichting houdt zich oorspronkelijk bezig met het bevorderen van de integratie van Afrikaanse immigranten in Nederland, maar sinds 4 jaar is men bezig te kijken of er in de landen van herkomst zelf ook verbeteringen kunnen worden aangebracht.

Nigeria is een heel arm maar ook een heel corrupt en complex land. De stichting schrijft hierover:
“We kunnen natuurlijk bij de pakken neer zitten en denken dat er in een dergelijk probleem (noot Min of Meer: corruptie) geen verandering te brengen is, maar hier denkt de Stichting Life & Peace anders over. De manier om een (deel) van een samenleving te transformeren is het opleiden en vormen van de denkwijze van de nieuwe generatie. In Ilogbo, een onderontwikkelde voorstad van Lagos, zal daarom een school worden gebouwd die zich focust op het aanleren van de normen en waarden van integer leiderschap.

Naast de huiselijke omgeving van kinderen, wordt ook op school de normen en waarden van kinderen en jongvolwassenen gevormd en dit is waar we ons op gaan richten. De school zal Integral School International (ISI) gaan heten, deze naam is een weerspiegeling van de academische vaardigheden en de normen en waarden die in dit onderwijssysteem zullen worden geïntegreerd. Naast de reguliere academische vakken zullen de leerlingen ook onderwezen worden in rentmeesterschap, relatiegerichtheid, leiderschap en ontwikkeling van de lokale gemeenschap.”

Een mooi doel dus waar veel geld voor nodig is, bijna een ton. De helft van dit bedrag is al ingezameld maar er is nog veel nodig en hier komt de school van S. in beeld. Een oud-leerling van de school nam contact op met de directie met de vraag of zijn oude middelbare school dit project wilde steunen. Zijn vader komt oorspronkelijk uit Nigeria en vader en zoon zijn bij de bouw van de school in Nigeria betrokken. De school van S. steunt hen daarin door de kinderen aan te moedigen acties op touw te zetten om geld in te zamelen. Aan de school wordt momenteel al gebouwd en het streven is dat de eerste lichting leerlingen in 2016 naar school kan gaan.

De leerlingen op de school van S. hebben na een informatiebijeenkomst over het project tot 9 april de tijd gekregen om zelf acties te verzinnen en uit te voeren. Dat kan door bijvoorbeeld de kinderen tot ondernemers te maken, elk kind kreeg bijvoorbeeld € 5,- van de school met de bedoeling dat dit bedrag wordt vermeerderd. Bijvoorbeeld door met die € 5 ingrediënten in te kopen, cakejes te maken en te verkopen, zodat je met € 10 terugkomt op school.

S. wil het anders aanpakken. Hij wil gaan skeeleren voor het goede doel, van Hoorn naar Schellinkhout en terug. Dat is 10 km en hij is op zoek naar mensen die hem willen sponsoren!

De details
S. gaat 10 km skeeleren in het weekend van Goede Vrijdag (3,4,5 april). De precieze datum hangt af van de weersverwachting. Hij skeelert vanuit huis in Hoorn over de IJsselmeerdijk naar Schellinkhout en terug. Van zijn tocht worden foto’s gemaakt die ook dat weekend hier worden gepubliceerd, voor de donateurs een bewijs dat er is geskeelerd. 10 km is voor hem een flinke uitdaging, deze afstand heeft hij nog nooit geskeelerd.

Ben je enthousiast geworden na dit verhaal en vind je het leuk om een puber te steunen die voor het goede doel 10 km gaat skeeleren, dan kun je een mail sturen naar aanminofmeer@gmail.com of een berichtje sturen via het reactieformulier rechts op de site. Vermeld in je bericht: je naam (ook achternaam s.v.p.) en het bedrag waarvoor je hem wilt sponsoren. Je krijgt nadat hij zijn tocht heeft volbracht een mail met een link naar de foto’s en het rekeningnummer waar je het geld naar kunt overmaken. Dat is zijn eigen rekeningnummer, hij haalt het daarvan af en neemt het mee naar school op de dag dat het project sluit.

ps: normaal vraag ik nooit om geld maar ik vond dit een uitzonderlijke situatie en wil hem graag helpen zo veel mogelijk geld in te zamelen. Er lezen hier dagelijks gemiddeld 4000 mensen mee, daar zit vast wel iemand tussen die een euro voor het goede doel overheeft ;-).

