Een verhaal over een zieke kat, in de avond iets doen en wat dat met mijn brein doet. Hou jij niet van katten en heb je niets met ME/CVS of persoonlijke verhalen, dan raad ik je aan op het kruisje in de rechterbovenhoek te klikken. Poef, weg ben ik dan! Zo simpel kan het zijn.
Gisteren was het zo ver: we moesten de schildklier- en leverwaarden van kat Smoes laten controleren. Na drie weken medicatie was er de hoop dat hij stabiel is en dat hij zo snel mogelijk geopereerd kan worden.
Vooraf zag ik het wat somber in. Hoewel ik best vaak gebeurtenissen optimistisch benader, kan ik bij vlagen echt een enorme zwartkijker zijn. Een van mijn grootste talenten is toch wel het bedenken van allerlei doemscenario’s in de categorie ‘als dit, dan dat’. Dat heeft voordelen en nadelen. De nadelen zullen duidelijk zijn. Het voordeel is er toch ook. Krijg ik dan tegenvallend nieuws dan is het in de meeste gevallen véél minder erg dan ik had bedacht en heb ik er bovendien ook al een planning op losgelaten en schakel ik vrij makkelijk over op de nieuwe realiteit.
Dus schakelde ik gisteravond na de uitslag moeiteloos over op plan B: niet nu opereren maar over drie weken, als de uitslag dan gunstiger is.
Wat daaraan vooraf ging was dat ik gedurende de dag steeds meer hyper werd. Dat kwam door een combinatie van me zorgen maken om mijn kat én het vooruitzicht van een activiteit in de avond. Na 6 uur de deur uitgaan doet mijn brein veranderen in een discotheek vol herrie, discobollen en lichtflitsen. De wetenschap dat een avondactiviteit vrijwel altijd voor een terugslag zorgt én dat die terugslag soms weken duurt, maakt me dan niet heel relaxt. Natuurlijk hadden we beter overdag een afspraak kunnen maken maar het kwam nu zo uit vanwege allerlei redenen – die ik niet ga uitleggen anders wordt dit stuk nog onleesbaar langer- om naar het inloopspreekuur in de avond te gaan.
Vanzelfsprekend weet ik dat het slimmer is om me geen zorgen te maken over een activiteit in de avond. Je zorgen maken voegt niets toe. Ik weet tóch wel dat die terugslag komt, dus mens maak je niet druk ! Zeg ik wel 100 x tegen mijzelf. Maar ik ben niet voor niets doof hè. En hardleers.
Dus veranderde ik in de loop van de dag in een stuiterbal. Dan ga ik volslagen ongecontroleerd dingen doen. Maar bedenk me ook ‘ineens’ dat we moeten eten voor we naar de dierenarts gaan en dat ik niets heb bedacht dus soep uit de vriezer haal. En die vergeet te ontdooien.
De drie rustmomenten die ik toch had, zorgden niet voor een kalmer brein. Rusten of mediteren als ik zo hyper ben heeft dan soms juist een averechts effect. Dus zorgde ik voor afleiding en keek een hele zielige film op Netflix. Ik had vooraf niet verwacht dat het zo’n tearjerker zou zijn en ik had voor een goed gevoel beter naar oude afleveringen van de Gilmore Girls kunnen gaan kijken. Want nu was ik én hyper én down. En óók nog ongesteld, over leed gesproken.
Op naar de dierenarts. Omdat ik al zo doorgedraaid was, was ik totaal niet alert op mijn eigen gedrag. Dus was jij gisteravond bij de dierenarts? Ik was die praatzieke vrouw die met iedereen stond te ouwehoeren alsof ik energie had voor tien. Ik deelde mijn energie en aandacht uit alsof het niets was. Hier, pak aan! Jij ook wat? Komt het!
Ergens registreer ik mijn eigen gedrag nog wel maar toch ook weer niet. Of zo.
Dus tegen de tijd dat we de behandelkamer binnen kwamen was ik al helemaal doorgedraaid en toen moest het feest nog beginnen. Als in alert kunnen zijn, de vragen kunnen stellen die we nog hadden over de operatie.
En je vriend dan? hoor ik jullie roepen. Ja, die was mee. Stelde ook vragen. M. is bepaald geen watje maar heeft wel in de loop der tijd geleerd dat er met mij op dit soort momenten niets valt te beginnen, laat staan dat ik me laat corrigeren. Wat zeg ik, de kans is groot dat als hij dan zou vragen of ik niet wat rustiger aan zou moeten gaan doen – als in hou jij je klep eens – ik besluit om in de lampen te hangen. Uit pure recalcitrantie. Dat is mijn hysterische brein hè. Op andere momenten ben ik zo mak als een lammetje (kuch).
