De kat-in-de-mand-training en de onderlinge verhoudingen

7 maart 201513 april 2019 ~ MB ~ 6 reacties

Zoals jullie weten vierden we onlangs de verjaardag van S. Vooraf was ik benieuwd hoe dat zou gaan, Gerrie en een huis vol visite. Nou, boven verwachting! Voordat het bezoek kwam had ik hem boven geïnstalleerd met lekkers en water. Ik wilde voorkomen dat hij naar buiten zou rennen als er ineens continu werd aangebeld. Dat doet hij wel vaak als hij beneden is. Hij bleef nu keurig boven en ging na een paar uur bovenop de trap alles eens goed bekijken. Rond etenstijd liep hij naar beneden – het is een kat van de klok – en ging bij zijn bakje zitten wachten. Na het eten vertrok hij naar buiten voor de avondronde.

Het ging dus helemaal super. Dibbes was wel erg geagiteerd. In tegenstelling tot vorig jaar, toen hing hij de clown uit. Maar toen konden we wegens onverwacht stralend weer buiten zitten. Een huis vol mensen is duidelijk wat bedreigender voor Dibbes. Natuurlijk had ik ook hem boven geïnstalleerd, maar Dibbes doet nooit wat je wil dat hij doet en trekt altijd zijn eigen hysterische plan.

De krijg-Gerrie-in-de-mand-training gaat goed. 1,5 week geleden plaatste ik het deurtje in de mand en negeerde dat vervolgens een dag of wat. Daarna deed ik af en toe voorzichtig de deur dicht en meteen weer open. De eerste paar keer vond hij dat best eng en stapte hij snel de mand uit. Maar het wende vrij snel. Nu ben ik zover dat ik, als hij in de mand zoekt naar lekkere hapjes, de deur echt dicht doe en hem soms het lekkers door de tralies aangeef. Hij raakt niet in paniek maar stapt wel zodra het dan kan, uit de mand.

Zodra ik merk dat hij in de mand blijft liggen als ik het deurtje weer opendoe, ga ik de mand een keer met dichte deur optillen en weer neerzetten. Zoals het nu gaat heb ik er wel vertrouwen in dat we hem deze maand kunnen laten castreren.

Tussen de heren ex-zwervers gaat het de laatste tijd een stuk meer ontspannen. Ik zie soms zelfs een voorzichtige poging tot neuzen. Fijne plekken bij elkaar in de buurt maken bevordert de sfeer, dus maakte ik er ook eentje boven en bespoot dat met kattenkruidspray. Gerrie ligt vaak op deze stoel. Binnen 5 minuten nadat ik een lekker kleedje in het witte mandje had gelegd, kroop Dibbes erin. Dibbes is wel iets te groot de mand is weliswaar iets te klein, maar Dibbes kan zich heel goed oprollen. Als Gerrie boven slaapt, ligt Dibbes daar ook. Gaat Gerrie naar beneden, dan hobbelt Dibbes er meestal achteraan. Of dat nu nieuwsgierigheid is, of houd-de-vijand-in-de-gaten weet ik niet, maar het ziet er voor een buitenstaander momenteel vrij relaxt uit.

Geprik met naalden

6 maart 20154 juni 2026 ~ MB ~ 33 reacties

Deze week stond in het teken van S. die jarig was. Dat kan niemand ontgaan zijn omdat ik er 2 keer overschreef (sorry) en we overladen werden met felicitaties van bloglezers, dank jullie wel! We vierden het zondag en hij was dinsdag jarig. Voor het eerst in 10 jaar gingen we niet naar school met een dienblad of mand vol zelfgemaakt lekkers. Best wel vreemd, want dat doe je immers vanaf de peuterspeelgroep, maar op de middelbare school gaat het allemaal heel anders. S. wilde toch trakteren, haalde wat snoep uit de automaat op school en deelde dat uit. Ook had de biologieleraar onthouden dat hij jarig was en die begon te zingen waarna de hele klas meedeed. Woensdag nodigde hij wat vrienden uit om wat te drinken en toen was het klaar.

Ik hield me rustig, ik was zoals verwacht helemaal uitgepoept. De enige activiteit deze week was een gang naar de fysio en naar de acupuncturist. Na de acupuncturist was ik opnieuw helemaal uitgepoept. Ik ben in het verleden ook eens door een acupuncturist behandeld en was erop voorbereid. Wel voelde ik me erna héél erg ontspannen, meer ontspannen dan ik me in jaren heb gevoeld. Of het effect heeft is even afwachten. Ik kom er voor een slijmbeursontsteking in mijn schouder en ook voor de ME. Ik dacht als die man nu eerst even die ontsteking aanpakt, dan gaan we daarna door met de energie. Maar hij doet het andersom.

Een acupuncturist stel een diagnose via een anamnese (vragen stellen over je leefstijl/klachten), een polsdiagnose, een tongdiagnose en door observatie (uiterlijk, geur, lichaamshouding, conditie haar/nagels). Hij vertelde dat hij normaal een ontsteking in de schouder behandelt door de energiepunten die verbonden zijn met de schouder met naalden te activeren. Als de energie weer gaat stromen kan de ontsteking door het lichaam zelf aangepakt worden. 12 jaar geleden heb ik deze werkwijze ook meegemaakt toen ik op deze manier voor een carpaal tunnelsyndroom werd behandeld. Ik had vele fysiobehandelingen en 3 spuiten in mijn pols gehad met corticosteroïden, zonder enig effect en de arts begon inmiddels te praten over een operatie, wat ik niet echt zag zitten. Een vriend van M. die zelf een opleiding tot acupuncturist volgde, verwees me naar zijn docente. Ik had genoeg aan een paar behandelingen en heb nooit meer last gehad tot het in december ineens weer kortdurend de kop opstak, na te veel breien aan te veel truien tegelijk.

