Even een update voor de geïnteresseerden. Ik kreeg best veel mailtjes met vragen over Dibbes. Trek je nóg meer praat over katten niet, kom dan morgen weer terug. Dan plaats ik een terugblik op ons financiële 2017 (misschien ook niet, zie net dat ik mijn concepttekst kwijt ben 😅).

De ingreep viel dus mee. Geen snijwerk aan zijn oogleden met erna hechtingen maar een laseroperatie. Het herstel gaat dus beduidend sneller dan verwacht. Hij was wel wat beroerd en ontdaan want er zijn meteen drie kiezen getrokken en dat is natuurlijk best pijnlijk.

Ik had met de dierenarts afgesproken dat ik erbij mocht zijn bij het in slaap brengen én weer wakker prikken. Dibbes was zo mak als een lammetje op de onderzoekstafel (daarbij een beetje geholpen door de alprazolam) en kroop zowat in mij voor steun. Hij viel letterlijk in mijn armen in slaap. Iets wat mij nogal ontroerde want in het echte leven mag ik hem niet optillen, dat vindt hij te eng.

Het wakker maken ging wat moeizaam. Hij had moeite om wakker te worden en kreeg een heftige trilaanval. Ik heb heel lang half gekropen in het bijkomhok gezeten en hem flink moeten wrijven, om warm te worden. Dat lukte niet goed ondanks de vier doeken om hem heen en de lekkere warme kruik.

Maar uiteindelijk was hij dan toch warm en wakker genoeg en mochten we weer naar huis, met een batterij aan pillen en druppels. Dát was meteen wat maakte dat de dagen erna wat stressvol waren, ondanks dat de ingreep zelf dus meeviel. Alles bij elkaar waren er 9 momenten per dag dat we iets met hem moesten doen qua medicatie. Dat is best heftig voor een kat die zich niet jofel voelt. Natuurlijk deden we één en ander door zijn eten maar daar kon niet alles doorheen.

Dibbes verstopte zich dus bij voorkeur zo veel mogelijk en als we alleen al naar hem keken, rende hij weg. Maar gelukkig kregen we in de loop van het weekend er een routine in hem tóch te pakken te krijgen. En ik heb zaterdag met de dierenarts overlegd en in plaats van vier keer per dag zijn ogen druppelen, mochten we naar twee keer per dag. Dat scheelde al 2 stressmomenten. Zijn ogen zien er namelijk prachtig uit. Ze staan weer mooi open en er komt geen vocht meer uit.

Op oudejaarsdag lukte het ook weer om hem alaprazolam te geven, een kalmeringsmiddel. Dat was echt nodig aangezien hij al hypernerveus en achterdochtig was door de voorgaande dagen. Die pil doet wonderen voor hem en hij bracht oudejaarsavond gewoon beneden door. Super speels, hij probeerde zelfs in de kerstboom te klimmen. Het geknal deed hem weinig.

Gisteren mocht hij in de loop van de dag weer naar buiten en daarmee keerde onmiddellijk de normale blije Dibbes terug. Voor de zekerheid rende hij het eerste kwartier van zijn vrijheid ongeveer 15 keer door het kattenluik en weer terug. De blijdschap over zijn herwonnen vrijheid was enorm.

Nu nog twee keer antibiotica toedienen. Pijnstilling en druppelen gaat nog even door maar dat is te overzien. 12 januari gaan we terug naar de dierenarts voor een oogcontrole. De hoop is dat dan de vreemde vlekken in zijn ooghoeken ook zijn verdwenen, nu de irriterende haartjes zijn weggehaald. Die vlekken waren kleine beschadigingen. De druppels zijn er onder andere voor om dat de genezen.

Hebben we dat ook weer gehad. Ik ben blij dat mijn onderbuikgevoel duidelijk genoeg was om niet te negeren. Ik ben snel overbezorgd, zeker als het om de katten gaat. En de tekenen dat er iets mis was waren minimaal. Maar ze waren er wel.

Qua kosten was het een flinke aderlating. Hoewel de ingreep voor Dibbes zelf gelukkig minder heftig was dan verwacht, maakte dat qua duur narcose niet uit. Het laseren luistert nauw en er zijn natuurlijk drie kiezen getrokken. Ook tijdrovend. Dus we mochten €343 afrekenen. Lang leve de buffer. Dibbes is inmiddels met recht de duurste kat die ik ooit heb gehad. Maar hij is elke cent waard…

Ga ik zelf de komende tijd hopelijk flink bijkomen. Het is in mijn rug geschoten. Misschien door de stress, misschien doordat ik donderdag heel lang in een hele rare houding heb gestaan bij het wakker maken van Dibbes.

Tot zover!