katten

Een mooie tekening

Afbeelding Ineke Spek

– Kijk eens Dibbes wat ik opgestuurd kreeg!
– Een tekening? Wat een mooie tekening! Prachtige billen. Wacht eens, dat lijken wel mijn billen, en mijn pootjes. Dit is een tekening van mij!
– Nou dat denk ik niet. Al zei de vrouw die dit tekende wel dat ze aan mij dacht toen ze dit tekende.
– Zie je wel, een tekening van mij want jij en ik zijn één. Duidelijk!
– ik weet niet of ze het zo bedoelde Dibbes.
– Echt wel! Kijk dan naar die billen! Ik was haar inspiratie, ik ben iemands muze, bron van creatieve krachten. En dat snap ik want ik ben IK 💕.
– Voor een kat die 6 jaar geleden nog onder een struik woonde heb je wel veel praatjes gekregen.
– En terecht, ik ben het! De leukste, grappigste, mooiste, meest aandoenlijke, liefste…
– Deze discussie ga ik niet winnen. Ik zal tegen Ineke zeggen dat we blij zijn met de tekening.
– Krijg ik dan nu extra brokjes? Om te vieren dat ik Dibbes ben?

katten

Tijger


In ons huis
Loopt met grote stappen
Een gevaarlijke stoere tijger

Dibbes is op jacht
En zo te horen
Heeft hij beet

Hij maakt grote sprongen
Bijna salto’s
Met een heleboel geluid

Ik kijk wat hij
Te pakken heeft
Maar zie niets

Toch heeft hij
Het heel erg druk
Met een muis

Een denkbeeldig muisje
Dat in de hoek
Wordt gedreven

Goed gedaan Dibbes!
Stoere tijger!
Hij voelt zich heel wat

“Ik ben de Dibbestijger
De schrik van alle muizen
Koning van de …”

De deurbel gaat
Weg is de Dibbestijger
De trap op gerend

Boven zijn er
Hopelijk ook
Denkbeeldige muisjes

katten·leven met ME·liefde·ME-leven

Een kwestie van perspectief

Zo liggend in bed
Tegen een kat aan
Overpeins ik mijn leven

Mijn grootste nachtmerrie
Is zo te moeten blijven liggen
Weken
Maanden
Misschien jaren!
Zonder garanties
Zonder perspectief

Het is vol in mijn bed
Met paniek, frustratie, verdriet
Maar ook met hoop, vechtlust en moed
Én katten
Veel katten

Mijn grootste nachtmerrie
Is hun grootste droom
Lekker in bed liggen
Tegen mij aan
Weken
Maanden
Misschien zelfs jaren!

Zo bezien
Wil ik ook
Een kat zijn
Véél slimmer
Véél mooier
Levend in het nu
Zonder oordelen
Over wat niet klopt
En eigenlijk moet zijn

Dus draai ik
Me drie keer om
En ga liggen
Als een echte kat
Op precies dezelfde plek
Waar ik net al lag

Ja, dit ligt beter
Véél beter
Nu wachten
op het voedseluitgiftepunt
Terwijl ik een dutje doe

katten

Straf

Ik ben Dibbes
Jullie kennen mij wel
Ik ben gespecialiseerd in zielig kijken
Dat is bijzonder lucratief
Zielig kunnen kijken
Haalde me van de straat
En zorgt ook nu
voor een continu aanvoer
van aandacht en liefde

Al kan het altijd beter natuurlijk
Er blijven aandachtspunten
(Voor de vrouw, niet voor mij)
Zo zat ik gisteren
Op de bank
Wel vijf minuten zielig te kijken
Terwijl er drie katten
Bij haar op bed lagen

Ik zat daar
Zielig
Eenzaam
Buitengesloten
Bijna dood

En wat er toen gebeurde!
Ik kan er bijna niet over praten
Toen ze me zag
Schoot ze in de lach!

Voor straf lag ik vannacht niet naast haar
“Weet je zeker dat Dibbes binnen is?”
Vroeg ze een paar keer aan de man
Ze kon er niet goed van slapen
Want waar was ik toch?