Meer informatie over het project vind je hier.

Jarig!

~ MB ~ 74 reacties

Vandaag precies 13 jaar geleden kwam op een zondag ons zonnestraaltje ter wereld. M. en ik waren net opgestaan en scharrelden wat in huis. Bewegen lukte mij alleen nog door te waggelen. Mijn buik was zó groot dat fietsen al lang niet meer lukte, de buik paste niet tussen stuur en zadel. Ik kon met gemak een paar kopjes op die buik zetten. Al was daar meestal geen plek,want kat Dorrit lag er vaak op. Volgens mij dacht ze dat ze S. moest uitbroeden.

Nét toen M. om een uur of 11 lekkere broodjes ging halen (de bakker was in Amsterdam op zondag open en verkocht schofterig lekkere croissantjes), braken de vliezen. Hij ging evengoed die broodjes halen want het zou vast een lange dag worden.

Grappig genoeg had ik vooraf een beeld van een rustige intieme thuisbevalling met M. erbij en hooguit 1 vroedvrouw maar dat het zo’n drukte zou worden in die kleine slaapkamer van ons, had ik niet verwacht. S. kwam ter wereld met twee vroedvrouwen (de eerste was klaar met haar dienst en werd afgewisseld door vroedvrouw 2 maar 1 wilde niet meer weg want het was nogal spannend), de kraamhulp die al was gearriveerd, 2 man ambulancepersoneel omdat het inmiddels wat kiele kiele was en ik eigenlijk naar het ziekenhuis moest en natuurlijk M. als vader-in-spé. O, ja én kat Dorrit, die me bewaakte met haar leven. Best een enorme drukte dus.

Toen ik M. leerde kennen, bleek hij een enorme Feyenoordfan te zijn. Als kind van een vader die nooit sport keek, had ik geen flauw idee wat dit inhield, fan zijn. Daar kwam ik al snel achter. Dat S. geboren is tijdens een wedstrijd Ajax-Feyenoord, kán dan ook alleen maar een curieuze speling van het lot zijn, vinden jullie ook niet?

Afijn, de baby van toen om 20.10 geboren in de avond, is vandaag 13 jaar geworden. Geen kleine voetjes meer, maar grote schuiten. Maar nog steeds het liefste kind ooit, met heel veel prachtig haar.

 
ps: S. is een jongen mensen, er bestaan jongens met lang haar!

Middelbare schoolperikelen

~ MB ~ 23 reacties

Ons kind zit op de middelbare school. Via Magister – een computersysteem –  kunnen we elke scheet volgen die hij laat. Zijn huiswerk, zijn cijfers, of hij zijn boeken vergeet mee te nemen, roosterwijzigingen.  Alles is terug te vinden, heel makkelijk. Een soort ‘Big brother is watching you’ dat mijn generatie goddank bespaard is gebleven, wij kenden nog iets van vrijheid. Maar als ouders van nu plukken we natuurlijk wel graag de vruchten van dit alles-in-één-overzicht-systeem.

Maar het kent wel nadelen. Vooral het rooster en hoe je wijs moet worden uit het rooster. Want een rooster is geen constante voor een bepaalde tijd -zoals ik toch echt altijd heb gedacht –  maar een continu wijzigende situatie die je inhaalt als je even niet oplet. Gek worden we ervan. Kinderen krijgen instructies om elke avond te kijken of het rooster voor de volgende dag soms is gewijzigd. Docenten kunnen ziek worden. Oké. Maar docenten gaan ook mee met schoolreisjes of worden bijgeschoold.

