Auteur: 10

De zwerfkat en de knal

~ 10 ~ 17 reacties

Wat doe je als je al drie katten hebt en niet al te veel ruimte? Precies, dan neem je nóg een kat in huis. Liefst weer een zwerver, eentje die echt moeilijk te benaderen is. Een fijne uitdaging en een mooi project voor het najaar.

‘Wel ja, natuurlijk. Dat doet maar’ hoor ik u denken. Maar nee, dat kan natuurlijk niet, zou wat zijn zeg als uw gedachten zo via mijn laptopje in mijn hoofd geplaatst worden. Daar is het toch al zo druk.

Een moeilijk benaderbare zwerver dus. Het voordeel van deze zwerver – in tegenstelling tot die van vorig jaar – is dat deze goed ziet en dus iets minder angstig is. Hij vertoont zo op het eerste gezicht geen zichtbare gebreken, buiten een overduidelijk gebrek aan liefde en ervaring met het goede leven.

Zwerfkatten hebben het tot een kunst verheven om van een afstandje naar je kijken, de schouders een beetje afhangend en dan liefst zo dat de eenzaamheid er vanaf druipt. Die glijdt zo van die schoudertjes af, vormen een plasje en dat plasje wordt groter en groter en tegen de tijd dat die olievlek bij mij is aangekomen, rest er niets anders dan meegaan met de stroom. Centjes tellen dus, goed gesprek met de rest van de katten en hopen dat het allemaal gaat lukken.

Een weldoordachte combinatie van lekkere hapjes, zoete lieve woorden en voorzichtige toenaderingspogingen deden vorig jaar wonderen dus is die tactiek op herhaling. Inmiddels zijn we in het stadium van opgevoerde aaitherapie belandt. Waar eerder één aaibeurt per dag al een overwinning was, hebben we nu het tempo opgevoerd en wordt Gerrit verwend met diverse aaibehandelingen elke paar uur.

En met wat een effect. Rollende ogen, kwijl die langzaam uit de bek ontsnapt, zacht geronk dat wordt gestart, een buik die voorzichtig wordt aangeboden. Het is een feest.

Elke keer weer is het inschatten, hoe ver kan ik gaan, hoe ver mag ik gaan, haalt hij niet uit? Ik moet hem immers net zo veel vertrouwen geven als hij mij geeft. Komt hij ineens omhoog om mij een kopje te geven, dan onderdruk ik mijn schrikreflex. Soms gaat het goed, soms gaat het niet goed. Schrikt hij, schrik ik en staan de bewijzen op mijn handen en armen. Misschien toch tijd voor een tetanusinjectie?

Gisteren hadden we een topdag, de zwerver en ik. Even dacht ik dat hij op schoot zou springen, maar nee, dat was net te veel gevraagd. Wel was er een grote doorbraak. Ik zat op mijn hurken en hij likte mijn hand, ging op zijn achterpoten staan. Zijn snoet naar voren richting mijn neus. Een minuut die eindeloos duurde was er vertrouwen. Tot een oorverdovende knal uit het park een einde aan de droom maakte. Serieus, wat een baggerherrie! Een afrekening uit de Hoornse onderwereld? Een visser die met dynamiet de visvijver leeghaalt? Een scooter met knalpijp?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat Gerrit weg rent als ik hem wil aaien. Hij gaf zijn vertrouwen en hoorde een knal. Dat associeert hij nu met mij en moet weer worden afgeleerd. Zo is er altijd wat. Ik moest trouwens ook flink bijkomen van die knal. Een permanent overprikkeld zenuwstelsel kan namelijk blijven hangen in schrikreacties. Van dat wegrennen begrijp ik dus wel, dat doe ik ook n mijn hoofd. Maar we komen er wel, Gerrit en ik. Ooit.

Wens ik jullie een fijn weekend toe….