Ik zat gewoon lekker onder het bed
Recht onder haar op een fijn kleedje
Maar ik heb graag dat je dát voor je houdt
Hoeft zij niet te weten
Kan zij vandaag ook zielig kijken
Weet ze ook eens hoe het voelt!

katten

Wantoestanden

Het is een schande, een wantoestand!
En het ergste is, dat ik het onder je aandacht moet brengen!

?

Het feit dat dit blog als een podium wordt gebruikt om ongebreidelde aandacht te geven aan Dibbes. Ik keek het een tijd aan, dacht ‘ze komt wel bij zinnen’. En wat lees ik vervolgens: je roept Dibbes uit tot jouw lifecoach. Dibbes! 🙄 Een omhoog gevallen straatkat met een hangbuik, die met zijn continu dwingende vragen om aandacht anderen – ik noem geen namen – volledig wegdrukt. Die met zijn clowneske dramatische gedoe…

Moos?

….die met zijn clowneske dramatische gedoe de aandacht wegkaapt bij anderen vandaan die ook wel eens een aai of de beste plek zouden willen…

Moos, zal ik een foto van je plaatsen op het blog?

Wat een goed idee! Wel graag van mijn voorkant, zodat mijn majestueuze uitstraling goed uitkomt en je lezers goed het verschil zien met Dibbes. Want wat weten we nu helemaal van hem, van zijn voorgeschiedenis, dat kwam hier op een dag aanlopen, zogenaamd verzwakt en…

Moos! Je moet wel stil zitten, anders kan ik geen foto maken hoor!

Zo lezers, dit is een kat zoals een kat hoort te zijn. Koninklijke uitstraling, bescheiden en beschaafd onder alle omstandigheden. Kijk maar goed.

Vriendelijke groeten van Moos

katten·leven met ME

Ochtendsessie met mijn ME lifecoach

– Je moet meer plat liggen mens!


– Nog meer? Ik vind het zo moeilijk, ik kan het niet!


– Dat is helemaal niet moeilijk! Hoe vaker je plat ligt, hoe makkelijker ik je kan pletten met mijn liefdevolle en overweldigende aanwezigheid. Denk aan mijn zachte buik. Mijn ogen die in de jouwe kijken en die je duidelijk maken wat ik nodig heb. Jouw nood verdwijnt in het niets, als je ziet wat ik allemaal nodig heb en vooral: wat ik moet doen om voor mezelf te zorgen. Om te voorkomen dat ik verwaarloosd word.

– Kan ik voor morgen weer een sessie bij je boeken Dibbes?

katten·liefde

Als Dibbes zou kunnen praten

De dag staat aan.
De verwachtingen zijn hoog.
Is de schoot van mij vandaag?
Van mij alleen?
Krijg ik de meeste aandacht?
Zie jij mij wel?
Deel je ook vandaag weer eten uit?
Mag ik tegen jouw buik aanliggen?
Krijg ik de beste plek?
Mag ik je neus likken
op de manier zoals alleen ik dat doe?
Zeg je de liefste woordjes tegen mij?
Tegen mij alleen?

Hallo!?
Dibbes aan Mens.
Mens, ben je daar?
Ik ben het.
Ik!
De liefste!
Aandoenlijkste.
Jouw eigenste dikke Dibbesbeer!

Jij houdt van mij het meest, toch?
Ik!
Ik!
IK!

katten·Zwerfkatten

Happy Dibbes Day

Gisteren ontdekte ik halverwege de dag dat het op een dag na 6 jaar geleden was dat Dibbes officieel door ons werd geadopteerd. De overgang van zieke zwerfkat naar gelukkige huiskat ging niet zonder slag of stoot en kende veel diepte- en hoogtepunten die ik hier op het blog beschreef. Je kunt een getraumatiseerde kat wel van de straat halen, de stress en de trauma’s van het straatleven blijven tot op zekere hoogte altijd aanwezig in de kat.