Eerst de ontsteking en dan de rest, dacht ik dus, maar hij doet het andersom. Waarom? Na meting bleek er nul voorraad energie te zijn om de ontsteking aan te pakken. Hihi, ja dat voel ik natuurlijk al jaren, ik moest er iets om lachen maar eigenlijk is het natuurlijk om te janken. Nu gaan hij de gewone energie proberen los te maken en als dat lukt, zich richten op de ontsteking.

Voor als je nu denkt waar gáát dit over: acupunctuur is van oorsprong een Chinese geneeswijze en gaat uit van levensenergie die je bij je geboorte hebt meegekregen en die je onderhoudt door voeding en ademhaling. Ziek zijn is in deze beleving geblokkeerde energie. Als de energieblokkade wordt opgeheven, kan de energie weer stromen en kunnen de klachten verdwijnen.

Hij is van mening dat de vertering in de maag en darmen bij mij een probleem is waardoor er geen energie vrijkomt. Dat wil hij nu aanpakken. Op zich vind ik het wel frappant want ik barst natuurlijk van de voedselintoleranties, waar ik niets over heb verteld, en ik heb geen last zo lang ik geen verboden dingen eet. Maar goed is het natuurlijk niet.

Afijn, 10 naalden en 90 minuten later stond ik weer buiten met een voedingsadvies om 3 keer per dag warm te eten, in de ochtend liefst pap, zoals congee (Chinese rijstepap) omdat dit heel verzachtend voor de maag is en herstellend zou werken. Nu eet ik al 2 keer per dag warm, dus 3 keer moet ook wel lukken. Ik eet meestal smoothies of fruit in de ochtend maar wil wel proberen hoe het is om in de ochtend warm te eten. Hartig ga ik echt niet naar binnen krijgen (met uitzondering van een gekookt eitje of roerei af en toe) dus ga ik eens experimenteren met pap van kokosmelk en fruit of zo. En natuurlijk maakte ik ook meteen een congee. Maar dat is best een hele kunst heb ik begrepen, dus de perfecte congee maken heb ik nog niet geheel onder de knie. De eerste versie was een waterige bedoening die weliswaar niet vies smaakte maar na een uur me al deed grijpen naar chocola.

Ik ben wat terughoudend over de behandeling. Er is door mijn eerdere goede ervaring met acupunctuur wel wat vertrouwen, maar ik weet niet of het nu ook gaat helpen. Ik heb sinds ik ME heb zó vaak mijn neus gestoten bij behandelaars en zó vaak gedacht: dit is het! En ik knap van veel behandelingen iets op maar nooit helemaal. Met de behandeling van Gupta ben ik tot nu toe het verst gekomen naast het aanpassen van mijn eetpatroon maar ik sta voor mijn gevoel wat energiewinst betreft, al bijna een jaar stil. Ik kan véél meer dan vroeger maar ben nog steeds altijd uitgeput. En eens een keer op de trein stappen om naar mijn lieve mailmaatje M. te gaan is me nog steeds niet gelukt. Mijn wereld is nog steeds heel klein.

En juist omdat die wereld nog steeds heel klein is ben ik bereid het te proberen. Ik hoef er niet ver voor te reizen en het merendeel wordt vergoed door de verzekering. Ik laat het gewoon over me heen komen en eet pap of iets anders warms ;-).

Ben jij wel eens naar een acupuncturist geweest?

Jarig!

3 maart 20152 maart 2017 ~ MB ~ 74 reacties

Vandaag precies 13 jaar geleden kwam op een zondag ons zonnestraaltje ter wereld. M. en ik waren net opgestaan en scharrelden wat in huis. Bewegen lukte mij alleen nog door te waggelen. Mijn buik was zó groot dat fietsen al lang niet meer lukte, de buik paste niet tussen stuur en zadel. Ik kon met gemak een paar kopjes op die buik zetten. Al was daar meestal geen plek,want kat Dorrit lag er vaak op. Volgens mij dacht ze dat ze S. moest uitbroeden.

Nét toen M. om een uur of 11 lekkere broodjes ging halen (de bakker was in Amsterdam op zondag open en verkocht schofterig lekkere croissantjes), braken de vliezen. Hij ging evengoed die broodjes halen want het zou vast een lange dag worden.

Grappig genoeg had ik vooraf een beeld van een rustige intieme thuisbevalling met M. erbij en hooguit 1 vroedvrouw maar dat het zo’n drukte zou worden in die kleine slaapkamer van ons, had ik niet verwacht. S. kwam ter wereld met twee vroedvrouwen (de eerste was klaar met haar dienst en werd afgewisseld door vroedvrouw 2 maar 1 wilde niet meer weg want het was nogal spannend), de kraamhulp die al was gearriveerd, 2 man ambulancepersoneel omdat het inmiddels wat kiele kiele was en ik eigenlijk naar het ziekenhuis moest en natuurlijk M. als vader-in-spé. O, ja én kat Dorrit, die me bewaakte met haar leven. Best een enorme drukte dus.

Toen ik M. leerde kennen, bleek hij een enorme Feyenoordfan te zijn. Als kind van een vader die nooit sport keek, had ik geen flauw idee wat dit inhield, fan zijn. Daar kwam ik al snel achter. Dat S. geboren is tijdens een wedstrijd Ajax-Feyenoord, kán dan ook alleen maar een curieuze speling van het lot zijn, vinden jullie ook niet?

Afijn, de baby van toen om 20.10 geboren in de avond, is vandaag 13 jaar geworden. Geen kleine voetjes meer, maar grote schuiten. Maar nog steeds het liefste kind ooit, met heel veel prachtig haar.