Goed, de behandelkamer en de dierenarts. We hadden een goed gesprek, we konden al onze vragen stellen, het bloed werd afgenomen, de schildklier gepalpeerd (voelde beduidend minder dik), hij werd gewogen (150 gram aangekomen, jeej!) en toen gingen we weer op huis aan.
Later die avond belde de dierenarts op met de uitslag. Wat ze zag was een aanzienlijke verbetering maar niet voldoende om nu te opereren. Eerst nog 3 weken medicatie, nu 3 pillen in plaats van 2. Zijn ontlasting in de gaten houden. Slappe brij duidt op slechte vertering en komt door de vraatzucht en op hol geslagen stofwisseling. De verwachting is dat als deze lijn zich doorzet, hij half juli kan worden geopereerd en hij voldoende tijd heeft om te herstellen voor onze vakantie. Duimen maar.
Natuurlijk zou ik na dat gesprek moet inzakken als en plumpudding. Taak volbracht, koppen dicht en instorten maar. Maar zo werkt dat niet. Mijn brein geeft naar verwachting pas overmorgen ‘sein veilig’. Wat dat betreft geldt ‘ervaringen uit het verleden zijn helaas zeker een garantie voor het heden’. Dus de komende tijd blijf ik nog hyperalert. Tot ik overmorgen waarschijnlijk doodmoe en inmiddels minder alert tegen een deurpost oploop en dan in één klap instort.
Niet vreemd dat ik nauwelijks sliep vannacht. Mijn lijf lag letterlijk na te schokken. En vandaag weet ik dat ik moe ben maar ik voel het niet. Omdat de impulsen dat ik iets moet doen groter zijn. Moet wat doen! Ramen lappen, keuken reorganiseren. Liefst iets groots.
Gelukkig weet ik wat er gebeurt als ik dat doe. Ik til namelijk nog geen wasmand op. Dat heeft een reden dus ik moet zeker niet zomaar het huis gaan reorganiseren. In plaats daarvan deed ik wat regeldingen, schreef dit stukje en rekende uit waar dat geld voor de operatie nu weer vandaan moet komen. Deed ik toch iets 😉 .
En Smoes? Die leeft nog steeds in de zevende hemel met zijn vele eetmomenten en de extra aandacht die hij krijgt. Ieder geval iemand helemaal blij in dit huis.
Min of Meer 
Sterkte met het vervolg
Vriendelijke groet,
LikeGeliked door 1 persoon
Het weten dat je jezelf niet druk moet maken, dat dat geen zin heeft en zonde is van je energie, en het vervolgens NIET (kunnen) doen is heel herkenbaar. Nu zijn de gevolgen bij mij dan wat minder heftig dan bij jou, dus dat lijkt me wel extra pittig. In ieder geval fijn dat het eigenlijk best wel heel goed lijkt te gaan met Smoes, naar omstandigheden dan! Het zou fijn zijn als dit zo doorzet en hij inderdaad geopereerd kan worden en kan herstellen voor jullie vakantie!
LikeGeliked door 1 persoon
Pff wat een verhaal weer! Veel sterkte voor jou en Smoes.
LikeGeliked door 1 persoon
Wat een gedoe is het toch wanneer je lijf aan de ene kant enorm veel adrenaline aanmaakt maar het vervolgens dagen duurt voordat dit weer uit je lijf is en je vervolgens instort als een plumpudding.Tenminste zo werkt het bij mij bij Ptss.
Wens jou en de poezen voor nu een rustige dagen toe met lichtpuntjes. Sterkte!!!
LikeGeliked door 1 persoon
Goh wat lijkt me dat lastig allemaal zeg. Goed dat je zelf dan wel weer hoe het werkt en hoe je ermee om moet gaan. Hoop dat je je snel weet beter voellt.
Over Smoes: ze kunnen dus pas opereren als hij weer wat aangekomen is enzo?
LikeGeliked door 1 persoon
Idd. En vooral als de schildklier waarden en leverwaarden binnen de norm zijn. En zijn hart rustiger is. Nu moet dat als een dolle werken. Een operatie is dan te riskant.
De waarden moeten stabiel zijn zodat na de operatie het overgebleven schildklierstuk het gewoon kan oppakken.
LikeLike
Nou, gelukkig zit er wel vooruitgang in. Ik ga er voor duimen. 👍
LikeGeliked door 1 persoon
Is er geen mogelijkheid, dat M. alleen naar de dierensrts gaat, dat bespaart jou heel wat stress en een terugval?