 

Zaterdag

~ 10 ~ 15 reacties

Afgelopen donderdag had ik een afspraak met de dierenarts die aan huis kwam om Dibbes te enten, nadat in de week ervoor Dibbes in de mand krijgen jammerlijk was mislukt. Ook het thuis enten is jammerlijk mislukt. Dibbes lag toevallig in de vensterbank in het zonnetje toen hij haar aan zag lopen en verdomd als het niet waar is, hij herkende haar meteen. Hij vloog in volledige paniek tegen de muren op, krabde mij en passant open op mijn arm en veranderde in een onbenaderbaar blazend monster met klauwen waar je niet bij in de buurt kunt komen.

Dierenarts droop dus weer af, met achterlating van het spuitje en instructies hoe we dit konden toedienen. We hebben eerder wel eens injecties toegediend bij Smoes dus dat zou moeten lukken. De band tussen mens en dier was helaas zo verstoord dat we het er maar bij hebben laten zitten. Dibbes heeft de hele middag onder ons bed gezeten en vloog in de namiddag het huis uit. Hij weigerde naar binnen te komen, wel kon ik contact met hem maken en miauwde hij zijn stress van zich af.

Dit werkte op mij dermate stressverhogend dat ik de inmiddels in alle paniek aangeschafte Bach Bloemsem Rescue druppels zelf ook maar achterover sloeg en – nu ik toch bezig was –  de rest van het kattenhuishouden ook maar iets toediende verstopt in de melk. Want alle harigen op 4 en 2 poten raakten danig van slag door al het gedoe. Dibbes wilde laat op de avond wel naar binnen komen maar vloog er vandoor toen hij M. zag. Best zielig voor M. die juist niet betrokken was bij het dierenartsdrama. Maar ja, angsten kennen geen logica blijkt maar weer. En blijkbaar kwam er bij Dibbes oud zeer naar boven, hem aangedaan door een man.

Na een voor mij vrijwel slapeloze nacht – het zenuwstelsel was dermate geprikkeld dat slapen niet lukte – sloop ik op vrijdagochtend om half 6 naar beneden om Dibbes als een hoop ellende bij de achterdeur aan te treffen. Ik haalde hem naar binnen, gaf hem wat blikvoer met Bach bloesemdruppels en de rest van de katten ook die van alle kanten kwamen aangestormd. We hadden een fijn uurtje tot M. opstond en naar beneden kwam. Dibbes vertrok weer naar buiten, alhoewel minder in paniek dan de dag ervoor.

Afijn, ik keek M. zowat  naar het werk en zodra hij zijn hielen lichtte kwam Dibbes weer naar binnen. Dat S. de trap afkwam was even heel eng, maar niet eng genoeg. Toen ook S. vertrok, zat Dibbes klaar op de trap. ‘Ga maar naar boven’ zei ik tegen hem en daar stoof hij de trap op. We deden een welverdiende tuk en in de loop van de dag gleed langzaam de stress van mens en kat af. Toen M. uit zijn werk kwam was hij niet meer die enge man maar gewoon baasje en mocht er weer worden geknuffeld zonder angsten.

De Bach Bloesemdruppels zijn overigens echt een aanrader. Onze ZwerfGerrit kreeg ze ook van me en die bracht gisteren na toediening de rest van de dag in de zon rollend door, zijn buik aanbiedend en knorrend van genoegen. Ik heb al veel bereikt bij hem maar dit haalt hopelijk net weer wat scherpe randjes weg. Omdat Dibbes deze week nogal jaloers en boos deed naar Gerrit toe, blijf ik beide heren voorlopig deze druppels geven.

Het eerst succes leek te worden geboekt. Het leek er even op dat Dibbes met Gerrit wou spelen gisteren vroeg in de avond, er werd wat geschud met een kont en staart en signalen afgegeven, maar toen kwam er een spin voorbij lopen en was het moment weer voorbij omdat Dibbes werd afgeleid. Maar wat niet is, kan nog komen.