Hier is een repost, van wat ik vorig jaar schreef naar aanleiding van zijn 5-jarig jubileum:

Ik ben Dibbes
Mijn hoofd is leeg
Ik heb geen zorgen
Mijn buik is vol
Het bed is zacht
Mijn bak is gevuld

Ik heb een huis
Gevuld met mensen
Die mij knuffelen
En aaien
Die mij zien
Die mij zagen
Toen niemand mij zag

Ik heb nu een naam
Ik ben Dibbes
Ik ben thuis

katten

Over het leed dat vlo heet

Wie katten heeft, heeft ook vlooien, Zo simpel is het. Ik geloof dat maar 5% van de vlooien op de kat leeft. De rest (vlooien, eitjes, larven) leeft in huis, op kleden of in de rest van de leefomgeving. Met vier katten is het heel belangrijk strak elke vier weken een vlooienbehandeling te geven. Als je wacht tot je een vlo ziet, dan ben je eigenlijk al te laat. Een vlooienplaag wil je altijd voorkomen. Ik heb er ooit eens eentje gehad. Ik woonde nog in Amsterdam en kwam terug van vakantie. De katten waren tijdens mijn vakantie ondergebracht bij mijn ouders. Ik deed de deur van mijn huis open en stapte mijn nog katloze huis in. En met die stap kwamen alle eitjes in één klap uit. Ik had honderden vlooien op mijn lijf en krijg nog de rillingen als ik daaraan terugdenk!

Elke maand een vlooienbehandeling dus. In eerste instantie gaf ik Gerrie Comfortis, dat is een anti-vlooienpil. Het voordeel is dat die pil heel goed werkt. Het nadeel is dat de pil belachelijk groot is. Zo laten opeten lukt niet ondanks de belofte in de bijsluiter ‘dat elke kat het een smakelijk hapje vindt’. In kaas verstoppen lukte ook niet omdat het dan echt zo groot als een bonk wordt en hij het niet weg krijgt. Ik deelde de pil in vieren en stopte dat dan maar in zijn bek. Dat werd elke maand een grotere worstelpartij en uiteindelijk zei Gerrie zijn vertrouwen in mij op en sindsdien mag ik hem niet meer optillen. Ik geef hem geen ongelijk.

Dan maar vlooienpipetjes. De truc is om een pipetje toe te dienen als hij slaapt. Dat is ook heel naar en gemeen, ik weet het. Hij komt in bed vaak tegen mij aanliggen en ik zorg dan dat ik een pipetje binnen armlengte afstand heb. Ligt hij precies in de juiste positie ten opzichte van mijn armbereik dan is het een kwestie van heel voorzichtig het pipetje openbreken (als hij het hoort springt hij weg want hij is niet achterlijk natuurlijk) en de inhoud tussen zijn schouderbladen te lozen.

Timing is cruciaal. Voor het beste effect moet je altijd alle katten op dezelfde dag behandelen. Maar het is belangrijk dat ik Gerrie als eerste behandel. Doe ik eerst één van de anderen, dan ruikt hij de geur van het pipetje en gaat meteen wieberen. Dan kan ik ernaar fluiten.

In juli merkte ik dat het pipetje niet leek te werken. Hij kreeg wat korstjes op zijn lijf. Je kunt dan niet meteen weer een ander pipetje geven want zo fijn is dat spul niet, er moet echt minimaal 3 weken tussen zitten. Na drie weken zorgde ik dat ik een ander merk vlooienpipetjes in huis had en diende het toe. Dat werkte beter en de korstjes werden minder. In september diende ik opnieuw toe en het werkte niet meer. Hij zat ineens weer onder de korsten. Twee dagen na het toedienen controleerde ik hem met de vlooienkam omdat hij weer zo zat te bijten en haalde twee vlooien van zijn lijf.