LikeGeliked door 1 persoon
Ja dat is heel goed mogelijk. En neem ik me elke keer voor 😊😚
LikeLike
Haha, dat zie ik al helemaal voor me (omdat ik dat hyper zijn dan ook zo herken): dan loop je je thuis te verbijten, het hele huis door te werken en M. 10.000 keer te bellen om er zeker van te zijn dat ie alles wel vraagt, ondanks dat je weet dat hij dat echt wel doet 🙂
LikeGeliked door 1 persoon
Dat hysterische ken ik wel ja.
Fay heeft volgende week diploma-uitreiking. Tot half 11. Wat natuurlijk uitloopt. Op een dinsdagavond. Ik weet nu al dat ik woensdag als een storthoop ben. En begin me nu al ‘zorgen’ te maken.
Geheid dat ik volgende week me minstens zo ga gedragen als jij 😉
LikeGeliked door 1 persoon
Zo herkenbaar he..hier hebben we een hond die steeds in haar mand plast, zomaar ineens. Dus we moeten met haar naar de dierenarts. In mijn gedachten is ze al geopereerd..ongeneeslijk ziek , of heeft een hele dure gedragstherapeute nodig. Heel handig zo”n hysterische brein…not…Succes met instorten 😉
LikeGeliked door 1 persoon
Als het met de kat maar goed is, dan heeft het nog nut gehad 😉
Mijn man behoed mij ook nooit voor erger, dat stoort mij wel eens. Maar hij zal ook wel van mening zijn dat het geen zin heeft….
LikeGeliked door 1 persoon
Heel herkenbaar hoewel het bij jouw extremer is dan bij mij. Ik moest lachen om je stuk, je houd me een spiegel voor. Ook ik had vanmiddag zo’n episode.
Ik zag de weervoorspelling en de komende tijd wordt het heet. Ik haat de zomer en de hitte. En ja, ik weet dat ik me daar niet druk om moet gaan maken want dat helpt niet. Maar soms neemt mijn gevoel het over en maak ik me er wel erg druk om. De hitte, de droogte, de stank van de rook van de barbecue en vuurkorven, geluidoverlast, krijsende kinderen enz. Ik zie allemaal beren op de weg en maak alle problemen drie keer zo groot dan dat ze, let wel, misschien zullen zijn. Oftewel de door jouw genoemde doemscenario’s. Het kost erg veel energie die ik zo graag beter wil gebruiken. Ik probeer me er voor af te sluiten. De dagen worden goddank al korter, al is het nog maar ongeveer een minuut per dag!
Grappig om het te lezen, ook ik doe al mijn geplande dingen ’s ochtends. Hoe later op de dag hoe groter de kans is dat ik het niet doe.
Misty
Ps. Nu ik jouw stuk heb gelezen en dit stukje heb geschreven merk ik dat de spanning van vanmiddag al een flink stuk verminderd is. Dank je!
LikeGeliked door 1 persoon
Ik heb exact hetzelfde! Alles! Dat de remmen eraf en iedereen energie weggeven vind ik nog het ergste, ik zie het mezelf doen, buren die totaal nooit naar mij vragen en hele verhalen over hun kinderen over me uitstorten, en ik maar meeleven, vragen stellen etc en dan dagen na stuiteren..
Zij zien mij totaal niet in hoe ziek ik ben, en ik zie mezelf dan ook niet meer, hoe het van de gekke is dat ik naar hen sta te luisteren terwijl ik erna dagen, soms een week, bij moet komen!
LikeGeliked door 1 persoon
Ps ik heb wel heel hard gelachen om je verhaal, kusje 😊
LikeGeliked door 1 persoon
Pfff. Vermoeiend alleen al om te lezen. Moet voor jou helemaal een ramp zijn. Oppassen dus voor instortings gevaar. Als hij snel komt kun je weer gaan herstellen.
LikeGeliked door 1 persoon
Wat een verhaal weer. Wat ik me nu afvraag, na zelf al een jaar ziek te zijn, maar gelukkig wel vooruitzicht op genezing. En gezien hebbend wat dit betekent voor een partner. Hoe staat jouw partner eigenlijk in dat alles. Zijn leven is waarschijnlijk heel anders dan hij gewenst en verwacht had. Nooit zorgen gehad over dat hij de handdoek in de ring zou gooien en er een punt achter zou zetten? Ik zie het veel om me heen helaas bij lotgenoten…
LikeGeliked door 1 persoon
Ik kan natuurlijk niet voor mijn vriend spreken. Maar dat gezegd hebbende: de eerste jaren waren loodzwaar. Maar wij hebben er wel een weg in gevonden. Er wordt hier veel gelachen thuis en maken er gewoon het beste van. M. gaat af en toe met een vriend op stap, doet dingen voor zichzelf die hij echt leuk vindt om te doen. Ik probeer waar het kan hem te ontlasten. Zoals boodschappen aan huis laten leveren. Scheelt hem weer tijd die hij fijner kan besteden.
