Of hij onze ramen ook even moest doen nu hij toch bezig was, vroeg hij vanuit de tuin van de buren 1,5 jaar geleden. Wij zaten al 2 jaar zonder glazenwasser nadat we de vorige de laan hadden uitgestuurd omdat ik hem eng vond. Dát had ik natuurlijk niet gezegd tegen hem – veel te eng die gozer, weet jij veel hoe hij reageert – maar ik had een lulverhaal opgehangen over crisis, geen geld en ander leed. Ik had niet voorzien dat de man voor mijn ogen in elkaar zou storten en zelfs aanbood voor de helft van de prijs het te blijven doen (dat krijg je als je zo overtuigend liegt) maar ik hield voet bij stuk en me vast aan M. die me met veel overtuiging had verzekerd het voortaan zelf wel te doen, de ramen lappen.

En dus was het in geen twee jaar gedaan. Op zich best praktisch, geen inkijk van buitenaf, maar toch. Dus klom de nieuwe glazenwasser de trap op, ging aan de slag en na afloop gaf ik hem nogal beschaamd het dubbele van wat hij vroeg aangezien het niet bepaald een snel tussendoor klusje was geweest. Ik vroeg hoe vaak hij kwam en zei dat we alleen zijn diensten voor de bovenkant voorzijde van het huis nodig hadden. De rest deden we zelf. Nou ja niet dus, maar de mogelijkheid bestaat altijd. Dát is de knieperd in mij die het vertikt geld uit te geven aan iets wat we in potentie zelf kunnen. Maar zelf kunnen doen en willen doen zijn twee verschillende dingen.

De nieuwe glazenwasser is een apart geval. In principe komt hij eens in de 6 weken. Maar soms staat hij ook na 2 weken al weer op de stoep of blijft hij zó lang weg dat ik mezelf al googlend  terug vind op de trefwoorden glazenwasser, val, trap, verdwenen, West-Friesland. Er valt geen peil op te trekken en het hangt ook een beetje af van zijn bui, volgens mij.

Consuminderaar als ik ben hield ik vast aan mijn wens alleen de ramen aan de voorkant te laten lappen tot ik erachter kwam dat de beste man niet uit Hoorn komt maar uit Bovenkarspel of Hoogkarspel (ben even vergeten welke van de Karspels). Op de fiets. Met zijn ladder. En emmer. Die dan al miraculeus gevuld is. Voor de niet kenners onder jullie van de geografie van de streek, dat is toch echt wel zo’n 50 minuten fietsen.

Dus lapt hij nu alles. En eigenlijk vind ik dat wel heel fijn. Dat is in ieder geval een klus waar we ons nooit meer druk om hoeven te maken. Alhoewel. Vorige week stond hij weer op de stoep, na 2,5 maand afwezigheid. Hij vroeg of hij na het lappen de ladder even bij ons in de tuin achter mocht laten. Hij ging naar huis en zou de volgende dag terug komen om andere Hoornse huizen te lappen. Dat scheelde fietsen met ladder op zijn rug. Tuurlijk joh, leg maar neer. En daar ligt die ladder nu. In de steek gelaten. Te wachten tot zijn baasje hem haalt. En ik me maar weer afvragen hoe het toch met de glazenwasser is……