Als ik in aan het koken ben, word ik begluurd door Gerrit, ik ben héél interessant

ZwerfGerrit

~ 10 ~ 7 reacties

Onze ZwerfGerrit maakt veel vorderingen (lezen jullie de subtiele toevoeging van het woordje ‘onze’?). Deze kat is behoorlijk slim, snapt snel de bedoeling van dingen en is van zichzelf vrij rustig.  Waar het met Dibbes een hels gedoe was om hem te benaderen (dat is echt veel moeilijker met een half blinde zieke kat) gaat het met Gerrit veel sneller. Ook is het zo dat ik veel heb geleerd van vorig jaar en nu beter weet hoe ik het moet aanpakken.

Deze week zagen we een verschuiving in gedrag. Vorige week waren er voorzichtig verkennende rondes in huis, deze week liep hij zelfs een keer naar boven! Ook is hij nu het merendeel van de dag in de tuin. Ook een verschuiving, in plaats van twee keer per dag eten komen halen, heeft hij zijn intrek in de tuin genomen en loopt hij regelmatig naar binnen.

Toen ik een keer stond te koken voelde ik een kat langs me heen strijken. Omdat ik dacht dat het Dibbes was, boog ik me naar voren om te aaien. Het bleek Gerrit te zijn die zich doodschrok en wegvloog. Maar hij wil dus contact, dat is mooi. Ik heb hem daarna een paar keer tijdens het eten voorzichtig over zijn rug gestreken met een afwasborstel. Beter die borstel aanvallen dan mijn hand. Daar reageerde hij wel op, maar hij haalde niet uit en at snel weer door. Dus weer een stap verder gegaan en hem voorzichtig geaaid op zijn rug. De eerste 2 dagen heel zacht, later met iets meer druk. Hij laat het gebeuren.

Tijd voor een kleedje in de keuken. Hij had het zó door en lag prinsheerlijk bij de open deur. Een logische volgende stap was de deur dicht doen toen hij binnen was. Ook dat laat hij gebeuren, hij raak niet in paniek maar verdwijnt dan wel na een minuut of 5 door het kattenluik naar buiten.

beetje eng nog (zonder flits gemaakt en dus wat wazig, maar hij is bang voor de flits)

En nu? Gewoon doorgaan. Ik ben in 2 weken tijd met deze kat verder gekomen dan in 3 maanden met Dibbes. Ik begin vertrouwen te krijgen dat het lukt om voor de winter Gerrit binnen te krijgen.

Dibbes moest afgelopen week naar de dierenarts, zoals ik een paar weken geleden al schreef. Dat is jammerlijk mislukt. Ik krijg hem niet de mand in. Ik had hem al een paar dagen voorbereid door lekkere hapjes in de reismand te leggen. Dat at hij graag op. Maar op het moment dat ik de deur dicht doe komen er ongekende krachten los in deze timide kat en het lukte me niet. Na een potje vrij worstelen besloot ik dat dit niet goed was voor de band tussen kat en mens en belde tante dierenarts op, die nu volgende week hier thuis langs komt. Het is zo en niet anders, hopen dat dit wel lukt.

ps op mijn kookblog mijn weekmenu:wat schaft de pot deze week?

ZwerfGerrit

~ 10 ~ 18 reacties
ZwerfGerrit maakte deze week grote vorderingen. Na de verkennende rondes in het huis vorige week (als hij dacht dat niemand hem zag) rende hij een paar dagen geleden ineens keihard naar binnen toen ik riep voor het eten. Hij was zó enthousiast dat hij even zijn angsten vergat.
Sindsdien is hij weer voorbij een grens. Hij loopt vaak even naar binnen om brokjes te happen of zomaar even te kijken. Rond etenstijd zit hij klaar voor de start. Hij is een paar keer op ons afgelopen met zijn staart vrolijk in de lucht en er is nu een paar keer met de andere katten geneusd.  Mooie ontwikkelingen dus!
Gerrit

De gelijkenis tussen Dibbes (hier beneden) en Gerrit (hier boven) is wel erg curieus trouwens, wat vinden jullie er van? Misschien dat ze familie van elkaar zijn?

