Maand: augustus 2016

Zaterdag

~ MB ~ 5 reacties

Dit weekend hopen we op beter weer. Deze week had ik het zó koud dat ik alvast mijn kledingkast heb gereorganiseerd en wat warmere truien tevoorschijn haalde. Maar het schijnt dat er zonnige dagen aankomen. Het plan bij ons is om als ik me goed genoeg voel dit weekend naar de bioscoop te gaan, naar de net uitgekomen nieuwste film van Woody Allen. En verder natuurlijk lekker lezen en met de katten knuffelen, busines as usual dus ;-). Hebben jullie trouwens gezien dat Izerina weer is begonnen met bloggen? Haar nieuwe blog vinden jullie hier: onderdemijmerboom.

Hebben jullie leuke plannen? In ieder geval heel fijn weekend allemaal!

Ritme tijdens de vakantie

~ MB ~ 9 reacties

Maanden kijken we uit naar de zomervakantie. Lekker uitslapen, geen verplichtingen, kans op mooi weer, wat meer leuke uitjes. Maar als het zover is ben ik er meestal na een paar weken helemaal klaar mee en verlang ik naar het begin van het schooljaar. Herkenbaar?

Dat komt volgens mij door het ontbreken van een ritme. Dus probeer ik dit jaar gewoon mijn normale ritme te blijven volgen. Ik zet doordeweeks de wekker gewoon op mijn normale tijd en houd de rest van de dag ongeveer het normale ritme aan. Doe ik iets met kind (even naar de stad, ijsje eten, bioscoop) dan pas ik mijn routine iets aan (lees: dan laat ik iets anders vallen).

Bovenal hobbel ik niet achter het patroon van puber aan, wat ik voorgaande jaren wel deed. Zonder in details te treden kunnen we wel constateren dat het een echte puber is inmiddels en uitslapen een favoriet tijdverdrijf is. Dat heeft een puber blijkbaar nodig maar leidt bij mij alleen maar tot algehele lamlendigheid. Nu ik meer mijn eigen gang ga en ook tijdens de vakantie meer mijn eigen ritme volg, voel ik me prettiger, minder verstoord. Echt fijn.

Het heeft me na de terugreis wel even tijd gekost om te herstellen. Ik voelde me op vakantie in eerste instantie heel redelijk alleen ik sliep heel slecht. En dat zette zich door. De thuisreis hakte er erg in en na thuiskomst bleef het slechte slapen. Best jammer, want het slapen ging juist weer goed na jaren van ellende. Maar nu begint het weer wat bij te trekken en komt er iets ruimte.

Mijn ritme van nu is opstaan, krantje lezen en ontbijten. Dan douchen, aankleden en even bijkomen. Een klein loopje doen. Dan even laptop of zo. Na de lunch een rustpauze en meditatie. In de middag wat kleine dingen in huis doen, tussendoor rusten, dan koken, even wat gezinstijd en dan is het weer bedtijd. Ga ik met kind even naar de stad om wat te doen dan zorg ik ervoor dat ik of niet hoef te koken of de was oversla of zo.

Wat scheelt is dat er verder geen verlichtingen zijn, geen voetbaltrainingen om rekening mee te houden, geen schoolverplichtingen maar ook geen dokters- en fysiobezoeken voor mij momenteel. We kunnen dus alles per dag nemen en aanpassen aan de energie die er is. Best fijn zo!

Heb jij in de vakantie een heel ander dagritme? Doet dat je goed of gedij jij ook beter bij regelmaat?

Wat is het waard?

~ MB ~ 30 reacties

Als kind was S. dol op de kermis. Al die lichten en attracties, de suikerspinnen! Wauw. De meeste kinderen zijn er dol op. Elk jaar ging M. met hem een rondje kermis doen. Ook Oma nam hem mee en zo werd de kermisbehoefte goed bevredigd. Dat ‘rondje doen’ is nogal wat, want de jaarlijkse kermis in Hoorn is gigantisch groot en ook echt cultureel erfgoed. Vanaf de vroege Middeleeuwen werden er hier grote jaarmarkten gehouden die werden opgeleukt met artiesten, poppenspelers, muzikanten en goochelaars.

