Sinds 20 februari leef ik 24 uur per dag in mijn slaapkamer. In de maanden daarvoor leefde ik in de huiskamer, en sliep daar ook. Traplopen was te zwaar geworden.
Maar beneden leven zorgde voor teveel prikkels. Te veel licht, geluid, onrust. En gedragen de katten zich in de slaapkamer ’s nachts als engeltjes, toen ik beneden lag, bleven zij ook beneden maar waren ze continu aan het donderjagen. Het favoriete spel was achter elkaar aanrennen, op de bar springen, vanaf de bar op mijn buik en dan weer verder. En dat terwijl ik probeerde te slapen.
Mijn grootste angst was dat ik eenmaal naar boven verhuisd, niet meer beneden zou komen. En die angst is uitgekomen. Ik ben nog twee keer beneden geweest, in maart, maar het is gewoon te veel.
Natuurlijk hebben wij gepraat over hulpmiddelen en WMO inschakelen. Misschien dat een traplift kan helpen. Ik kan alleen maar heel kort per keer zitten en ik ben nu gewoon niet goed genoeg om zittend naar beneden te gaan, al is het met een lift. Daarbij komt dat een dergelijke aanvraag ook veel stress oplevert, dat zie ik bij lotgenoten. Dus dat is even geparkeerd.
Ik zie op een dag op vaste momenten man en kind in de slaapkamer, als we eten of koffie drinken en verder leef ik hier mijn leven en zij elders.
Laatst liet Mischa een foto zien van het heerlijke ovengerecht dat hij had gemaakt. “Kijk zo zag het er uit voor het op je bord terecht kwam”. En een golf van heimwee sloeg over mij heen. Want ik zag niet alleen die schotel maar ook delen van de keuken. Ik mis mijn fijne keuken, die Mischa zelf heeft gebouwd.
Ik heb heimwee naar de rest van het huis. Soms sta ik even bovenaan de trap en kijk ik naar beneden. Dan zie ik een stukje huiskamer. Ik gluur door de luxaflex en zie onze tuin in de winter, het voorjaar en nu in de zomer. Telkens een minuutje gluren, want langer kan ik niet staan.
Als ik door mijn Instagrampagina scroll, zie ik foto’s van drie jaar geleden. Eten, eten, eten. Het eerste wat ik deed in de ochtend was bedenken wat ik ging koken of bakken. Ook toen was ik al flink ziek, maar in etappes koken lukte wel. En het gaf veel vreugde iets te maken, creatief bezig te zijn. Koken was mijn grootste hobby, ik heb niet voor niets zelfs een paar jaar als kok gewerkt.
Ik heb heimwee, naar mijn huis, naar koken, naar geuren, smaakcombinaties proberen. Ik mis mijn eigen eten. Mischa kookt heerlijk. Maar soms verlang ik gewoon naar wat ik kookte. Soms ben ik echt ziek van heimwee. Ik mis de kleine gewone dingen uit mijn leven die achteraf zo speciaal bleken te zijn. Omdat ze bij mij hoorden..