Dibbes

ZwerfGerrit

~ 10 ~ 13 reacties

Deze week was heel bijzonder omdat de zwerfkat steeds meer ontspant en dat is zo leuk om te zien! Het lijkt soms of ik naar herhalingen van Dibbes van vorig jaar zit te kijken: rekken en strekken na het eten. In de zon liggen rollen, heel voorzichtig daarna om zich heen kijken. ‘Kan het wel, dat ik me zo laat gaan?’ En zo ontdekte hij dat alle katten het normaal vinden dat een kat zinloos heen en weer rolt, niemand vond het vreemd. En dan de grande finale van deze week: we zagen hem met zijn staart spelen. Hij is ook een paar keer het huis in gelopen voor een paar verkennende rondes. Dat was wel erg verontrustend voor Dibbes, dus dat moet langzaam worden opgepakt, zo leerde ZwerfGerrit die al buikschuivend weer naar buiten vertrok.

Inmiddels voeden we 4 katten in plaats van de 2 die we al jaren eten gaven, en dat is natuurlijk te merken in de boodschappenuitgaven. Ik heb het budget dus iets moeten aanpassen. Dat deed ik niet na de komst van Dibbes maar is nu met de komst van een vierde kattenmond wel noodzakelijk. Maar goed, we komen nog steeds redelijk uit en dat is het belangrijkste.

 

Kattenjournaal

~ 10 ~ 13 reacties

ZwerfGerrit komt tegenwoordig alle dagen langs en wordt steeds minder schuw. Wel is hij een stuk pinniger in zijn angst. Waar Dibbes vroeger (en nog trouwens) hard wegrende als hij bang was, haalt deze kat uit. Ik heb de  eerste halen in ontvangst mogen nemen, waar hij dan wel weer oprecht van schrok. Hij miauwt tegenwoordig als hij me ziet en hij komt ook aanrennen als ik een klakkend geluid maak met mijn tong (moet ie wel in de buurt zijn natuurlijk), omdat hij inmiddels weet dat er dan eten wordt uitgedeeld.

ZwerfGerrit

Verwarrend is wel dat sinds een week nu ook een hele oude dove kater – die volgens mij al 2 jaar in geleende tijd leeft – brokjes komt stelen uit onze keuken. Het probleem met deze heer is dat hij je pas opmerkt als je pal achter hem staat, omdat hij je niet hoort roepen of aankomen. Waarop een paniekaanval en een half geforceerd kattenluik volgt.

Deze kat is geen zwerver en wat hij hier komt doen? Curieus detail is dat deze kater hoort bij het huis waar ZwerfGerrit onder de veranda slaapt. De heren kunnen niet met elkaar opschieten en dat is waarschijnlijk de reden waarom de adoptie daar niet echt opschiet. Waarom ze dan wel allebei hier naar toe komen? Blijkbaar houdt die oude de zwerver dan toch nauwlettend in de gaten en is het brokjes eten onderdeel van een ingewikkeld politiek spel.  Want leer mij katten kennen, de kamer is soms zo vol van gekwetste en beledigde kattenego’s dat ademhalen soms maar moeizaam gaat.

Inmiddels lopen er hier dus 7 katten (want ook de twee buurkatten zijn zeer opdringerig) regelmatig in dit huis rond, terwijl er maar 3 een permanente verblijfsvergunning hebben. Ik voel me soms net de rattenvanger van Hamelen.

Buiten de onrust vanwege ‘asielzoekers’ gaat het met het legale kattenvolk uitstekend. Dibbes en Smoes spelen veel met elkaar en tegenwoordig tref ik steeds vaker Dibbes op bed aan met Moos of Smoes, waarbij er heel nonchalant poot-kopcontact is en er hard wordt geknord. Een grote vooruitgang!

Volgende maand is Dibbes precies een jaar bij ons en moet hij weer zijn entingen krijgen, ik kreeg de oproep al per mail binnen. Dat wordt spannend, hoe reageert hij als we hem in de mand stoppen? De keren dát we tot nu toe met hem naar de dierenarts moesten, hebben we hem zwaar moeten verdoven. Zou hij nu meer vertrouwen hebben? Ik hoop het.