De afgelopen week viel er maar liefst 9 uur uit. Bovendien was hij op vrijdag het tweede uur op school gekomen in de veronderstelling dat het eerste uur uitviel. Dat stond immers weer op infoweb. En infoweb is altijd leidend boven Magister mensen, althans zo kregen wij ingeprent. Dus konden kind en ik vrijdag lekker uitslapen, waarna hij naar school fietste om te ontdekken dat het eerste uur niet was uitgevallen. De eerdere roosterwijziging was weer ingetrokken via een mail in magister. Maar dat had hij niet gezien, hij had de roosterwijziging gecontroleerd, gezien dat er een wijziging was en heeft later niet meer gekeken of die wijziging soms was teruggedraaid. Dat verwacht je natuurlijk ook niet. Hij was niet de enige die dat niet gezien had. De docent gaf aan maandag met hem en de andere ‘spijbelaars’ te willen praten, over eventueel te nemen maatregelen.

Nou ben ik niet heel snel kwaad maar toevallig was ik vrijdag net ongesteld geworden en bovendien wind ik me al sinds hij op deze school zit op over het achterlijke communicatiesysteem. Er is mail, infoweb en magister en toch worden we telkens overvallen door wijzigingen die uit de lucht vallen. Verwachten ze soms dat je vastgeplakt aan je laptop zit van minuut tot minuut om te kijken of er iets verandert?

Dus ik stuurde een mail naar de mentor met de vraag hoe dit kon gebeuren. Waarop ik een weliswaar vriendelijk antwoord terug kreeg maar ook de suggestie dat je kind in de ochtend voor vertrek naar school kijkt of er nog iets wijzigt.

Natuurlijk kun je van de kinderen verwachten dat ze in de ochtend na het opstaan even controleren via hun smartphone of er nog laatste momentwijzigingen zijn. Maar als ze eerder het bericht kregen dat het eerste uur uitvalt, gaan ze echt niet tóch een uur eerder opstaan om even magister/infoweb te controleren, voor het geval de les dan toch doorgaat.  Ik vind het absurd om daarvan uit te gaan.

In dit geval vind ik het niet oké dat de docent op deze manier de kinderen heeft geïnformeerd, zo laat nog. Als een les uitvalt kan ik me dat voorstellen, maar andersom – eerst uitvallen en dan weer niet – vind ik vreemd want zo missen sommigen de boodschap omdat ze dus uitslapen. En dan vind ik het helemaal bezopen dat er dan ook nog met de kinderen gepraat moet gaan worden.

Ik wou mijn mouwen al opstropen en op oorlogspad gaan -altijd fijn met gierende hormonen – maar de mentor stuurde een mail terug dat ze niet wist dat de kinderen zo laat waren geïnformeerd en dat ze zou zorgen dat ze niet gestraft zouden worden en dat ze bovendien ging informeren hoe de gemiste les kon worden ingehaald.

Een prima reactie dus. Maar wel een vreemde gang van zaken. Ik kan me bovendien van mijn eigen schooltijd helemaal niet herinneren dat er zo vaak iets uitviel, dat was dan toch echt heel bijzonder hoor als het eens gebeurde! Zoals M. zei deze week, ‘die keren dát het gebeurde, kan ik me nu nog bijna allemaal herinneren.’

Maar goed, ik hoefde niet op oorlogspad. Dus ging ik maar aan de chocola. Da’s altijd goed bij gierende hormonen.

 

Succes

~ MB ~ 20 reacties

Al zo lang als ik me kan herinneren, wil ik trots zijn op mezelf. Dat is natuurlijk voer voor psychologen. Ik kreeg te véél aandacht, te weinig aandacht, de verkeerde aandacht, vul maar in. Ik zal best onzeker zijn en dat willen compenseren door perfectionisme. Maar de helft van de tijd is het streven naar succes volgens mij ook gewoon een ingesleten patroon, waar ik overigens héél hard van af probeer te komen want veel leverde het tot nu toe niet op, een overprikkeld zenuwstelsel niet mee gerekend.