Nu hij ouder is, gaat hij met vrienden. In plaats van dat we hem nu geld meegeven, betaalt hij zelf voor zijn kermisbezoek dat hij spaart van zijn zakgeld. Zo leert hij uitkomen met wat er binnenkomt. Oma heeft hem wel ook dit jaar weer wat toegestopt net als voorgaande jaren, dus er is meer dan genoeg te besteden.

Maar, het boeit hem niet meer zo. Kwam hij vorig jaar al wat gedesillusioneerd terug, dit jaar was hij nog duidelijker. Het is hem te duur. Een toegang  van €5 voor een rad of een zwiepding trekt hem niet. Niet als de pret soms al na 5 minuten voorbij is. Wat hij ervoor krijgt, staat niet in verhouding tot wat het hem kost – vindt hij -en dus hield hij het merendeel van zijn geld in zijn zak.

Ik vind dat wel fijn. Niet dat hij zijn geld in zijn zak houdt – voor mijn part geeft hij alles uit – maar dat hij zo goed voelt wat het hem waard is. Dat is echt een persoonlijke kwestie want hij geeft wel zonder met zijn ogen te knipperen €11 euro uit om ons te trakteren bij de plaatselijke ijssalon. Een ijsje is toch ook binnen een mum van tijd op en klaar, net als een ritje in een reuzenrad. Maar het één levert hem duidelijk meer op dan het ander.

De vriend met wie hij onlangs naar de kermis ging, werkt bij een bollenboer. De laatste drie weken van de vakantie alle dagen en tijdens het schooljaar alle zaterdagen. Deze jongen zat hier thuis te vertellen wat hij verdient met zijn bijbaan. Ik zie S. dan verlangend kijken, het lijkt hem ook wel wat. Later hadden we het erover. ‘Vraag je af wat je vrije tijd je waard is’ gaven we hem mee ter overweging. ‘Meer geld is fijn. Veel vrije tijd is ook fijn. Je hebt weliswaar minder te besteden maar kunt wel als het mooi weer is zeggen dat je lekker gaat zwemmen. Wat wil je gaan doen met het geld?’ Hij heeft namelijk momenteel niet echt een concreet spaardoel. Dat helpt wel voor de motivatie denk ik, om het vol te houden.

Ik ben benieuwd waar hij voor kiest.  Ikzelf was 16 jaar toen ik erbij ging werken en pakte bij mijn eerste vakantiebaan 3 weken waxinelichtjes in bij Verkade, om daarna meteen op tienertoer te gaan van mijn eigen verdiende geld. Later heb ik jaren op een tuincentrum als zaterdag- en vakantiekracht gewerkt en weer later ging ik als alphahulp schoonmaken bij bejaarden en werkte ik als privékokkin. Het waren – buiten het inpakken van de waxinelichtjes – leuke bijbanen waar ik veel van heb geleerd.

Hoe oud waren jullie toen jullie voor het eerst een vakantiebaan hadden, naast school of studie?

Zachte heelmeesters bereiken meer

~ MB ~ 10 reacties

Afgelopen woensdag stond er in de Volkskrant een interessant artikel over zorgverzekeraar CZ die het aantal oninbare posten gigantisch zag dalen na een andere aanpak van klanten met een betalingsachterstand. In plaats van dreigen wordt er tegenwoordig na een achterstand van een maand al contact opgenomen met de klant om te vragen wat er aan de hand is. Hiermee wordt erger voorkomen want er wordt sneller dan in het verleden een betalingsregeling getroffen die ook vaker haalbaar is voor de klant. Het is maatwerk.

Vind ik echt fijn om te lezen. Ik heb me zo vaak verbaasd over hoe dat gaat, in de wereld van deurwaarders. Want achter schulden zit vaak een verhaal en een reden. Gedrag verandert niet zomaar na dreigbrieven en boeterentes. Veel situaties escaleren. De oorspronkelijke schuld staat dan niet in verhouding tot de berg die er ontstaat als incassobureaus zich ermee gaan bemoeien. Want de uiteindelijke schuld bestaat vooral uit boetes, incasso- en deurwaarderskosten.

Zelf heb ik in het verleden van dichtbij mee gemaakt hoe snel iets kan escaleren. Het probleem is natuurlijk wel dat de meeste mensen die een schuld hebben dat niet bij één instantie hebben. De gemiddelde schuld is €38.500 en die heeft de schuldenaar dan bij 14(!) verschillende schuldeisers.(*) Ze betalen dus niet alleen de zorgverzekering niet, maar slaan ook de woningbouwvereniging over of de energieleverancier. Komen de postorderbedrijven er nog bij. De ene instantie weet niet van de andere instantie, dat probleem blijft. En de persoon met schulden heeft zelf het overzicht ook niet.