Tot zover, fijn weekend allemaal!

Zaterdag – uit balans

~ 10 ~ 18 reacties

De tweede schoolweek zit er hier al weer op. Dat betekent helaas niet dat ik meteen weer strak in het ritme zit van vroeg opstaan en alles oppakken wat er op mijn verlanglijstje staat. Eigenlijk bleek dat het wennen aan het vroege opstaan alleen al voldoende uitdaging is voor mij. Maar nee, ik moest en zou ook elke dag gaan lopen, want beter moet ik worden en wel nu! Ook besloot ik dat ik binnen 24 uur moest weten wat ik nu in de toekomst ga doen en stortte me op een paar beroepskeuzetesten, niet gehinderd door het feit dat ik nog geen eens zelfstandig met de trein ergens naar toe kan gaan. Dat plus een voorlichtingsavond van school en een kind dat nu ineens veel meer begeleiding en aandacht nodig heeft aangezien er in de eerste klas wel heel veel op hem afkomt, maakt dat deze week nog niet eens op de helft was toen het licht bij mij uitging en er een storm in mijn hoofd opstak.

 
Ach, het is het oude verhaal, dat weten we nu wel bij mij. Dus haal ik mijn schouders op, slik die drol door en wacht op betere tijden. Die komen wel weer en dan pak ik mijn goede voornemens weer op, hopelijk dit maal in een langzamer tempo dat beter bij me past.  Mijn dromen en wensen en fantasieën zijn duizend keer sneller dan mijn lichaam dat er altijd weer achteraan hobbelt en mijn geest die van alles op hol slaat. Ooit vind ik wel een balans. Tot die tijd leer ik gewoon telkens achter elkaar dezelfde les, die blijkbaar nooit verveelt.

Stoot jij je vaak aan dezelfde steen?

Afbeelding Pixabay

Kattenpraat

~ 10 ~ 18 reacties

Als we thuiskomen na twee weken vakantie, springt Moos ons vanuit de struiken luid gillend tegemoet. Zou ik niet beter weten, dan zou ik denken dat het beest zwaar verwaarloosd is geweest maar ik had meerdere malen bewijzen van het tegendeel onder ogen gehad. De kattenoppas stuurde regelmatig foto’s via de app van drie heel tevreden en blije katten. Het is dat we weten dat Moos een goed ontwikkeld gevoel voor drama heeft.

Al snel ontdekken ook Dibbes en Smoes dat we er weer zijn. Waar Smoes meteen overgaat tot kopjes geven, hard knorren en rollen, weet Dibbes helemaal niet wat hij moet doen. Hij loopt wel naar S. toe, maar mij kijkt hij niet aan. Later ligt hij op tafel maar als ik bij hem ga zitten, gaat hij met zijn rug naar mij toe liggen. O jee, gevalletje verlatingsangst.

Het duurt een paar uur en dan begint hij zich iets te ontspannen. Het is ook niet niks. Deze ex-zwerver kent nog niet de routine in dit huis. De andere twee katten weten dat we elk jaar even verdwijnen en dat alles dan doorgaat, ze worden altijd goed verzorgd door iemand die ze kennen. Ze weten ook dat we weer terugkomen. Dibbes heeft dat vertrouwen duidelijk nog niet.

Helaas komt er vlak voordat de ontspanning toeslaat – baasjes zijn terug en alles is weer normaal! – een kink in de kabel. Het jaarlijkse vuurwerkfeest barst los. Ons IJsselmeerstadje heeft elk jaar een gigantische kermis op haar terrein met bijhorend lawaai en spektakel tot en met een enorme vuurwerkshow vanaf het IJsselmeer aan toe.

Het geknal brengt enorm veel angst en stress in Dibbes naar boven en hij rent geagiteerd heen en weer. Hij zoekt een schuilplek maar gaat vreemd genoeg daar liggen waar de knallen het ergst te horen zijn, in de vensterbank. Smoes kiest eieren voor zijn geld en gaat onder het bed liggen en Moos gaat zijn eigen goddelijke gang, die is niet snel bang.