Met verbazing kijk ik soms naar mezelf. Als ik ergens ga werken, dan wil ik degene zijn die de minste fouten maakt, het beste van de afdeling is. Als ik ziek ben, wil ik degene zijn die het beste herstelt, ook al is het een aandoening waar maar 7 % van herstelt. Hoe dan ook, ik ga bij die 7 % horen! Start ik een blog en zie ik dat de bezoekersaantallen stijgen, dan wil ik per se dat de aantallen blijven stijgen. En een blog is dan natuurlijk niet voldoende. Een boek! Ik moet een boek schrijven! Liefst een boek dat goed verkoopt.

Al het mediteren en ademhalingsoefeningen ten spijt, dat streefgedoe van mij levert stress op. Nu was er natuurlijk eerst het streven, toen de stress en toen pas het mediteren. Bijna als mosterd na de maaltijd. Maar de stress verdwijnt niet alleen omdat je het wilt, ook niet na veel mediteren, want gedrag verandert niet meteen.

Toch lukt het wel. Heel langzaam ontdek ik dat ik niet ben wat ik doe, maar dat ik ben omdat ik euh, nou ja, ademhaal. Ik ben die ogen die me aankijken in de spiegel. Het probleem met het gevoel nooit goed genoeg te zijn, is dat ik weet wat de intenties zijn van die vrouw in de spiegel. Een ander kijkt veel platter naar mij. Die denkt: daar ligt die vrouw op de bank die stukjes schrijft. Ze zien wat ik doe. Wat ze niet zien is alle bagage, dromen, intenties en verlangens die ik wél (de hele tijd) voel. Die berg shit is soms zó hoog en zó zwaar dat het geen wonder is dat ik soms bijna niet van de bank af kan komen.

Het enige dat mij tot nu toe redelijk moeiteloos afgaat is moeder zijn (even afkloppen natuurlijk want we staan aan de rand van de puberteit). Ik ben niet de leukste, beste en zeker niet de meest energieke moeder. Maar ik voel vreemd genoeg geen of weinig stress over mijn eigen functioneren. Natuurlijk twijfel ook ik regelmatig of ik de opvoeding wel goed aanpak maar over het algemeen geniet ik er gewoon van. Ik geniet enorm van mijn kind en ik geniet van het moeder zijn.

Laat het moeder zijn nou toevallig het enige in mijn leven zijn waar ik vooraf geen beeld bij had. Al zo lang als ik me kan herinneren, hoorden kinderen niet bij het plaatje van mezelf ‘als ik later groter zou zijn’ wat ik voor ogen had. Ik zag mezelf niet als moeder en was ook helemaal niet van plan moeder te worden. Ik heb dus jaren in mijn dagdromen en fantasieën mijn toekomst ingevuld zonder gedachte aan een kind.

Dat ik tóch moeder ben geworden is werkelijk waar de grootste verrassing van mijn leven. En omdat ik daar vooraf helemaal geen plaatje of beeld bij had, ben ik maar als het ware meegedreven met wat er gebeurde. En dan bedoel ik niet passief gedobber – S. was geen moetje en juist zeer gewenst na een voor mij volkomen uit de lucht vallende behoefte om toch moeder te worden – maar gewoon mee gaan met de stroom zonder te denken dat ik eigenlijk 20 meter verderop moet zijn of dat ik per abuis in het verkeerde water zwem. Ik ben eindelijk eens bezig met wat ‘is’ en niet met hoe het zou moeten zijn. En dat kan ik best wel een groot succes noemen. Mijn grootste succes is dat waarvan ik niet wist dat het er zou zijn.

Het leert me dat verwachtingen een grote belemmering kunnen zijn en dat het echte leven hier en nu is. En dat succes misschien wel het loslaten van het streven naar succes is. Althans mijn succes. Misschien is dat voor een ander niet het geval. Misschien heb jij juist wel een duwtje in de rug nodig.

Wat belemmert jou? Ben jij ook een perfectionist?