Niet elke kat krijg korstjes van vlooienbeten. Alleen als ze een vlooienallergie hebben. Wat ik ervan begrijp is dat het speeksel van de vlo voor irritatie en jeuk kan zorgen, waardoor een kat gaat likken, bijten en krabben. Eén beet kan voor weken aan irritatie zorgen. Al die korstjes kunnen bovendien gaan ontsteken. Dat was nog niet het geval bij Gerrie maar ik rook wel aan hem dat het niet goed zat. Normaal ruikt hij licht zoet en nu rook zijn vacht zuur, een nare geur.

Op naar tante dierenarts dan maar. Voor advies welk middel dan wél te gebruiken en voor een injectie tegen de jeuk. Op het moment dat we gingen was er trouwens geen vlo meer te zien. Ik had hem en de andere katten elke dag gekamd met een vlooienkam. Maar het was natuurlijk wachten op de volgende vlooienbeet en die jeuk gaat niet zomaar weg.

Wie hier langer meeleest weet dat Gerrie niet zomaar in de reismand kan worden gestopt. Ik heb geprobeerd hem te trainen met lekkers en veel geduld maar het is niet gelukt. Daarom dien ik hem tegenwoordig alprazolam toe voordat we naar de dierenarts gaan. Dat is een kalmeringsmiddel dat goed werkt en geen herinnering aan de enerverende gebeurtenis zelf achterlaat. Het is een klein pilletje dat zich makkelijk in kaas laat verstoppen en hij trapt daar makkelijk in. Dus dat werd smakelijk naar binnen gelebberd. Deze pil is trouwens ook een echte aanrader om te gebruiken op oudejaarsavond. Vraag je dierenarts er naar.

Pil naar binnen gewerkt dus. En toen gebeurde er niets. Waar hij normaal toch wel binnen een uur overduidelijk reageert, bleef hij nu alert. Hij ging wel bij mij op bed liggen maar telkens als ik iets zei of even kuchte ging die kop omhoog. Nou moet ik ook zeggen dat ik vooraf altijd erg nerveus ben om hem in de mand te stoppen omdat het een enorm gedoe is. Dat vangt hij ongetwijfeld op.

Afijn, normaal is het zo dat als Gerrie dan lekker ontspannen is, ik hem optil en met mijn rug naar de deur ga staan. De man komt dan binnen, ik draai me om en stop Gerrie in één beweging in de mand. We zijn als twee op elkaar ingespeelde trapezewerkers die weten dat timing alles is. De man en ik dan hè, Gerrie niet.

Vijf minuten voordat het tijd werd om hem in de reismand te stoppen, stond Gerrie op, zei ‘bekijk het maar’ en liep naar beneden waarna mijn hartslag meteen opliep naar 130. Omdat ik niet voor één gat te vangen ben, deed ik wat nat voer in een bakje en zette dat op de bar. Dat is een plek waar ik hem meestal wel uitgebreid mag aaien en ook wel onder zijn buik mag kriebelen. De beste kans om hem op te tillen is daar.

Hij kon geen weerstand bieden aan het vooruitzicht van zomaar extra nat voer en sprong op de bar. Maar at niet. Alles aan hem straalde uit dat hij mij – terecht – niet vertrouwde. Uiteindelijk ging hij plat op de bar liggen met zijn oren in zijn nek, een totale overgave aan het onontkoombare die me zo raakte dat ik bijna ging huilen. Hij liet zich optillen, de man kwam eraan met de reismand en hop daar gingen we.

Bij de dierenarts gedroeg hij zich prima, hij kreeg een prik tegen de jeuk en ik kreeg vlooienpillen mee die beduidend kleiner dan de comfortis zijn. Ook kreeg ik de tip een volgende keer het kalmeringsmiddel voor het eten toe te dienen in plaat van een uur na het ontbijt, zoals ik had gedaan. Eenmaal thuis was het leed snel geleden en nog dezelfde avond merkten we dat de injectie werkte. Geen gekrab en gelik meer en ook de korstjes beginnen weg te trekken.

Applaus voor jezelf als je dit hele stuk over vlooien hebt uitgelezen, ik kan me een leuker onderwerp voorstellen. Maar hé, ik had zin om te schrijven 😉 .