Als ik naar boven ga, vliegt Dibbes achter me aan. Het is duidelijk dat hij bij me in bed wil gaan liggen maar Smoes is hem voor. Wat volgt is een spelletje om aandacht en de gekwetste kattenego’s vliegen door de lucht. Als ik in bed lig, kruipt Smoes tegen me aan en Dibbes gaat onder het bed liggen, precies onder mij. Hem roepen of lokken heeft weinig effect zie ik als ik onderste boven hang om naar hem te kijken – hij zit volledig verstijfd –  dus ga ik een boek lezen. Na een tijdje verschijnt zijn kop, hij staat op zijn achterpoten en leunt met zijn voorpoten op de bedrand. Zijn kop vlak bij mijn hoofd. Hij kijkt me minutenlang aan en dan springt hij op bed, gaat op mijn voeten liggen.

Ontspannen lukt niet. Telkens schiet zijn kop omhoog, ogen als schoteltjes. Het knallen is inmiddels opgehouden maar hij is er niet gerust op. Ik aai hem en praat tegen hem en dan ineens slaat zijn motor aan. Ik voel het geronk onder mijn handen losbarsten en even later hoor ik het ook, ook al ben ik zo doof als een kwartel. Volgens mij kunnen zelfs de buren dit geronk horen!

Hij gooit zijn poten in de lucht en wordt helemaal wild, biedt zijn buik aan en als ik weer ga liggen komt hij al schuivend vanaf het voeteinde omhoog. Hij kruipt helemaal tot in mijn hals waar hij zijn kop induwt, ronkend en knorrend. Ik schiet vol, opnieuw weet deze kat me weer zo te raken.

In de dagen die volgen merken we dat Dibbes in gedrag wel weer een paar maanden is teruggevallen. Hij is erg jaloers als we aandacht aan de andere katten geven en volgt me op de voet. Rustig naar de wc gaan is er weer even niet bij. Maar ook dat gaat snel voorbij. Deze kat heeft een fenomenaal aanpassingsvermogen en voelt zich al snel weer helemaal top.  Het leven is weer goed voor Dibbes en het leven met hem ook. Wat heb ik hem gemist! Ik durf het bijna niet te schrijven, ik heb al meer dan 20 jaar katten en mis ze altijd wel als ik weg ben maar ik had deze vakantie echt enorme last van heimwee, of beter gezegd katwee.

Kattenjournaal

~ 10 ~ 12 reacties

Dibbes maakte deze week grote sprongen door ZwerfGerrit meer te tolereren. Zo vond ik ze een paar keer samen in de keuken, waarbij de zwerver brokken at en Dibbes toekeek, ietwat verontrust, maar niet in oorlogsstemming.

Dat gaf moed en nu komt ZwerfGerrit ineens twee keer per dag langs. Hij gaat dan onder de tuintafel zitten en wacht netjes tot ik hem zie.  Zo maakten we elke dag kleine vorderingen. Dat geluk duurde tot Kasper de Verschrikkelijke – de kater van de buren die eerder ook Dibbes de stuipen op het lijf joeg – van onder een tuinligbed toesloeg. Een paar fikse meppen en weg was Gerrit. Gelukkig vatte hij twee dagen later weer moed en kwam hij weer buurten.

Gerrit

Inmiddels heb ik hem zover dat hij eet terwijl ik naast hem zit. Mijn tactiek is continu praten in combinatie met lekkere brokjes gooien. Eerst ver weg en dan steeds dichter bij. Een spoor van brokjes en dan ineens staat hij naast me en dan geef ik hem een bak met voer. Dat dit hem zo wel bevalt, merk ik ook aan zijn gedrag na het eten. Rende hij eerder meteen de tuin uit, nu blijft hij soms nog even een paar minuten liggen. En kijken. Continu mij in de gaten houdend. Je ziet die hersens kraken…..