Maar dat een zorgverzekeraar het voortouw neemt en op een andere manier mensen met een achterstand benadert vind ik positief. Voor de verzekeraar zelf pakt het trouwens ook goed uit. In 2010 was het verlies door premieachterstand 20 miljoen, in 2015 was dat 10 miljoen. Straffen werkt niet. Helpen wel.

CZ heeft zich samen met een aantal andere grotere bedrijven zoals energieleveranciers, telecomaanbieders, woningbouwverenigingen maar ook een aantal deurwaarders aangesloten tot een groep die zich ‘Van schulden naar Kansen’ noemt. Ze hebben zelfs een ethisch manifest opgesteld. Het probleem is wel dat iedereen zich hierbij kan aansluiten en dat bedrijven zelf kunnen toetsen in hoeverre zij aan het ethisch manifest voldoen.

Niet dat ik ervoor ben dat iemand de deelnemers van dit initiatief gaat controleren maar het is – hoewel een mooie stap – nu nog wel erg vrijblijvend en het zegt nog weinig over hoe individuele medewerkers van de deelnemende bedrijven omgaan met klanten met een betalingsachterstand. Uiteindelijk gaat het erom of die ene medewerker jou nog als mens ziet met een probleem in plaats van dat hij je ziet als een oninbare factuur.

(*) bron: http://www.deltalloydfoundation.nl/2016/01/manifest/

10 jaar Moos

~ MB ~ 9 reacties

Vandaag 10 jaar geleden koos Moos ons huis uit om aan te lopen. En wat was het een schot in de roos. Twee dagen daarvoor was mijn vader overleden en wat bracht dit kleine katertje een pret in ons huis vol verdriet. Net als al onze katten, kwam Moos ook met wat bagage. Dit keer in de vorm van een zeer ernstige navelbreuk. Natuurlijk hingen we in de buurt overal foto’s van hem op en meldden hem bij Amivedi aan en maar niemand belde op of aan om deze kleine zwarte kat met een overduidelijk probleem op te eisen..

Op de dag van de crematie van mijn vader brachten we hem voor de plechtigheid naar de dierenarts en erna haalden wij hem geopereerd, gechipt en gecastreerd weer op en kon zijn leven als huiskat beginnen. Was hij in het begin nogal dominant en had hij last van mood swings, de laatste jaren is hij steeds liever en zachter geworden, ook naar andere katten toe. De zwervers werden getolereerd en opgenomen. Zolang hij lekker eten en een aai op zijn tijd krijgt is het goed voor Moos.

Jarig

~ MB ~ 32 reacties
49
is maar een getal.
In mij
leeft nog steeds
een spring-in-‘t-veld
van 7 jaar
die lang nadenkt
over wat ze wil worden,
en doen,
niet kan kiezen
en uiteindelijk gaat
voor de meest impulsieve 
en ondoordachte weg.
Omdat het goed voelt.

49 jaar en
nog steeds weet ik
niet veel.
Wat ik wél weet,
is wat ik wil hebben
voor mijn verjaardag:
Een betere gezondheid.
Een chocoladetaart,
een paar lieve mensen
om me heen.
De onverstoorbaarheid
van een kat.
De humor van mijn vader,
de sprankelende uitstraling
van mijn fysiotherapeute.
Wat van de levenswijsheid
van Vlasje,
het observatievermogen van Izerina,
het opgeruimde huis van Valhalla,
de sportiviteit van Mariimma,
het doorzettingsvermogen van Zuinigaan,
de ondernemingslust van het Rijke Wijf,
de inhoud van de boekenkast van Ogma,
en de looks van Lorelai Gilmore.

10 jaar

~ MB ~ 17 reacties
4 augustus 2006
ging mijn vader hemelen.
Na jaren
van ziek zijn,
ziekenhuisbezoeken,
steeds meer hulpmiddelen
en steeds minder lucht
was het dan toch zo ver.

