In de loop der tijd kreeg ik veel opmerkingen over het feit dat ik een man heb getroffen die zo goed voor mij zorgt. Die variëren van het zeer directe “ik zou er al lang vandoor zijn gegaan, als ik jouw man was” tot “wat een geluk heb jij dat je man zoveel voor je doet.”

Nu heb ik het ook getroffen, dat staat buiten kijf. Maar niet omdat ik een man heb die blijft en niet op de vlucht slaat. Al zou ik het begrijpen als hij af en toe fantaseert over een andere leefsituatie, dat doe ik ook.

Ik heb het getroffen omdat hij mij nog steeds ziet. Hij behandelt mij als een volwaardig mens, betuttelt me niet, maakt grapjes met mij en om mij en zoekt onvermoeibaar naar zijn vrouw onder de berg ellende die we meemaken.

Andersom is er vrijwel niemand die hem ooit benijdt. Of zegt dat hij blij moet zijn met mij, dat hij mij heeft. Dat begrijp ik op zich wel. Leven met mij betekent dat je ongevraagd veel op je bord krijgt. Ik heb zelf schuldgevoel genoeg doorgemaakt wat dat betreft. Maar ik ben, hoe aangetast ik me soms ook voel, nog steeds dezelfde. Een vrouw die veel onzin uitkraamt, grapjes maakt, grootse plannen heeft en nogal intens kan zijn.

Hoewel ik snap waar het idee vandaan komt dat ik blijkbaar in nederigheid en dankbaarheid moet neerzijgen dat mijn man bij me blijft, schuilt er ook wel iets eigenaardigs achter deze opvatting. Namelijk dat ik als ziek mens blijkbaar niets meer te bieden heb. Dat ik gereduceerd ben tot mijn ziekte en de zorg die ik nodig heb. Dat bij mij blijven blijkbaar uit fatsoen of zorgplicht gebeurt. Want hoe kun je nog houden van iemand die niets meer kan?

Het idee dat een gezonde partner zich opoffert als hij/zij bij een zieke partner blijft, maakt de zieke partij tot iets van geen waarde. Het impliceert ook dat er geen gelijkwaardigheid is in de relatie.

Natuurlijk is onze relatie anders dan veel andere relaties. Wij kunnen niet samen op stap, uitgebreid ouwehoeren of plannen maken voor de toekomst. Ons samenzijn speelt zich altijd af in de slaapkamer. Maar helaas niet op een manier zoals andere stellen hun tijd in de slaapkamer doorbrengen

Toch durf ik te beweren dat onze relatie zeer hecht is en een stuk steviger dan wat velen denken. Zolang hij mij niet alleen als patiënt ziet en ik hem niet alleen als mijn mantelzorger, is er ruimte voor echt wezenlijk contact tussen ons.

De heftigheid van onze situatie zorgt wat mij betreft ook voor een intensiteit die ongekend is. Wij kunnen met elkaar stranden op een onbewoond eiland. Dat redden we. Wij hebben geen uitjes nodig, vakanties of wat dan ook om het tussen ons te laten stromen. Natuurlijk zou dat fijn zijn. Maar het stroomt zonder ook.

De basis van een relatie is wat mij betreft liefde, er zijn voor elkaar, voelen wat de ander nodig heeft, elkaar iets gunnen. En dat staat los van omstandigheden. Ik snap goed dat een situatie klapt onder hoogspanning. Omdat je elkaar kwijt kunt raken als het leven klappen uitdeelt en eenieder daar op eigen wijze mee omgaat. Maar er klappen ook relaties tussen gezonde mensen. 

Allebei gezond zijn staat niet garant voor een gezonde volwaardige relatie.  Net zo min dat een relatie tussen een gezond en een ziek persoon per definitie slecht of onvolwaardig is. Het is anders, op een manier die voor de buitenwereld moeilijk uit te leggen is.

Zolang ik weet dat wij stralend naar elkaar kunnen kijken, weet ik dat mijn wereld met hem compleet is.