Cruciaal tijdens het voeren van de zwerver, is dat ook Dibbes continu aandacht krijgt. Hij voelt zich nog niet zeker van zijn plek en laat dat merken. Maar hij wordt uitbundig geprezen en geknuffeld en krijgt ook lekkers toegestopt. En Moos en Smoes vinden alles best.  Die blijven volkomen stoïcijns onder al dat extra kattenbezoek.

 

Nog een zwerfkat erbij?

~ 10 ~ 13 reacties

Wie hier al langer meeleest, weet misschien nog wel dat er nog een zwerfkat was toen onze Dibbes voor het eerst vorig jaar in de picture kwam. Ze lijken sprekend op elkaar en het duurde daarom even voordat we doorhadden dat we twee zwervers te eten gaven. Afijn, het verhaal is misschien bekend: omdat de twee katten niet goed met elkaar op konden schieten, ‘verdeelden’ we ze. Dibbes werd ons project en de ander het project van buren drie huizen verderop.

Dibbes is inmiddels een enorm opgeknapte licht verwende huiskat, maar die ander is nog steeds wat hij was: een zwerver. Hij heeft een vaste slaapplek – onder de veranda van de mensen die hem eten geven – maar verder schiet het niet zo op. Ik zag hem nooit meer maar hoorde wel dat het socialiseren niet echt opschoot. Ook omdat de daar al aanwezige huiskat niets van Gerrit (ja ik kan er niets aan doen, maar zo hebben ze hem genoemd) moet hebben.

Nu zat deze ZwerfGerrit hier ineens weer in de tuin, een paar weken geleden. En een dag later weer. Ik gaf hem wat brokjes. En daar was hij weer een paar dagen later. Gerrit komt nu toch alle dagen even wat brokjes bietsen. Soms staat hij ineens in de keuken, de andere katten staan er naast en kijken ernaar, weten niet goed wat ze met dit schuwe beest aanmoeten.

Vreemd genoeg bereik ik best veel. Hij is weliswaar heel schuw – ik denk dat dit een in het wild geboren kat is – maar ik kan inmiddels steeds dichterbij komen. Dus ‘zit ik weer met een zwerfkat’. Nu ben ik niet van plan deze ook te adopteren. Dibbes zou dat niet trekken, die begint heel klagelijk te miauwen als hij ziet dat ik Gerrit eten geef, hoog verraad! Maar misschien kan ik deze zwerver wel wat socialer en minder schuw maken. Zijn mandje wacht al op hem want die andere mensen zijn echt heel lief en aardig en dol op katten. Maar ze werken allebei en zijn dus veel weg overdag, ik niet. Misschien kan ik wat ‘voorwerk’ doen.

Tja de ex-zwerver ligt volledig ontspannen op de laptoptas
 
terwijl de ander gespannen afwacht of hij eten krijgt
 

 

Raakte ik vorig jaar enorm van slag door Dibbes en de moeite die het gaf om hem te socialiseren en op te knappen, met deze kat heb ik minder moeite. Dibbes was overduidelijk erg ziek en dat raakte me enorm, ik was bezorgd.  Deze andere zwerver ziet er goed uit, zijn vacht glanst en hij heeft geen zichtbare gebreken. Hij straalt uit dat hij zich wat beter kan redden dus kan ik hier ook beter mee omgaan. Evengoed verdient het beest natuurlijk een fijne plek, voor zover het lukt om van een in het wild geboren kat een huiskat te maken. Maar eten en aandacht kunnen we hem wel bieden en met een beetje geduld en moeite moeten de ergste scherpe randjes ervan af te halen zijn. Die buren zijn best dol op hem en hun andere kat is oud, heel erg oud. Met een beetje geluk is Gerrit beter benaderbaar als die andere kat gaat hemelen. Tot die tijd zal ik mijn best doen hem wat socialer te maken. En lukt het niet, nou ja, dan heeft hij twee adressen waar hij eten krijgt, ook niet verkeerd.