Tien jaar.
Dat is een zee
aan herinneringen
en momenten.
Tien jaar is lang.
Ik woon inmiddels
in een ander huis
met vier katten
die hij niet kent.
Maar dat zou hem
niet verbaasd hebben,
dat weet ik wel.;-)

Will Brandt
bleef grapjes maken
tot zijn laatste snik
en met zuurstof
die uit een tank
en een slangetje kwam.
Hij zocht naar ruimte
die er niet was
en leefde jaren
in geleende tijd.
Eigenwijs,
grappig
en soms ook irritant,
want botsen,
nou,
dat konden we goed.

Bij het afscheid
van mijn vader
vroeg ik aan iedereen
‘doe je ogen dicht
en denk aan Will
zoals je hem het liefst zag’.
<!–[if !mso]>st1\:*{behavior:url(#ieooui) } <![endif]–>
Mijn herinnering
aan hem
is op een camping,
ongetwijfeld in Frankrijk.
Het regent
en papa en ik
lopen wat rond.
Ik weet nog 

dat ik me trots voelde,
zo lopend met mijn papa,
zomaar.
Ik weet nog 
hoe het voelde,
nog steeds,
echt.

Orde in de chaos

~ MB ~ 11 reacties

Net als ieder mens, barst ik van de tegenstrijdigheden. Hoewel een chaoot van nature, heb ik wel een enorme voorkeur voor lijstjes en overzichten om de ‘boel onder controle te houden’. Maar omdat lijstjes te prikkelend werken op mijn manische brein, heb ik ze afgeschaft. En dus doe ik meestal maar wat, overigens meestal naar volle tevredenheid. Ik houd van een opgeruimd huis maar niet van opruimen. Ik ben meer een verplaatser dan een opruimer maar wind me tegelijk op over de verzamelwoede van kind die als een hamster alles wenst te bewaren, tot de papieren zak waar ijs in wordt vervoerd van zijn favoriete ijssalon aan toe.

Afgelopen jaar hebben we beetje bij beetje opgeruimd in dit huis. Dat werd bespoedigd doordat het ernaar uitzag dat we tijdelijke huisgenoten zouden krijgen (mensen, geen katten). Dat ging niet door omdat er gelukkig een prachtig huis voor ze werd gevonden, maar het positieve effect was wel dat er flinke opruimslagen zijn gemaakt. Het staat nog steeds behoorlijk vol maar vooral met dingen die we echt wel gebruiken.

Nu is het tijd voor een volgende ronde en dat is digitaal opruimen. Ik ga beginnen met de foto’s. Digitale camera’s zijn leuk maar het nadeel is dat je zo 50 foto’s achter elkaar neemt en die vervolgens allemaal overzet op de laptop. Waar er niets mee gebeurt behalve ruimte innemen. En als die ruimte te groot wordt, dan worden ze overgezet naar een externe schijf. Maar dat is dan toch enigszins vergelijkbaar met fysieke spullen verplaatsen naar het rommelkamertje. Doe ik dat, dan weet ik vrijwel zeker dat ik er nooit meer naar omkijk.

Heb ik de foto’s uitgezocht, dan ga ik onze administratie op de computer eens goed aanpakken. Het is heus geen verschrikkelijk zooitje maar het is wel zo dat ik soms erg lang moet zoeken voordat ik het juiste bestand heb gevonden. Dat kan vast beter. Bovendien heb ik mezelf aangewend om de meeste contracten en polissen en zo, in een mapje in onze mail te gooien. Dat is niet slim want onze laptops zijn meerdere malen gecrasht en natuurlijk kun je dan nergens meer bij. Na aanschaf van een nieuwe laptop bleek de veronderstelling dat er niets aan de mail zou zijn veranderd onjuist want we waren alles vanaf een bepaalde datum kwijt. Omdat me dat niet een keer gebeurde maar meerdere malen, moet ik dat toch echt anders gaan doen. Want we hebben ook al jaren een externe schijf. Waar ik braaf elke maand (nou ja, twee keer per jaar toch zeker) braaf alle computerbestanden naar kopieer. Dus, ik heb iets te doen!

Beginnen met de foto’s dus! Uitzoeken, ordenen en dan fysieke fotoboeken maken per jaar. Zodat we die dan nog eens af en toe uit de kast kunnen halen en bekijken. Is het plan. Wish me luck, want het zijn echt duizenden foto’s en ik ben er inmiddels achter dat ik de foto’s van twee vakanties kwijt ben….