Ik was in de beginjaren wel bang dat hij idd de handdoek in de ring zou gooien. Niet dat hij signalen uitzond, het had meer met mijn kwetsbaarheid te maken.
Nu denk ik eerlijk gezegd dat we inmiddels een niet te breken team zijn.
LikeLike
Toen ik jouw stuk las, kwam die hondenfluisteraar in mijn gedachten. Die honden uit hun fixatie haalt door ze aan te raken, een korte tik tikken op hun ribben, zoals hondenmoeders zouden doen. Even corrigeren. Snap out of it!
Bij mijzelf doe ik dat ook wel eens. Als ik weer veel te ver ga in mijn gedachten of vastloop in mineur. Dan tik ik me letterlijk op mijn benen of soms op mijn wang. Ophouden nou! Klaar. Stop.
Klink heel erg kinderachtig, maar ik moet toegeven dat dit soms wel werkt. Want weet maar al te goed hoe je kan doordraaien over zaken die niet gaan spelen, of je je energie weggeeft aan nutteloze dingen. Jezelf het ziet doen en niet bij machte bent om dit gedrag te stoppen en maar doordendert. Ten koste uiteindelijk van jezelf.
Je kan heel duidelijk beschrijven hoe zo’n dag er dan voor jou uitziet. Maar ook wat het gevolg is.
Wens je veel ‘snap out of it’ momenten!
LikeGeliked door 1 persoon
Ja snap goed wat je bedoelt. Ik heb ook een tactiek geleerd dat je zelf toespreekt: stop stop stop en dan afleiding zoeken.
Maar dat werkt helaas niet altijd. Tegen een deurpost aanlopen is effectiever.
Gisteren een heerlijke massage gekregen van mijn fysio. Dat werkte heel goed 😊
LikeLike
Oh heerlijk lijkt me dat, een massage die je ontspant en zo’n effect heeft. Fijn voor je.
LikeGeliked door 1 persoon
Wat een “feest” weer in je hoofd!
Ik hoop van harte dat het goed zal gaan met Smoes.
LikeGeliked door 1 persoon
Een lach en een traan. Een lach om dit heerlijk geschreven stuk, een traan omdat er natuurlijk veel frustratie achter zit. Je kunt wel zeggen “ik weet het, loslaten etc”. Maar het is toch de onmacht waar je dan tegen aan loopt. Ik hoop dat het schrijven heeft opgelucht.
Vandaag ook zo’n dag. Kind hangt al weken in de bomen vanwege thesis stress (ik geloof dat ze vannacht maar 2 uur heeft geslapen, het moet allemaal af en perfect zijn) en vandaag is de deadline. Als ze hem haalt is ze afgestudeerd, haal ze hem niet dan hangt ze nog een jaar. En vanmorgen een appje van mijn hulp dat een van haar kinderen ziek is. Ik had me voorgenomen om rustig aan te doen vandaag…maar stond dus om 7 uur al naast mijn bed. Enfin, gelukkig dat het beter gaat met Smoes én dat het er naar uit ziet dat alles goed gaat komen voor je vakantie. Dat zijn dan weer de zonnige kantjes! En je weet het van jezelf! Dat is al heel belangrijk. Er komt vanzelf een dag dat je er dan ook naar kunt handelen!
LikeGeliked door 1 persoon
Ik ga heel hard duimen dat Smoes half juli geopereerd kan worden en dat hij snel hersteld.
LikeGeliked door 1 persoon
Ik hoop eerlijk gezegd dat de medicijnen het gewoon op gaan lossen. Wens je veel succes en sterkte voor jezelf.
LikeGeliked door 1 persoon
Ik lees je verhaal over Smoes, hier ook een kat met problemen en wij hebben al vaker zowel voor de kat als voor de hond hele goede resultaten gehad met tabletten van de huisdierendokter. Misschien is het iets waar jouw kat ook baat bij kan hebben, het is maar een tip. Veel sterkte verder, het is vervelend als je dier ziek is en zeker als je zelf ook niet fit bent.
LikeGeliked door 1 persoon